SOYunaBROMA

2012-01-28T19:26:00.000+02:00

κάθε φορὰ ποὺ νομίζω πὼς σ᾿ ἔχω στὸ χέρι
βλέπω πόσο ὁ ἔρωτας εἶναι ἀχειροποίητος

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Μικρά Ποιήματα, Εκδ. Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη 1975

Alegría que da pena

2012-01-23T12:13:00.001+02:00

Las cosas que somos a menudo no son las cosas que creemos que somos. Basta mirar una mañana triste en el espejo del baño o una noche alegre en el espejo de la pared de un bar de fiesta. Normalmente nos damos cuenta de las cosas que somos ante una situación crucial, es decir ante una separación que está por venir o a la espera de un hijo. Nunca cuando el corazón late para una persona, y más aún, si se trata de una persona desconocida. De hecho, cuando más desconocida la persona más nos alejamos de lo que creemos que somos. La alegría del contento existe mientras dure una situación similar pero da mucha pena en cuanto aparezca el momento definitivo de descubrir que no somos lo que creemos que somos cuando queremos. Querer no es solo desear. Si solo fuera eso, ya no existiría el amor, seguramente se habría muerto en el siglo pasado. Ser romántico solo añade más incertidumbre a esa falta de conocimiento o voluntad sobre la verdadera naturaleza de nosotros mismos. Se puede regalar, por ejemplo, una rosa a alguien y lo más seguro es que tanto el que la regala como el que la recibe no tienen la menor idea del porqué del dicho intercambio ya que no aporta ninguna información a la hora de entender lo que somos y dejar de pensar en lo que creemos que somos. En realidad, todas las cosas que hacemos creyendo que se alinean con la definición de la alegría, dan pena. La rosa es tan solo un pobre ejemplo pero hay tantas cosas insignificativas que lo confirman a diario. Ahora bién, existen momentos que pueden ofrecer un acercamiento mínimo a lo que somos, como en el acto de besar, pero apenas nos damos cuenta, en ese puro momento, de lo que realmente somos, y menos mal, porque se perdería toda la gracia del antesmencionado acto... De esta manera, estamos casi condemnados a no saber nunca lo que somos y a seguir creyendo que somos tal cosa. Propongo, pues, que nos sigamos besando con toda la fuerza que nos ha quedado, y quién sabe, algun día entederemos que no estamos hechos para saber lo que somos, por mucho o por poco que nos dediquemos a buscarlo, sino para creer que somos tal cosa para que luego dudarlo.

Νέα ανεπίδοτα (Ι)

2012-01-13T00:00:00.000+02:00

Υποθέτω

ότι αν η καστανιά μου έχανε απόψε όλα της τα κάστανα

θα μπορούσες να της δανείσεις για λίγο

τα δυο σου μάτια

για παρηγοριά.

Ομοίως υποθέτω

ότι αν η ελιά σου έχανε απόψε όλες τις ελιές της

θα μπορούσα να της δανείσω για λίγο

τα δυο μου μάτια

για παρηγοριά.

Μετά τα δέντρα μας

υποθέτω

θα ήταν λίγο πιο χαρούμενα

και τα πρόσωπά μας

χωρίς μάτια

λίγο πιο χαρούμενα επίσης.

Μπες βγες

2012-01-10T02:13:00.001+02:00

Η πείνα και η δίψα με αναγκάζουν να μπαίνω στην κουζίνα τουλάχιστον 8 φορές το πρωί. Ανοίγω ένα ντουλάπι, συνήθως κάνω λάθος γιατί πέφτω σε αυτό με τα ποτήρια, το κλείνω αμέσως, ανοίγω το δίπλα και ψαχουλεύω για κάνα φαγώσιμο. Τρώω ό,τι βρω, ξηρούς καρπούς, λίγη σοκολάτα, δαγκώνω και λίγο παστέλι, και μετά σκέφτομαι τι θα μαγειρέψω σήμερα για να φάω. Διψάω, ανοίγω το ντουλάπι, κατά λάθος το σωστό με τα ποτήρια, βάζω νερό, πίνω, αφήνω το ποτήρι δίπλα στο νεροχύτη και πάω στο σαλόνι.

Ανάβω ένα τσιγάρο. Έχω αφήσει την καφετιέρα στο μάτι, την ακούω που σφυρίζει - έτοιμος ο καφές - και επιστρέφω στην κουζίνα. Σβήνω το μάτι, αποσύρω την καφετιέρα και την αφήνω να ξεθυμάνει πάνω στο ξύλο κοπής λαχανικών. Ανοίγω το ντουλάπι για να πάρω μια φλυτζάνα, λάθος ντουλάπι αλλά δεν πειράζει, από αυτό θα χρειαστώ τη ζάχαρη, παίρνω το βαζάκι της ζάχαρης, κλείνω το ντουλάπι, ανοίγω το διπλανό, δεν είναι μέσα η αγαπημένη μου φλυτζάνα, το κλείνω, κοιτάζω στο νεροχύτη, είναι άπλυτη.
Χτυπάει το κινητό μου, είναι μάλλον στο υπνοδωμάτιο, πάω προς τα εκεί αλλά στην πορεία αλλάζω κατεύθυνση, ο ήχος έρχεται από το σαλόνι. Το έχω αφήσει και φορτίζει. Απαντώ στο τηλέφωνο, όχι με πολύ όρεξη, θέλω τον καφέ μου τώρα αλλά δεν μπορώ και να διακόψω την κουβέντα που έχω, είναι το πρόσωπο. Ζητώ να περιμένει λίγο για να πάω στην κουζίνα και να βάλω λίγο καφέ, μου λέει αφού σε πήρα στο κινητό γιατί να περιμένω, εξηγώ ότι φορτίζω το κινητό και δεν πρέπει να το βγάλω από την πρίζα. Καλά, μου λέει και πάω βιαστικά στην κουζίνα. Καφές, μια κοφτή ζάχαρη και λίγο γάλα, και η πρώτη γουλιά κατέβηκε πριν ξαναπιάσω το τηλέφωνο.

Το έχει κλείσει. Το πρόσωπο δεν μπορεί να περιμένει. Παίρνω πίσω εγώ και δεν απαντάει. Ώρα για το δεύτερο τσιγάρο της ημέρας.

Ως τώρα έχω καπνίσει τέσσερα και δεν έχω λάβει κανένα μήνυμα ή κλήση. Σηκώνομαι και πάω στην κουζίνα. Δεν έχω καμιά δουλειά εδώ αυτή τη φορά, ούτε πεινάω ούτε διψάω. Πάω τουαλέτα. Έφτασε η ώρα. Κάθομαι στη λεκάνη και παίρνω την πρώτη βαθιά ανάσα. Χτυπάει το τηλέφωνο. Αδύνατον να μετακινηθώ. Οποιοσδήποτε ελιγμός τώρα θα μπορούσε να αποδειχθεί ολέθριος. Υπομένω τον επίμονο ήχο κλήσης του κινητού. Μετά τα τρία πρώτα χτυπήματα ο ήχος του γίνεται ανυπόφορος. Πρέπει να τον αλλάξω. Προσπαθώ να μην αποσπάται η προσοχή μου από αυτό που πήγα να κάνω στην τουαλέτα. Μάταια. Το κινητό δεν λέει να σωπάσει. Το έχω βάλει και στη δόνηση οπότε ακούγεται και ο χτύπος που κάνει πάνω στο ξύλινο τραπεζάκι. Άλλη μια βαθιά ανάσα. Το κινητό σταμάτησε. Εγώ όμως όχι.

Τέλος καλό. Βγαίνω από την τουαλέτα, πάω στο σαλόνι, βλέπω την αναπάντητη κλήση, άγνωστο νούμερο. Περίεργο, θα ορκιζόμουν ότι ήταν το πρόσωπο. Πάω πάλι στην κουζίνα, τώρα έχω πεινάσει κάπως. Ανοίγω το ντουλάπι, όχι πάλι το λάθος ρε γαμώτο, το κλείνω αστραπιαία, ανοίγω το σωστό. Μμμ... Δεν βλέπω κάτι που να μου γεμίζει το μάτι, πάω στο ψυγείο, κοιτάζω, μμμ...εδώ κάτι γίνεται. Μαρμελάδα, βούτυρο, φρυγανιά, μμμ... Αυτά. Αλείφω την πρώτη φρυγανιά με βούτυρο, αλείφω και τη δεύτερη. Μετά βάζω και τη μαρμελάδα. Λογικό. Άλλοι άνθρωποι αλείφουν πρώτα τη μια φρυγανιά και με τα δύο συστατικά, την τρώνε και μετά περνάνε στη δεύτερη. Άλλοι πάλι αλείφουν το βούτυρο με ένα μαχαίρι και μετά παίρνουν άλλο για τη μαρμελάδα. Μια μικρή παραλλαγή στην τελευταία περίπτωση είναι η κατηγορία των ανθρώπων που θα πάρουν μικρό κουταλάκι για την επάλειψη της μαρμελάδας. Υπάρχουν πάμπολλες παραλλαγές, δεν θα επεκταθώ σε αυτές περισσότερο.

Ντύνομαι, δηλαδή ξεντύνομαι αυτά που φοράω στο σπίτι και φοράω αυτά που φοράω έξω από αυτό. Φεύγω. Καλώ το ασανσέρ, ένα τελευταίο τσεκ αν τα πήρα όλα, έρχεται το ασανσέρ, ανοίγω την πόρτα, εισέρχομαι, πατάω το κουμπί ΙΣ και κατέρχομαι. Ξέχασα το κινητό να φορτίζει. Μεταξύ δεύτερου και τρίτου το αντιλήφθηκα. Φτάνω στο ισόγειο, πατάω 5, ανέρχομαι.

Από τη βιασύνη μου κλειδώνω άλλες δυο φορές αντί να ξεκλειδώσω, δηλαδή μετά ξεκλειδώνω 4 φορές, το οποίο κάνω μόνο όταν επιστρέφω μετά από κάποιο πολυήμερο ταξίδι. Εκείνη τη στιγμή κάνω την ίδια σκέψη με αυτή που μόλις είπα και θυμάμαι ότι το τελευταίο μεγάλο μου ταξίδι ήταν πέρυσι, περίπου ίδια μέρα με σήμερα. Περίπου ίδια μέρα με σήμερα θα πει πάνω κάτω τέτοια ημερομηνία, όχι περίπου Δευτέρα ή περίπου Πέμπτη, ας πούμε. Μπαίνω στο σπίτι, πάω κατευθείαν να πάρω το κινητό μου, έχω μια αναπάντητη κλήση. Το βάζω στην τσέπη, θα τη δω στο δρόμο. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι θα μαγειρέψω σήμερα, μακαρόνια μάλλον, έχω όμως μακαρόνια; Πάω στην κουζίνα να τσεκάρω, ανοίγω το ντουλάπι και, ως εκ θαύματος, έχω ένα πακέτο μακαρόνια νούμερο 6. Επίσης, ως εκ θαύματος, έχω ανοίξει το σωστό ντουλάπι με τα τρόφιμα. Δίπλα στα μακαρόνια υπάρχει μια έτοιμη σάλτσα που την είχα φέρει από το ταξίδι που θυμήθηκα προ ολίγου. Έχει λήξει. Δυσκολεύομαι να την πετάξω αν και ξέρω ότι δεν θα τη φάω και θα την αφήσω εκεί να πιάνει χώρο στο ντουλάπι. Δεν πειράζει, στο εξής θα μου θυμίζει ένα ταξίδι που έχει λήξει. Στέκομαι λίγο μπροστά στο βαζάκι με τη σάλτσα και ξαφνικά με πιάνει ένα παράπονο. Περιεργάζομαι το βαζάκι σαν να το βλέπω για πρώτη φορά. Κι όμως, θυμάμαι ακριβώς το μέρος από το οποίο το αγόρασα, μαζί με άλλα πράγματα που πήρα, μέχρι και τον άνθρωπο στο ταμείο, ίσως άμα ζοριστώ λίγο ακόμα, θα θυμηθώ και πόσο έκανε. Πάνω κάτω. Άλλα δεν θυμάμαι, έχει περάσει καιρός από τότε, μπορεί να ήταν και στην αλλαγή της δραχμής σε ευρώ. Αυτό δεν γίνεται, πιο πριν είπα ότι το τελευταίο μου ταξίδι ήταν πέρυσι, απλά έχω την αίσθηση ότι έχει περάσει μια δεκαετία. Ξαφνικά, η λέξη δεκαετία μου φαίνεται ασήκωτη και νιώθω να ξεκινά ο πονοκέφαλος που μας πιάνει καμιά φορά το πρωί και κρατάει ως αργά το βράδυ.

Βγαίνω από το σπίτι, κλειδώνω 2 φορές. Όχι, κλειδώνω 4.

¿Serás amor?

2011-12-30T22:26:00.000+02:00

Cada beso perfecto aparta el tiempo,

le echa hacia atrás, ensancha el mundo breve

donde puede besarse todavía.

Pedro Salinas, Razón de amor, Editorial Losada, 4a Edición, Buenos Aires, 1973.
[Fragmento del poema, pág. 9.]

Anoche

2011-12-30T10:28:00.001+02:00

No pensar en tí parece imposible

y sin embargo

todas las neuronas gritan en coro

ya está, ya está, ya está

y yo desesperado

como la canción

y tú

tú imposible

y más imposible aún
el no pensar en tí.

Quels coeurs briserai-je?

2011-12-23T10:32:00.000+02:00

What hearts shall I break?

Η μέρα που αποφάσισα να βάλω τέρμα στη ζωή μου

2011-11-29T03:29:00.000+02:00

Μετά από τόσα βαρετά καλοκαίρια αποφάσισα να πεθάνω τον περασμένο Αύγουστο. Ένιωθα πραγματικά εξαντλημένο που έπρεπε να ζω μαζί με τόσα άλλα μυρμήγκια και να μοιράζομαι κάθε μικροσκοπικό σημείο εκείνης της απύθμενης τρύπας στην οποία στοιβαζόμαστε μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερα βρώμικα, σκονισμένα και ταλαιπωρημένα μυρμήγκια.

Αποφάσισα με ποιο τρόπο θα έβαζα τέλος στη μίζερη καθημερινότητά μου. Σκέφτηκα πως μετά από μια τόσο αναξιοπρεπή ζωή μου άξιζε τουλάχιστον ένας αξιοπρεπής θάνατος. Ένα ηρωικό τέλος που θα θυμόντουσαν οι επόμενες γενιές και θα τον ανέφεραν κάθε φορά που θα αναμετριόντουσαν με τα ίδια διλήμματα, σαν κι αυτό που έκανε και μένα να πάρω αυτή την απόφαση.

Κάνοντας την ίδια διαδρομή από τη μυρμηγκοφωλιά ως το τίποτα και πάλι πίσω, με το χρόνο να συνοδεύει τα βήματά μου στο ίδιο πάντα τέμπο, ανακάλυψα ότι δεν είναι η ανάγκη που με κάνει να ζω στην κοινότητα αλλά η συνήθεια. Κι ακόμα, ότι η συνήθεια με σπρώχνει στην ανάγκη του να ζω στην κοινότητα. Και η κοινότητα με υποχρεώνει να αισθάνομαι την ανάγκη να ζω εντός της χωρίς να αισθάνομαι με τίποτα αναγκαίος σε αυτήν. Και το χειρότερο, ότι η κοινότητα καλλιεργεί εντός μου την αναγκαιότητα της συνήθειας για να μην ονειρεύομαι ο,τιδήποτε δεν αποτελεί αναγκαίο για αυτήν. Σχεδόν σαν αναγκαίο κακό δηλαδή.

Όμως δεν ήμουν τόσο γενναίο ώστε να αποπειραθώ μόνο μου την αυτοκτονία. Ακόμα και σε αυτή την τόσο μοναχική πράξη χρειαζόμουν μια χείρα βοηθείας. Όχι όμως από την κοινότητά μου.

Αναζήτησα λοιπόν κάποια άλλη ύπαρξη που θα μπορούσε να με βοηθήσει να φέρω εις πέρας το εγχείρημά μου με επιτυχία και κατέληξα μετά από αρκετή σκέψη ότι το μόνο ον που θα μπορούσε να μου συνδράμει ήταν το τζιτζίκι.

Κάθε καλοκαίρι το τζιτζίκι τραγουδάει το ίδιο χιτ που ποτέ δεν βαριέσαι να ακούς. Αυτή ήταν μια πρώτη σκέψη που έκανα. Για το μυρμήγκι υπάρχει μυρμηγκοκτόνο σπρέι ενώ για το τζιτζίκι δεν υπάρχει τζιτζικοκτόνο σπρέι. Αυτή ήταν μια δεύτερη σκέψη που έκανα. Συνειρμικά, το μυρμήγκι παραπέμπει στην εργατικότητα ενώ το τζιτζίκι στην τεμπελιά. Αυτή ήταν μια τρίτη σκέψη που έκανα και αμέσως μόλις την έκανα σκέφτηκα ότι θα έπρεπε να την είχα κάνει πρώτη. Δεν αλλάζει κάτι όμως αφού την απόφασή μου την είχα πάρει ούτως ή άλλως: στην αυτοκτονία μου θα συμμετείχε το τζιτζίκι.

Μετά από αυτό έπρεπε να βρω ένα τζιτζίκι το οποίο θα ήταν πρόθυμο να με βοηθήσει με τα σχέδια που είχα για να θέσω τέλος στον αβίωτο πλέον βίο μου. Πώς θα προσέγγιζα όμως ένα τζιτζίκι για το σκοπό αυτό και κυρίως σε τι γλώσσα θα του έδινα να καταλάβει την αποφασιστικότητά μου να αυτοκτονήσω έτσι ώστε η αφαίρεση της ζωής μου να μη θεωρηθεί δολοφονία;

Καθώς η αβεβαιότητα για την έκβαση μιας τέτοιας προσέγγισης μεγάλωνε μέσα μου και η αμφιβολία εμφανιζόταν κάθε φορά που έκανα τέτοιες ανείπωτες σκέψεις, κατέληξα ότι προκειμένου να πετύχω το στόχο μου, που δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω συνέχεια, δηλαδή την αποϋλοποίηση του τίτλου του ανωνύμου που μου είχαν προσδώσει με τη γέννησή μου, θα έπρεπε να προκαλέσω σε μάχη το τζιτζίκι. Σε μια μάχη σώμα με σώμα. Με αυτό τον τρόπο, και με τη βεβαιότητα ότι μια τέτοια μάχη θα κατέληγε εις βάρος μου, ή μάλλον υπέρ μου εφόσον κανείς το δει από τη δική μου σκοπιά, η μεν κοινότητα των μυρμηγκιών θα οδηγούνταν να πιστέψει ότι πάλεψα ηρωικά μέχρι θανάτου, η δε κοινότητα των τζιτζικιών ότι επρόκειτο για ένα δυστύχημα.

Αποφάσισα λοιπόν να προκαλέσω ένα τζιτζίκι να με σκοτώσει τη στιγμή ενός σεξουαλικού οργασμού πάνω στον κορμό ενός δέντρου. Φυσικά, δεν επρόκειτο ποτέ να συνουσιαστώ εκούσια μέχρι θανάτου με ένα τζιτζίκι για να γλιτώσω από τα δεσμά της φυλακής μου. Άλλο ήταν το σχέδιο. Θα έπρεπε να πετύχω δυο τζιτζίκια, ή ένα τζιτζίκι και ένα άλλο είδος της οικογένειας των τετιγιδών ή τελοσπάντων ένα τζιτζίκι και ένα άλλο έντομο με παρόμοια ηχητική συσκευή ανάμεσα στον θώρακα και την κοιλιά μέσω της οποίας παράγεται το χαρακτηριστικό τερέτισμα που ακούγεται πάντα στα μεσογειακά καλοκαίρια, την ώρα που θα έκαναν σεξ. Και όχι μόνο αυτό. Θα έπρεπε την ώρα του σεξ να κατορθώσω να τρυπώσω δίπλα στην ηχητική συσκευή που προανέφερα, η οποία αποτελείται από δυο κοιλότητες, οι οποίες χωρίζονται από μια λεπτή μεμβράνη τεντωμένη. Επειδή κάθε φορά που δονείται η μεμβράνη αυτή παράγεται ο χαρακτηριστικός εκκωφαντικός ήχος, θα περίμενα μέχρι τη στιγμή του οργασμού, καθότι η επαναλαμβανόμενη ηχητική δόνηση θα κατέληγε σε ένα εκρηκτικό διαμελισμό του σώματός μου από τα μαγνητικά κύματα που θα αποσπούσαν βίαια το κεφάλι μου από το μεσόσωμα και το μετάσωμά μου ή το κεφάλι μου και το μεσόσωμα από το μετάσωμά μου ή το κεφάλι μου από το μεσόσωμα και από το μετάσωμα χωριστά.

Και τα κατάφερα. Δεν ήταν δύσκολο να πετύχω λίγο σεξ το περασμένο καλοκαίρι. Καιροφυλακτούσα στον κορμό ενός δέντρου. Πέτυχα ένα τζιτζίκι σε οίστρο. Σαν χαμαιλέων πήρα το χρώμα του σκούρου φλοιού και πήγα λίγο πιο κοντά του. Αυτό δεν με αντιλήφθηκε καθόλου. Με βοηθούσε και το μαύρισμα που είχα κάνει από το πήγαινε έλα κάτω από τον ήλιο. Σε λίγο κατέφτασε κι ένα άλλο τζιτζίκι σε οίστρο. Μιλάμε για πολύ καύλα. Την κρίσιμη στιγμή πλησίασα ακόμα περισσότερο. Οι κεραίες μου είχαν αρχίσει να σείονται από τη δόνηση. Τρύπωσα όσο πιο γρήγορα μπορούσα μέσα στα παλλόμενα ηχεία. Τώρα η δόνηση διαπερνούσε όλο μου το σώμα, για την ακρίβεια διαπερνούσε καθένα από τα τρία τμήματα που προανέφερα και που θα παραλείψω να επαναλάβω εδώ για λόγους οικονομίας. Και για να μη χαλάσω το σασπένς.

Σασπένς...

Λαϊκή γαρ

2011-11-22T18:28:00.001+02:00

Κυκλοφορούν τόσα βλέμματα στη λαϊκή ελεύθερα.
Άλλα ζυγίζουν τις πατάτες κι άλλα εσένα.
Με τα μάτια χαϊδεύουν τα χόρτα
με τα μάτια και τα μαλλιά σου.
Άλλα χαζεύουν τις ελιές κι άλλα εσένα.
Τα μάτια του καστανά είναι λαδί
της μαρουλού είναι γκρίζα.
Της πορτοκαλού είναι μελί
και του ψαρά γαλάζια.
Οι υπόλοιποι έχουν καστανά μάτια.
Μόλις πέσουν οι τελευταίες τέντες
φορτωθούν τα τελευταία συμπράγαλα στις καρότσες
και τιναχτούν οι τελευταίες παλάμες στα μπατζάκια
η λαϊκή τελειώνει κι ο ουρανός
μπογιατίζει τα σύννεφα με όλες αυτές τις φλούδες
που ξέμειναν μέσα στα άδεια καφάσια.
Μετά, τα βλέμματα συνεχίζουν τη δουλειά τους,
δηλαδή διασταυρώνονται άθελά τους
κι εσύ συνεχίζεις πάλι τη δουλειά σου,
δηλαδή κάνεις το κορόιδο.

Υποκειμενική ανάγνωση ενός πίνακα

2011-10-27T17:25:00.000+03:00

Μαρία Φιλοπούλου, Bather II (oil on canvas, 2002). Η φωτογραφία του πίνακα είναι από την ιστοσελίδα http://www.mariafilopoulou.com

_________________________________________________________________

Μόλις ανοίξω τα μάτια εσύ θα ‘χεις φύγει. Εν τω μεταξύ, μετά βίας φτάνει στις πατούσες μου ο παφλασμός της φωνής σου όσο οι πέτρες αποθηκεύουν την αναπνοή μου. Ο ήλιος κεντάει κάθε πόρο του δέρματός μου που σχεδόν δεν μου ανήκει πια. Ο χρόνος δεν ακουμπά τώρα στο σβέρκο μου παρά μόνο η αύρα της θάλασσας. Πού είμαι δεν τολμώ να ρωτήσω και κυρίως δεν θέλω να μάθω. Τίποτα δεν ευθύνεται τώρα για τίποτα. Οι λέξεις κρύβονται πίσω από τη λευκότητα και το νόημά τους αόρατο. Παντού υπάρχει κενό φωτός. Όλα με υποδέχονται με λατρεία. Αν ανοίξω τα μάτια εσύ θα’ χεις φύγει. Τώρα πια δεν βλέπω τίποτα παρά μόνο εσένα. Σα(ν) νότα σα(ν) σταγόνα σα(ν) στιγμή.

Ευκαιρίες

2011-10-26T11:04:00.000+03:00

Η πόλη είναι γεμάτη ευκαιρίες, μου είπαν. Πού είναι; τους ρώτησα. Εγώ βρίσκω μόνο κακοπληρωμένες δουλειές. Έτσι είναι, συνέχισαν, εσύ είσαι μια από αυτές τις ευκαιρίες για αυτούς που σε προσλαμβάνουν...

[Σκίτσο του El Roto δημοσιευμένο στην ισπανική εφημερίδα El País, 2-10-2011]

Oh, my dear September!

2011-09-30T17:11:00.000+03:00

Please, don't go away.
Stay, just one more day!

Night

2011-08-28T19:50:00.000+03:00

The sun descending in the west

the evening star does shine

the birds are silent in their nest

and I must seek for mine...

Excerpt from the poem Night included in Songs of Innocence

by William Blake.

Πάλι έχει καύσωνα

2011-07-10T15:26:00.000+03:00

Μια ωραία κατάσταση μεταξύ δύο ατόμων δημιουργείται όταν το ένα από αυτά αισθάνεται την ανάγκη να μεταφέρει στο άλλο μέσω του βλέμματος μια ξεχασμένη ανάμνηση από το παρελθόν που προβάλλεται ως καινούργια εμπειρία ενώ το άλλο άτομο αντλεί ευχαρίστηση από τη θέαση του βλέμματος που προκαλεί εντός του μια αναζήτηση των συνιστωσών της προαναφερθείσας εμπειρίας μέχρι τη συνάντηση με μια ξεχασμένη ανάμνηση, η δε μορφή που λαμβάνει η εν λόγω αναζήτηση μοιάζει περίπου με αυτή που κάνει το κύμα στην ακρογιαλιά: σκάει, επιστρέφει, σκάει λίγο πιο πάνω στην άμμο, επιστρέφει πίσω, σκάει ξανά, επιστρέφει δριμύτερο. Μόλις το κύμα γλύψει τα δάχτυλα του ποδιού, εφόσον φυσικά υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα ζευγάρι πόδια για να γλύψει, ενεργοποιείται η ανάμνηση. Δεν ξεδιπλώνεται αμέσως, αλλά ξεκινά αργά να αναδύεται. Στην αρχή είναι κάπως συγκεγχυμένη, ένα μείγμα σβωλιασμένων περιστατικών που διαδέχονται ασυνάρτητα το ένα το άλλο και μετά, όσο το κύμα έρχεται και ξανάρχεται, η ανάμνηση συγκροτείται σε σώμα και αποκαλύπτει σταδιακά το περίβλημά της κάτω από το οποίο είναι ορατό το περιεχόμενό της. Τώρα που η ανάμνηση είναι ορατή, αν και άπιαστη, συντελείται η ενεργοποίηση των συναισθημάτων που πλημμυρίζουν κάθε κενή θέση του εγκεφάλου, εφόσον υποθέσουμε ότι υπάρχουν ακόμα κενές θέσεις. Τα ίδια συναισθήματα, που συνοψίζονται περίπου στο δίπολο θλίψη - χαρά, κάθονται σε διαφορετικές θέσεις, τοποθετούνται αναγκαστικά όπου βρουν (έτσι γίνεται πάντα όταν φτάνεις κάπου με καθυστέρηση) για να παρακολουθήσουν το θέαμα της αναδυθείσας ανάμνησης και να σχηματίσουν την εμπειρία, αυτή που στην αρχή περιγράφηκε ως καινούργια. Φοβάμαι όμως ότι δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο. Το καινούργιο εξαντλήθηκε στην παιδική ηλικία. Από κει και πέρα ακολουθείται η διαδικασία ανακύκλωσης και απόσυρσης αναμνήσεων με μοναδική εξαίρεση αυτή των ατόμων που δεν μεγάλωσαν ποτέ, που ποτέ δεν έπαψαν να είναι λίγο παιδιά, δηλαδή των ατόμων που δεν ζουν ανάμεσά μας αλλά οπουδήποτε αλλού.

Ας επιστρέψουμε όμως στο προσφιλές μου θέμα που ήταν η ωραία κατάσταση. Ποια θα μπορούσε να είναι μια ωραία κατάσταση μεταξύ δύο ατόμων; Τι είναι ωραίο για μένα και τι για σένα; Πώς ορίζεται η κατάσταση και τι περιλαμβάνει; Θα προσπαθήσω να μη δώσω απάντηση σε κανένα από τα παραπάνω ερωτήματα γιατί πάλι έχει καύσωνα, οπότε θα ψάξω αντιστοιχία σε εικόνες και μεταφορές που φυσικά μόνο κατά προσέγγιση θα αποτελούσαν πιθανές απαντήσεις στα ερωτήματα που τέθηκαν.

Μια ωραία κατάσταση μεταξύ δύο ατόμων δημιουργείται για παράδειγμα όταν το ένα τρώει κεράσια και το άλλο δεν θέλει ούτε να τα βλέπει. Μέσα από την αντίθεση αυτή τα άτομα μαθαίνουν να αγαπούν ότι κανονικά θα τα απωθούσαν, δηλαδή το μεν ένα να ανέχεται το άλλο που σιχαίνεται το κεράσια και το άλλο να ανέχεται το πρώτο που αγαπάει τα κεράσια. Είναι μια ωραία κατάσταση βασισμένη στην αναγνώριση και την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου. Μια άλλη ωραία κατάσταση είναι όταν το ένα άτομο θέλει να φάει κεράσια και το άλλο, μαντεύοντας εγκαίρως την επιθυμία, του τα προσφέρει ως έκπληξη. Εδώ έχουμε το τυπικό παράδειγμα της συμπληρωματικότητας που λειτουργεί θετικά όταν συμβαίνει έτσι σε όλα τα επίπεδα διαφορετικά καταλήγει βαρετό, τόσο μάλιστα που το ένα άτομο θα αρνείται ότι θέλει να φάει κεράσια όταν του τα προσφέρει το άλλο, ακόμα κι αν αυτό είναι ψέμα.

Ας περάσουμε στο τι είναι ωραίο για μένα και τι για σένα. Συνήθως αυτό που είναι για μένα ωραίο, για σένα είτε δεν υφίσταται ως τέτοιο είτε δεν υφίσταται καθόλου. Αν για μένα είναι ωραία τα κεράσια, για σένα που δεν σου αρέσουν τα κεράσια, αυτά δεν θα είναι ωραία ή, επειδή ακριβώς δεν σου αρέσουν τα κεράσια, αυτά δεν θα υπάρχουν καθόλου στο λεξιλόγιό σου ή στο ψυγείο σου. Συνεπώς, το ωραίο για μένα είναι σχετικό και όταν ακούτε δύο άτομα να βρίσκουν το ίδιο πράγμα ωραίο να είστε επιφυλακτικοί, όχι με τα άτομα άλλα με το τι εννοούν ωραίο.

Ας προσπαθήσουμε τώρα να σχηματίσουμε μια κατάσταση με ό,τι αυτή περιλαμβάνει. Καταρχάς πρέπει να δεχθούμε ότι μια κατάσταση δεν σχηματίζεται μεταξύ δύο ατόμων αλλά το ένα την φτιάχνει για το άλλο και το άλλο είτε τη δέχεται είτε την απορρίπτει. Στο γνωστό θέμα με τα κεράσια, μια κατάσταση υπάρχει όταν το άτομο που του αρέσουν τα κεράσια προσφέρει στο άλλο άτομο κεράσια γνωρίζοντας ότι δεν του αρέσουν καθόλου... Αυτή είναι μια δυσάρεστη κατάσταση γιατί εκκινείται συνήθως από αρνητικά ελατήρια της βούλησης. Μια άλλη κατάσταση υπάρχει όταν το άτομο που του αρέσουν τα κεράσια προσφέρει στο άλλο άτομο κεράσια αγνοώντας ότι δεν του αρέσουν καθόλου. Τότε έχουμε σχεδόν πάντα αυτό που ξέρουμε όλοι ως παρεξήγηση. Μερικές φορές είναι επίσης μια δυσάρεστη κατάσταση που όμως μπορεί να καταλήξει σε γέλια και έτσι η κατάσταση να ομαλοποιηθεί, περίπου όπως όταν ρίχνουμε TUBOFLO σε ένα βουλωμένο νεροχύτη περιμένοντας ένα λεπτό και μετά ο νεροχύτης δουλεύει, παρά το ότι διστάζουμε να αφήσουμε πολύ ώρα τη βρύση να τρέχει μήπως και ξαναβουλώσει...

Συνοψίζοντας, σύμφωνα με τα παραπάνω, για να διαμορφωθεί μια ωραία κατάσταση μεταξύ δύο ατόμων θα πρέπει υποχρεωτικά στο ένα από τα δύο να αρέσουν τα κεράσια και μετά με πολύ προσεχτικές κινήσεις, αποφάσεις, διατυπώσεις, δηλώσεις, ενέργειες, παραλείψεις, σιωπές, χειρονομίες, βλέμματα, πρωτοβουλίες, ανακοινώσεις και ούτω καθεξής να ελπίζουμε ότι τα κεράσια που προσφέρονται στο άτομο που του αρέσουν τα κεράσια θέλει να φάει κεράσια όταν του προσφέρονται από το άλλο άτομο.

Intercambiando dolores

2011-07-09T12:04:00.001+03:00

Anoche brindamos por nosotros

tú levantaste la copa y yo acerqué la mía

hasta que se produjera el chin chin

que en realidad fue un chin sin más

y entonces supe de primera vez por todas

que tú me regalabas el dolor y yo a tí el mío

que nada hasta el momento ha sido capaz

de quitarnos a ti el dolor y a mí, pues, el mío

y que la vida misma ha sido solo

un intercambio de dolores

desde que te conozco hasta la fecha

y que el dolor que tanto nos pesa

ha sido el único peso que hemos puesto

por eso nos queda bién todavía

toda la ropa que hemos comprado

a lo largo de nuestra vida en común

no como otras parejas

que acaban gordas con el paso del tiempo

no, nosotros no tenemos nada que ver

nosotros no somos como ellas

nosotros nos intercambiamos dolores

y lo hacemos bién.

Querer

2011-07-08T00:55:00.001+03:00

Eternamente el querer.

Detrás del querer.

Yo te quiero y tú también me quieres

pero no nos queremos tú y yo.

Son otros los que se quieren

no somos los mismos que nos queremos.

Es el abandono y el olvido

que queremos.

Querer, querer, querer quererte.

Estoy en la antesala del querer

a la espera del querer

sin cita ni previo aviso.

¿Qué más da si te sigo queriendo o si dejo de quererte ya?

Eternamente detrás del querer

no sé aún si queriéndote yo sin querer

o con.

Ανεπίδοτα (VIIΙ)

2011-06-16T09:38:00.000+03:00

Ο έρωτας δεν μου χτύπησε την πόρτα ακόμα

κι ο λόγος είναι προφανής: εκεί που μένω

δεν έχει πόρτα, δεν έχει θυρωρό,

δεν έχει ένα κατώφλι, ένα κουδούνι,

ένα πατάκι, μια γλάστρα με βασιλικό,

ένα ταχυδρομικό κουτί, μια τζαμαρία,

μια γριά να κάθεται στο πεζούλι,

μια γάτα να σουλατσάρει δίπλα,

δεν έχει τίποτα για είσοδο

δεν έχει τίποτα στην είσοδο

δεν υπάρχει είσοδος κατ’ ουσίαν,

μόνο υπάρχει το μέρος που μένω

σαν ξέφωτο.

Η επικράτεια των απορρυθμίσεων

2011-06-10T18:15:00.006+03:00

Εν αγνοία μου, όλα κυλάνε ρολόι. Το συγκεκριμένο ρολόι λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια που συσσωρεύεται κατά τη διάρκεια της μέρας, συνεπώς, όσο υπάρχει ήλιος θα υπάρχει και μέρα και όσο υπάρχει μέρα θα συσσωρεύεται ενέργεια. Η ενέργεια που περισσεύει αποβάλλεται τη νύχτα με τη μορφή ονείρων ή άλλων δραστηριοτήτων που προσεγγίζουν το όνειρο. Το όνειρο μπορεί να συγκριθεί με τον έρωτα στο ότι και τα δύο ευδοκιμούν καλύτερα όπου υπάρχει υγρασία και ζέστη. Η ζέστη έρχεται χωρίς να το θέλουμε όπως και το κρύο. Το κρύο είναι κάτι που θέλουμε όταν έχει ζέστη και η ζέστη είναι κάτι που θέλουμε όταν έχει κρύο. Το κρύο και η ζέστη είναι πάντα το αντίθετο από αυτό που θέλουμε να έχουμε κάθε φορά. Η φορά είναι μια στιγμή που συμβαίνει συνέχεια. Η συνέχεια είναι η ηλικία των μεμονωμένων στιγμών, όπως αυτές διαδέχονται η μια την άλλη στο χρόνο. Ο χρόνος είναι ένα έντομο για το οποίο δεν έχει βρεθεί μέχρι σήμερα το κατάλληλο εντομοαπωθητικό. Το εντομοαπωθητικό το χρησιμοποιούμε πάνω στο δέρμα έτσι ώστε, αν και μας πλησιάζουν τα έντομα, εμείς τα κρατάμε σε απόσταση ασφαλείας. Η ασφάλεια είναι μια παραισθησιογόνος ουσία που η επίδρασή της είναι προσωρινή. Το προσωρινό είναι αυτό που δεν μπορεί να βλάψει μόνιμα. Το μόνιμο είναι αυτό που βλάπτει για πάντα. Το πάντα δεν υπάρχει εκτός κι αν μιλάμε για το γνωστό ζώο. Το ζώο υπάρχει για να μας θυμίζει την καταγωγή μας. Η καταγωγή δεν είναι τίποτα άλλο από το χώμα στο οποίο φυτρώνει ή δεν φυτρώνει κάποιο φυτό. Το φυτό χαρακτηρίζεται από την έλλειψη αισθήσεων και λέγεται ότι αυτό αποτελεί ένα χαρακτηριστικό που το διαφοροποιεί από τα έμψυχα όντα, όπως ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος είναι ένα λάθος. Το λάθος δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι αλλά το ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεχωρίσουν το λάθος από το σωστό και τα κάνουν όλα λάθος. Το λάθος δεν υπάρχει χωρίς το σωστό. Το σωστό ανήκει στη σφαίρα των ιδεών. Η ιδέα είναι πάντα ωραία όταν υλοποιείται και δημιουργεί κάτι καινούργιο. Το καινούργιο είναι ό,τι δεν σκεφτήκαμε να κάνουμε χθες. Το χθες χρειάζεται μόνο για την κλίση των ρημάτων στον αόριστο. Ο αόριστος τελικά είναι πολύ ορισμένος, περισσότερο ίσως από ό,τι είναι αναγκαίο. Το αναγκαίο γεννήθηκε περίπου τη στιγμή που ανακαλύφθηκε η φωτιά. Η φωτιά δεν υπάρχει χωρίς οξυγόνο. Το οξυγόνο δεν φαίνεται με γυμνό μάτι. Το μάτι είναι μια πολύτιμη πέτρα με διαφορετικές αποχρώσεις. Η απόχρωση είναι μια επινόηση για να μην είναι βαρετά τα χρώματα. Το χρώμα είναι η αίσθηση που δημιουργείται στο μάτι κατά την ανίχνευση φωτεινής ακτινοβολίας συγκεκριμένου μήκους κύματος. Το κύμα, ιδιαίτερα αυτό με τον παφλασμό σε ένα ακρογιάλι, δεν συγκρίνεται με καμία γνωστή μουσική. Η μουσική πάλι δεν συγκρίνεται με τίποτα. Το τίποτα είναι μια λέξη που πρέπει να υπάρχει σε όλες τις γλώσσες. Η γλώσσα είναι η ανεπάρκεια του ανθρώπου να εκφράζεται με νοήματα ή συναισθήματα. Το συναίσθημα είναι μια μαθηματική εξίσωση, της οποίας τη λύση ψάχνουμε ακόμα. Το ακόμα είναι ένα ελπιδοφόρο ή απελπισιογενές επίρρημα. Το επίρρημα είναι μια άκλιτη λέξη που προσδιορίζει άλλες. Το άλλο όμως δεν προσδιορίζεται που να χτυπιέσαι κάτω. Το κάτω είναι τόσο σχετικό όσο και το πάνω. Το πάνω θεωρείται εσφαλμένα συνώνυμο του ψηλά. Το ψηλά λέγεται όταν θέλουμε να μιλήσουμε για αντικείμενα που έχουν μεγάλο ύψος. Το ύψος είναι, μεταξύ άλλων, το ανώτερο σημείο που μπορεί να φτάσει κάποιος ή κάτι. Το κάτι είναι κάτι που απαγορεύεται να χρησιμοποιείται στην ποίηση. Η ποίηση επιτρέπεται να καταπιάνεται μόνο με το τίποτα. Θέλεις κάτι; Τίποτα. Θέλεις τίποτα; Κάτι θέλω. Το κάτι και το τίποτα συνδυάζονται με όλα. Το όλα δεν συνδυάζεται με τίποτα παρά μόνο με κάτι από όλα, δηλαδή και πάλι με το τίποτα.

Το θέρος, το δέρμα κι εγώ

2011-06-10T17:14:00.000+03:00

Όσο περνάει ο Ιούνης

αφήνει πάνω στο δέρμα

λίγο καλοκαίρι

λίγο ιδρώτα

και λίγη προσμονή.

Μετά έρχεται ο Ιούλης

κι απλώνει στο δέρμα

λίγο μελτέμι

λίγο πεπόνι

και λίγη ξαστεριά.

Τελευταίος ο Αύγουστος

μαζεύει από το δέρμα

λίγη φλούδα

λίγο ταξίδι

και λίγο αποχαιρετισμό.

Ανεπίδοτα (VII)

2011-05-31T23:17:00.001+03:00

Για να μη νομίσεις ότι σε ξέχασα

θα είμαι τελείως σιωπηλός μα θα σου γνέφω

θα βλέπω το πρόσωπό σου χωρίς να του μιλάω

αλλά θα καρφώνω το βλέμμα μου στα χείλη

στο λέω

από την άκρη τους ως κάτω στο πηγούνι

μέχρι τη μικρή περιοχή ως τα ρουθούνια

και θα παραμένω ακίνητος

σχεδόν χωρίς ανάσα

σχεδόν χωρίς καθόλου ήχο

μόλις που θα καταλαβαίνεις ότι στέκομαι δίπλα σου

και θα σε ακούω χωρίς να λέω τίποτα

ούτε καν ψιθυριστά δίχως ούτε ένα επιφώνημα

τώρα πια χωρίς καμιά σύσπαση του προσώπου μου

το οποίο μάλιστα σκέφτομαι να καλύψω στη συνέχεια

ίσως με τις παλάμες μου ίσως με κάποιο ύφασμα

ουδέτερου χρώματος και υφής

για να μην παραπέμπει σε τίποτα γνωστό

σε τίποτα οικείο

ή ήδη βιωμένο

έτσι, για να μη νομίσεις ότι σε ξέχασα.

Un poema de Fina García Marruz (Cuba)

2011-05-29T22:54:00.000+03:00

Cuando el tiempo ya es ido, uno retorna
como a la casa de la infancia, a algunos
días, rostros, sucesos que supieron
recorrer el camino de nuestro corazón.

Vuelven de nuevo los cansados pasos
cada vez más sencillos y más lentos,
al mismo día, el mismo amigo, el mismo
viejo sol. Y queremos contar la maravilla
ciega para los otros, a nuestros ojos clara,
en donde la memoria ha detenido
como un pintor, un gesto de la mano,
una sonrisa, un modo breve de saludar.

Pues poco a poco el mundo se vuelve impenetrable,
los ojos no comprenden, la mano ya no toca
el alimento innombrable, lo real.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ένα ποίημα της Φίνα Γκαρσία Μαρρούς (Κούβα)

Σαν φύγει πια ο καιρός, κάποιος γυρνάει

όπως στο σπίτι της παιδικής του ηλικίας, σε κάποιες

μέρες, πρόσωπα, συμβάντα που ξέραν

να διαβούν το δρόμο της καρδιάς μας.

Πάλι επιστρέφουν τα βήματα κουρασμένα

όλο και πιο απλά όλο και πιο αργά,

στην ίδια μέρα, τον ίδιο φίλο, τον ίδιο

γέρο ήλιο. Και θέλουμε να πούμε για το θαύμα

τυφλό για τους άλλους, καθαρό στα δικά μας μάτια

όπου η μνήμη έχει συγκρατήσει

σαν τον ζωγράφο, μια χειρονομία

ένα χαμόγελο, ένα κοφτό χαιρετισμό.

Έτσι ο κόσμος σιγά σιγά γίνεται αδιαπέραστος

τα μάτια δεν καταλαβαίνουν, το χέρι πια δεν αγγίζει

την ακατανόμαστη τροφή, το πραγματικό.

Ανεπίδοτα (VΙ)

2011-05-12T20:20:00.000+03:00

Ακόμα δεν χωράς σε καμία από τις λέξεις που ξέρω

κι όμως, όταν σ' αγκαλιάζω στο νου μου ανεβαίνουν

ένα σωρό κοσμητικά επίθετα που δεν σου λέω

γιατί απλά δεν έχουν να κοσμήσουν τίποτα άλλο

αφού τα μάτια σου είναι ήδη δυο λαδοπράσινοι ολιβίνες

τα χείλη σου είναι ήδη δυο γρανάτες ροδολίτες

και η γλώσσα σου αιχμηρός αδάμας.

Άρα, οι λέξεις που ήξερα ως τώρα

απέχουν από την καθιερωμένη εργασία τους

κι εγώ ή πρέπει να μάθω τώρα νέες

ή να μη μάθω καμία άλλη από δω και πέρα

για να μπορώ να συνεννοούμαι με σένα.

Ανεπίδοτα (V)

2011-05-02T23:39:00.000+03:00

Εξαιτίας σου δεν βλέπω πια κανέναν

όχι γιατί δεν έχω χρόνο

ή επειδή έχει ακριβύνει η βενζίνη

αλλά να

τα μάτια σου εμφανίζονται κάθε φορά στα μάτια των άλλων

επικαλύπτουν κατ' ουσίαν τα μάτια των άλλων

και δεν βλέπω πια κανέναν

εξαιτίας σου.

... y

2011-04-22T00:18:00.000+03:00

tu mirada reverdecía la distancia que había

entre tu silla

y la mía.

El Roto, EL PAIS, 3 Μαρτίου 2011

2011-04-21T09:33:00.000+03:00

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ...

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

Αλλεργία στη γύρη

2011-04-20T10:11:00.000+03:00

Τούτη η άνοιξη είναι λίγο πιο ωραία από τις τακτικές ανοίξεις είναι σαν μια έξτρα έκπτωση που σου κάνουν στις ήδη χαμηλές τιμές των εκπτώσεων χωρίς να το ζητήσεις σαν ένα δεύτερο δώρο που κερδίζεις εφόσον αποδεκτείς το πρώτο δώρο που λαμβάνεις επίσης αναπάντεχα σαν να καταλαβαίνεις πολλές γλώσσες ενώ δεν είσαι σε θέση να τις μιλήσεις όλες πολύ περισσότερο να γράφεις σε αυτές σαν να είσαι εσύ το μπουμπούκι που μυρίζεις δηλαδή να μυρίζεσαι από το μπουμπούκι κυριολεκτικά μια αντεστραμμένη εικόνα του εαυτού να γίνεσαι για λίγο το άνθος που θαυμάζεις σε ένα μπαλκόνι κοιτώντας μια τα γύρω λουλούδια και μια τον καθαρό ουρανό και όλα αυτά ενώ κοιτάω εσένα ή μάλλον επειδή κοιτάω εσένα ή κυρίως επειδή τώρα δεν κοιτάω εσένα και πια δεν χρειάζομαι την άνοιξη και τις εξοχές και τα λιβάδια γιατί τα μάτια σου προσφέρουν αφιλοκερδώς όλη την πληροφορία που χρειάζομαι για το πράσινο κι αφού αντλήσω όλη την πληροφορία που χρειάζομαι για το πράσινο επιστρέφω στην άνοιξη για να ζωγραφίσω με τρεμάμενο χέρι όλα τα σημεία που δεν έχουν βαφτεί παρά το ότι ο πίνακας που μου παραδόθηκε φαινόταν αρχικά ολοκληρωμένος.

A primeira palavra

2011-04-19T11:53:00.000+03:00

Acompanhando a recente curvatura da terra

o primeiro olhar descreveu a sua órbita

sobre as oliveiras. Só mais tarde

a pompa roubaria o ramo

e iria de árvore em árvore propagar a primavera

Foi então que os olhos se cruzaram

e estava dita a primeira palavra

à superfície do tempo

Ruy Belo, Aquele grande rio Eufrates, Edit. PRESENÇA, Lisboa 1996, p. 49.

My little tree

2011-04-04T00:07:00.005+03:00

That's how I'll make you mine.

I'll breath the air for you

I"ll drink the raindrops

I'll be the sun for your leaves

the ground for you to grow.

Sooner or later, you'll become mine.

I'll be quiet as the summer night

quick like a falling star

I'll wait for your sudden blossom

I'll speak for you with the strangers.

Sooner or later, you'll become mine.

I'll be a bird on your branch

I'll sing for you

entairtain you with my gracefull movements

I'll feel for you lonely.

Sooner or later, you'll become mine.

I'll dream for you

daydreaming if you also like

I'll carry your messages to the bees

I'll be your sky.

Sooner or later, you'll become mine.

I'll do whatever I can

I'll think for you twice

I'll wave for you far away

capture the gaze with my eyes.

Sooner or later, you'll give in.

Then, nothing will be left for me

except that you'll be mine.

........................................................................................................

Ακολουθούν μεταφράσεις σε ελληνικά και ισπανικά

Μικρό μου δέντρο

Να πώς θα σε κάνω δικό μου.

Θ ΄αναπνέω τον αέρα για σένα

θα πίνω τις σταγόνες της βροχής

θα ΄μαι ο ήλιος για τα φύλλα σου

το έδαφος για να μεγαλώνεις.

Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.

Θα ’μαι ήσυχος σαν καλοκαιρινό βράδυ

ταχύς όπως ένα πεφταστέρι

θα περιμένω το ξαφνικό σου άνθισμα

θα μιλώ αντί για σένα με τους ξένους.

Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.

Θα ’μαι ένα πουλί στο κλαδί σου

θα τραγουδώ για σένα

θα σε διασκεδάζω με τις χαριτωμένες μου κινήσεις

θα αισθάνομαι για σένα μόνος.

Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.

Θα ονειρεύομαι για σένα

και μ΄ ανοιχτά τα μάτια αν θέλεις

θα μεταφέρνω τα μηνύματά σου στις μέλισσες

θα ‘μαι ο ουρανός σου.

Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.

Θα κάνω ό,τι μπορώ

θα σκέφτομαι για σένα δυο φορές

θα χαιρετώ για σένα από μακριά

αιχμαλωτίζοντας το βλέμμα με τα μάτια μου.

Αργά ή γρήγορα, θα ενδώσεις.

Τότε, τίποτα δεν θα μου ΄χει απομείνει

εκτός απ΄ το ότι θα ΄σαι δικό μου.

Mi pequeño arbol

Aquí es cómo serás mío.

Respiraré el aire para tí

beberé las gotas de la lluvia

seré el sol para tus hojas

la tierra para que tú crezcas.

Tarde o temprano, serás mío.

Seré silencioso cual noche de verano

rápido como una estrella fugaz

esperaré por tu florecer repentino

hablaré por tí con los desconocidos.

Tarde o temprano, serás mío.

Seré un pajaro en tu rama

cantaré para tí

te entretendré con mis movimientos graciosos

sentiré por tí sólo.

Tarde o temprano, serás mío.

Soñaré por tí

incluso despierto si quieres

llevaré tus mensajes a las abejas

seré tu cielo.

Tarde o temprano, serás mío.

Haré todo lo que pueda

pensaré por tí dos veces

saludaré por tí a lo lejos

capturando la mirada con mis ojos.

Tarde o temprano, te rendirás.

Entonces, nada habrá quedado para mí

salvo que serás mío.

Ανεπίδοτα (ΙV)

2011-04-03T11:48:00.000+03:00

Llámame

no esperes la mañana

que la mañana ya está aquí

en esta pura oscuridad

de esta eterna noche

no hay estrellas

no hay luna

no hay luz

no hay nada que se parezca a tí

tu no estás

ni vienes

ni llamas

llámame.

Ανεπίδοτα (ΙΙΙ)

2011-03-14T22:27:00.000+02:00

Πως σούρνεται ο ‘χμάλωτος

απού’ χει τσι χέρες του δεμένες με τον’ να πόδα

κι απόι είν΄ τα ζάλα του κοφτά

κι αργομισεύγει από το’ να δέτη στον άλλο ίδια με τσι χοχλιούς,

έτσα κι εγώ πορίζω όντε νυχτώνει

γρικώντας την ογρασά απ’ τσι ξυνίδες

με το στόμα πρικιό απ’ την πολλή αφιλισά

και μόνη λαχτάρα

μόνη εμμονή

στην κεφαλή μου μέσα

να σμίξω είν’ τα χείλη μου με τα δικά σου ως να ματώσουν.

Κι απ’ τσι αναστεναμούς και τα βαριανασάματα

να φυτρώξει μια λεμονιά οπού εστέκομέστε

συ να γενείς ο κορμός κι εγώ η περικοκλάδα

κι εκειά να μείνω ασάλευτος

να΄ ναι μονάχα ο άνεμος οχτρός μου

και φυλακή μου τ’ άρωμα

που χάσκει στον ανθό σου.

Τα ανεπίδοτα (ΙΙ)

2011-02-20T21:32:00.000+02:00

Μου λείπεις.

Κι εγώ αναρωτιέμαι το ίδιο με σένα

αφού δεν γνωριζόμαστε κι όμως,

μου λείπεις.

Τα ανεπίδοτα (Ι)

2011-02-19T11:17:00.001+02:00

Εγώ κι εσύ δεν θα βρεθούμε ποτέ

το ξέρω κι όμως

σε μελετώ σχολαστικά και σε συμπεριλαμβάνω

ακόμα και στο τραπέζι που στρώνω

εσύ φέρνεις τα πιάτα κι εγώ σερβίρω

κι όλα κυλούν κανονικά

μου απευθύνεις το λόγο

μιλώ και μου απαντάς

διαφωνώ, υψώνεις τον τόνο, κουβεντιάζουμε, σε αφήνω, έρχομαι ξανά,

σε βρίζω, λυπάμαι, το λέω

κι ενδιαμέσως γλιτώνω απ' την ανία και την τρέλα για λίγο

η εικόνα σου γεμίζει με χρώματα ξανά

το στόμα σου πυρώνω

τα μάτια αστράφτω

τους ώμους σου γυμνώνω

τα πόδια ελευθερώνω

και δεν μιλάμε πια

μιλάνε τα γεγονότα από μόνα τους

λίγο πολύ γνωστά σε όλους.

Arquitecto de la melancolía

2011-02-01T23:10:00.001+02:00

Puedes pasar al salón

las lámparas están esperando

a que las enciendas con tu voz

con esa misma voz que a mí me hace

en el dormitorio sentir

que solo existes tú

cuando entras en la cocina en este mundo

que solo tú colocas

con tus palabras cortas la melancolía

en las esquinas del suelo

cual polvo en el viento del balcón o

cual manchas sobre el cristal

del espejo del baño.

Αρχιτέκτων της μελαγχολίας

Μπορείς να περάσεις στο σαλόνι

οι λάμπες περιμένουν

να τις ανάψεις με τη φωνή σου

με εκείνη την ίδια φωνή που εμένα με κάνει

στο υπνοδωμάτιο να νιώθω

ότι μόνο υπάρχεις εσύ

όταν μπαίνεις στην κουζίνα σε αυτόν τον κόσμο

ότι μόνο εσύ τοποθετείς

με τις κοφτές σου λέξεις τη μελαγχολία

στις γωνιές του δαπέδου

σαν να’ ναι σκόνη στον άνεμο του μπαλκονιού ή

λεκέδες πάνω στο τζάμι

του καθρέφτη του μπάνιου.

Com es diu en català...?

2011-01-26T23:00:00.001+02:00

Παραποιητική της μεταφυσικής

2010-12-11T11:46:00.003+02:00

Ι.

Στα 85 μου μετέβην εις τόπον χλοερόν

και ξάπλωσα για πρώτη φορά γυμνός πάνω στο χώμα

- είχα ξαναξαπλώσει στην άμμο αλλά δεν είναι το ίδιο -

κι έγινα φυσιολάτρης,

λάτρεψα τα σκουλήκια κι αυτά εμένα,

γνώρισα και τη δροσιά την πρωινή

αλλά και τη μεσημεριανή,

την απογευματινή

και τη βραδινή

κάθε στιγμή μου ήτο δροσερή,

δεν έχω παράπονο,

και μετά ανεστήθη ως νεκρός εκ νεκρών τελείως

κι έχω μάλιστα προφίλ στο Facebook

ως Δευτέρα Απουσία.

ΙΙ.

Στο βάθος του ορίζοντα

ίσα που ξεπροβάλλουν δυο τρεις μαύρες κουκκίδες,

κι αναρωτιέμαι τι να κάνω ο δυστυχής,

να περιμένω λίγο ακόμα;

Είναι και τούτο δω το πέλαγος το αβάπτιστο

που θέλει ένα όνομα

σαν κάθε θάλασσα σαν τα βουνά

- μην είναι οι κάμποι; μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά; -

Τι είναι η πατρίδα μας, Θησέα;

Τα πανιά μας μαύρα

γιατί ξεχάσαμε να βάλουμε λευκά.

ΙΙΙ.

Αν ήμουν σκύλος ράτσας αντί για μυρμήγκι

δεν θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα τώρα;

Θα είχα τον αφέντη μου θα μ’ έβγαζε βόλτα,

θα μου’ δινε να φάω και που και που

θα έπαιζε λιγάκι μαζί μου.

Όμως η πραγματικότητα είναι άλλη.

Απ' το πρωί ως το βράδυ συλλέγω αποφάγια,

το βάρος των οποίων ξεπερνά συχνά μέχρι και τέσσερις φορές το δικό μου,

τα μεταφέρω στην τρύπα μου

και όσο διαρκεί αυτό

βλέπω τον κώλο του μπροστινού μου

κι ο πισινός τον δικό μου.

IV.

Όταν μικρύνω

θέλω να γίνω παπαράτσι

για να γλιστράω πιο εύκολα

στα στρινγκ των μοντέλων και στα σλιπ των επωνύμων.

Για να τρυπώνω στις κούρσες, τις βίλες και τις πισίνες

και να φωτογραφίζω τη χλίδα να φιλιέται.

Και να διαλέγω τις πόζες εγώ

και όχι οι πόζες εμένα.

Να τι θέλω να γίνω

όταν μικρύνω!

Πάμε να φύγουμε τώρα!

Εδώ μέσα έχει ανθοδοχεία μόνο για χοντρές,

είπε ένα λεπτό γαρίφαλο στο αυτί της ιδιοκτήτριας της.

VI.

Θα ξυπνήσουμε ένα πρωί

και θα ’χει μπει ο χειμώνας.

Και τότε θα ψάξουμε ένα μάλλινο

αλλά δεν θα θυμόμαστε που το’ χουμε βάλει

ή τι θα πει μάλλινο

και θα ψάξουμε μια έξτρα κουβέρτα

και δεν θα θυμόμαστε που την έχουμε βάλει

ή τι θα πει κουβέρτα,

εκτός αν ξέρουμε λατινικά,

οπότε θα καταλάβουμε ότι έχει να κάνει

με το σκέπασμα και το καλύπτω

και θα ανακαλύψουμε ότι ο χειμώνας ήταν ως τώρα καλυμμένος,

συγκαλυμμένος ή συμπυκνωμένος

σε μια στιγμή στιγμής σαν να σπας ένα κλάσμα στη μέση,

δηλαδή σαν να πιάνεις τη γραμμή του απ' την άκρη

και να αφήνεις τον αριθμητή

και τον παρονομαστή

έωλους

και μ’ αυτή τη γραμμή στο χέρι αρχίζεις και τους κοπανάς αυτούς τους δύο

μια στον αριθμητή

μια στον παρονομαστή

μέχρι να τους κόψεις στη μέση

και μετά ξυπνάς από το άσχημο όνειρο

και είναι πια χειμώνας,

χωρίς χιόνι αλλά με το κρύο του χιονιού

που σε σκεπάζει σαν μάλλινη κουβέρτα,

σε ενοχλεί και σε τέρπει μαζί,

όπως καθετί αγαπημένο

τι μπανάλ, θα μου πείτε,

μα τι στερεότυπο πια

αυτό είναι ο χειμώνας:

η αγάπη.

VII.

Πρόσεχε γιατί θα πέσεις!

Και μετά έπεσε.

Ε, αυτό το πρόσεχε τι χρειαζόταν;

VIII.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

(Το ξέρω ότι αυτό είναι από άλλο ποίημα αλλά το δανείζομαι για να αρχίσω το δικό μου. Αλλιώς, τι να πω; Σα βγεις στην Εθνική Οδό Αθηνών - Πατρών;)

Σα βγεις, λοιπόν, στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να’ ναι μακρύς ο δρόμος

(Να τα πάλι! Ναι ρε παιδιά, κι αυτό το δανείζομαι γιατί έτσι μ' αρέσει, δηλαδή τι, να πω καμιά μαλακία του τύπου να επιθυμείς την επιμήκυνση του δρόμου;)

Σα βγεις, πάμε ξανά, στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να’ ναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις

(Μια στιγμή, περιμένετε! Μη βαράτε ρε, η δουλειά του παραφραστή είναι δύσκολη...)

IX.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής

σκοτώθηκε ένας 22χρονος

εξαιτίας της ολισθηρότητας του οδοστρώματος.

Να πούμε ακόμα ότι δεν φορούσε κράνος

και ότι σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση,

ο άτυχος νέος είχε κάνει υπερκατανάλωση αλκοόλ.

- Σε ευχαριστούμε πολύ, να περάσουμε στο εξωτερικό δελτίο τώρα...

Στο τηλεοπτικό παιχνίδι, το Κυνήγι του Ταλαιπωρημένου Θησαυρού, υπάρχουν δύο ομάδες: η ομάδα που πρέπει να κρύψει τον θησαυρό και η ομάδα που πρέπει να τον βρει. Όσο η δεύτερη ομάδα ψάχνει τον θησαυρό η πρώτη τον κρύβει, και όσο η πρώτη τον κρύβει, η δεύτερη τον ψάχνει. Οι κριτές και το κοινό βαθμολογούν κάθε ομάδα με βάση την επινοητικότητα, την ταχύτητα και την επιμονή που επιδεικνύουν τα μέλη της στην αναζήτηση κρυψώνας και στην ανακάλυψή της αντίστοιχα. Νικήτρια αναδεικνύεται η ομάδα που στο τέλος της ωριαίας δοκιμασίας θα έχει λάβει τις περισσότερες ψήφους. Επειδή το εν λόγω τηλεοπτικό πρόγραμμα προβάλλεται ζωντανά, παρακολουθούμε το εξής παράδοξο: Στην αρχή της εκπομπής, όσο η πρώτη ομάδα αναζητά ένα μέρος για να κρύψει το θησαυρό, η δεύτερη ομάδα προσποιείται ήδη ότι ψάχνει για το θησαυρό. Και μάλιστα στα πιο απίθανα μέρη. Για παράδειγμα, κι ενώ η αντίπαλη ομάδα έχει ακόμα στα χέρια της το θησαυρό, κάποια μέλη της άλλης ομάδας τρέχουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις ρίχνοντας ματιές δεξιά αριστερά, σκύβοντας κάτω για να κοιτάξουν μέσα σε σχισμές και ανοίγματα, κτλ, ενώ όπως προειπώθηκε, η αντίπαλη ομάδα, ακόμα με το θησαυρό στο χέρι, συσκέπτεται για το πού θα τον κρύψει. Ομοίως, όσο η δεύτερη ομάδα έχει βρει το θησαυρό και τον κραδαίνει επιδεικτικά προς τέρψιν των τηλεθεατών, η πρώτη ομάδα προσποιείται ότι αναζητά κρυψώνα και - το χειρότερο - ότι βρίσκει την ιδανική κρυψώνα, όπου μάλιστα τοποθετεί και τον θησαυρό, σίγουρη ότι η αντίπαλη ομάδα δεν θα τον βρει!

Προφανώς, όλα αυτά δεν τα βλέπουν οι τηλεθεατές γιατί οι κάμερες που καλύπτουν τα διαδραματιζόμενα στο πλατώ δεν μεταδίδουν όλες τις εικόνες ταυτόχρονα αλλά με τη διαδοχικότητα που επιλέγει ο σκηνοθέτης, έτσι ώστε να δημιουργηθεί αυτό που στη Νεοελληνική γλώσσα καλούμε σασπένς.

L' infante - Caravaggio, circa 1600 A.D.

2010-12-10T10:30:00.000+02:00

El ciclamen

2010-12-10T01:07:00.001+02:00

¿Qué será de mí

desconocido entre desconocidos

yo,

sin primavera ni otoño ya

sin que muchos ojos vean
mi púrpura

cerca del mar y arriba en el monte

creceré espontáneo

es decir por mí

solo

y de consuelo me servirán mis propias hojas

forma corazón y espesas para diseminarme yo
por todas partes.

Το κυκλάμινο

2010-12-10T00:33:00.002+02:00

Τι θα απογίνω εγώ,

άγνωστο μεταξύ αγνώστων

εγώ,

χωρίς άνοιξη και φθινόπωρο πια

και χωρίς πολλά μάτια να βλέπουν
το μωβ μου

κοντά στη θάλασσα και ψηλά στο βουνό

θα αναπτύσσομαι αυτοφυώς,

δηλαδή από μόνο

μου,

και για παρηγοριά θα'χω τα φύλλα μου

καρδιοειδή και πυκνά παντού να διασπείρομαι

εγώ.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΚΛΗΡΩΣΗ

2010-12-07T16:56:00.002+02:00

Βρείτε το βουνό που απεικονίζεται στη φωτογραφία και κερδίστε μια ημερήσια επίσκεψη με μοτοσυκλέτα στην τοποθεσία όπου τραβήχτηκε η εν λόγω φωτογραφία. Σε περίπτωση που υπάρξουν περισσότερες σωστές απαντήσεις θα γίνει κλήρωση για να αναδειχθεί ένας/μια νικητής/τρια (η μοτοσυκλέτα παίρνει δυο άτομα και το ένα είμαι εγώ, ο οδηγός). Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλα τα ενήλικα άτομα με μια απάντηση στην παρούσα ανάρτηση. Εμπρόθεσμες θα θεωρούνται οι συμμετοχές που θα αποσταλούν ως τα μεσάνυχτα της 22ας Δεκεμβρίου 2010. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού θα ανακοινωθούν στις 23 Δεκεμβρίου 2010, ο/η δε τυχερός/ή θα πρέπει να κάνει χρήση του σχετικού δώρου εντός του 2011, κατόπιν συνεννόησης με τον οδηγό. Καλή επιτυχία!

Χωριάτικη χωρίς φέτα ΠΟΠ

2010-11-26T20:15:00.000+02:00

Ένα προς ένα, τα σημεία των καιρών υποδεικνύουν ότι στο άμεσο μέλλον, εγώ δεν θα έχω να ξοδέψω χρήματα, εσύ δεν θα έχεις να ξοδέψεις χρήματα, αυτός/αυτή/αυτό δεν θα έχει να ξοδέψει χρήματα, εμείς δεν θα έχουμε να ξοδέψουμε χρήματα, εσείς δεν θα έχετε να ξοδέψετε χρήματα, αυτοί/αυτές/αυτά δεν θα έχουν να ξοδέψουνε χρήματα. Και τότε, το αισιόδοξο σενάριο λέει ότι θα επιστρέψουμε στην ανταλλακτική κοινωνία, δηλαδή θα ανταλλάσσουμε υπηρεσίες και αγαθά, εγώ φερειπείν θα σου προσφέρω τις ιατρικές μου υπηρεσίες κι εσύ θα μου δίνεις ένα αγγούρι, αυτός θα μου δίνει μια ντομάτα, αυτή θα μου δίνει ένα κρεμμύδι, αυτό θα μου δίνει μια πιπεριά, εσείς θα μου δίνετε λίγο αλάτι, αυτοί θα μου δίνουν λίγη ρίγανη, αυτά θα μου δίνουν λίγο λάδι κι έτσι θα τρώω τη χωριάτική μου, ορφανή όμως από φέτα γιατί τότε η φέτα ΠΟΠ θα είναι είδος πολυτελείας. Το δε απαισιόδοξο σενάριο λέει ότι αν επιστρέψουμε κάπου, αυτό δεν θα είναι η ανταλλακτική κοινωνία αλλά η κοινωνία χωρίς μέλη - το ξέρω ότι ακούγεται παράδοξο γιατί η κοινωνία προϋποθέτει την ύπαρξη μελών για να λέγεται κοινωνία - ωστόσο σήμερα, ακόμα και τα πιο παράδοξα πράγματα δεν μας εκπλήσσουν, συνεπώς απλά ας δεχτούμε ότι μια κοινωνία μπορεί να υφίσταται ακόμη και εν τη απουσία των μελών που την απαρτίζουν.

Ας μη μπερδευόμαστε όμως με το απαισιόδοξο σενάριο γιατί δεν θέλουμε (όλοι) να βγει αληθινό. Αντίθετα, ας επικεντρώσουμε λίγο την προσοχή μας στο αισιόδοξο σενάριο, δηλαδή πώς θα φάμε τη χωριάτικη σαλάτα μας χωρίς φέτα ΠΟΠ. Όταν εγώ θα προσφέρω τις νομικές μου υπηρεσίες για παράδειγμα, θα επιθυμώ ως αντάλλαγμα τουλάχιστον ένα γερό αγγούρι,κτλ. Όσο πιο πολλές υπηρεσίες προσφέρω τόσο πιο πολλά γερά αγγούρια, κτλ. Κάποια στιγμή, αν πηγαίνουν καλά οι δουλειές θα έχω τόσα πολλά αγγούρια, κτλ. που θα μπορώ να τα ανταλλάσσω με άλλα αγαθά και υπηρεσίες, και έτσι οι συναλλασσόμενοι με μένα θα αποκτούν το αγγούρι, κτλ. που τους λείπει για να συμπληρώσουν τα υλικά της αντίστοιχης χωριάτικής τους χωρίς φέτα ΠΟΠ. Αν αυτό συμβαίνει με περιοδικότητα και οι συναλλασσόμενοί μου αποκτήσουν εμπιστοσύνη σε εμένα και στα αγγούρια, κτλ. που θα ανταλλάσσω μαζί τους, υπάρχει πολλή μεγάλη πιθανότητα να θελήσουν να αποθέσουν τα αγγούρια τους, κτλ. σε ένα ασφαλές μέρος (με εμένα να τα φυλάω φυσικά), έτσι ώστε στο μέλλον να μπορούν να τα ανταλλάξουν με άλλα αγαθά και υπηρεσίες, ή ακόμα και να ανταλλάξουν τα αγγούρια τους με άλλα αγγούρια, διαφορετικής προέλευσης και αξίας, ή αν αυτό δεν είναι δυνατόν, να έχουν εξασφαλίσει ότι δεν θα τους λείψει το αγγούρι από τη χωριάτικη χωρίς φέτα ΠΟΠ.

Όταν αυτό θα έχει συμβεί με πολλούς συναλλασσόμενους, τότε θα είμαι σε θέση να ιδρύσω ξανά το πρώτο τραπεζικό ίδρυμα μετά από πολύ καιρό και να προσδιορίσω την αξία των αγγουριών, κτλ. έτσι ώστε να κατατάξω τους καταθέτες μου σε τάξεις: οι με μεγάλη ποσότητα, οι με μέτρια ποσότητα και οι με μικρή ποσότητα αγγουριών. Αφού θα έχω τελειώσει με την παραπάνω κατάταξη θα αρχίσω να μοιράζω προνόμια ανάλογα με τη δύναμη του καθενός, έτσι ώστε κάποιοι από αυτούς να αρχίσουν να τρώνε τη χωριάτική τους με φέτα ΠΟΠ. Σε αυτό το σημείο θα έχω καταφέρω να πάω το αισιόδοξο σενάριο ένα βήμα παρακάτω, σχεδόν θα έλεγα ότι θα το έχω τελειοποιήσει. Επειδή η φέτα ΠΟΠ είναι αξεπέραστης ποιότητας και υπερέχει γευστικά από κάθε άλλο τυροκομικό κατασκεύασμα, οι προνομιούχοι σταδιακά θα εξαρτηθούν ψυχοσωματικά και θα κάνουν ο,τιδήποτε περνάει από το χέρι τους για να αποκτήσουν έστω και μια μπουκιά φέτας ΠΟΠ. Τότε ακριβώς είναι που θα μπορέσω να τους κατευθύνω ανάλογα με τις ορέξεις μου και αυτοί στη συνέχεια θα χειραγωγούν τις μάζες.

Όταν όλοι θα είναι έτοιμοι να θυσιάσουν ακόμη και τη ζωή τους για τη φέτα ΠΟΠ θα έχω καταφέρει το στόχο μου που δεν είναι άλλος από το να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούμε σήμερα. Είναι τόσο απλό.

ποίημα

2010-10-15T11:08:00.000+03:00

όχι, δεν είμαι μυθιστόρημα

λυπάμαι

Από το βιβλίο "τα χαρτοικίδια", Συμεών Τσακίρης, Εκδόσεις Εντευκτηρίου, Θεσ/νίκη 2009, σελ. 23

El Roto, EL PAIS, 15-7-2010

2010-10-15T10:24:00.000+03:00

ΠΡΟΤΟΥ ΣΠΡΩΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

ΘΑ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΣΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΥ ΠΑΜΕ

Άνθρωπος, θάλασσα, βράχος, ουρανός.

2010-10-03T23:45:00.000+03:00

Οργασμός παντού(μ)*

2010-09-28T10:52:00.006+03:00

Με την ανάσα που βγαίνει μες απ'τα χείλη

γλιστράς στο κορμί μου χαρίζοντας ρίγη

κι όλα τα μόρια που ταλαντώνουν την ύλη

στριμώχνουν τη δύναμη μην τύχει και φύγει.

Γλιστράς στο κορμί μου χαρίζοντας ρίγη

στις ζώνες διάρρηξης δονούνται οι πλάκες

στριμώχνουν τη δύναμη μην τύχει και φύγει

κι αρχίζουν απότομα να κάνουνε τράκες.

Στις ζώνες διάρρηξης δονούνται οι πλάκες

μετατοπίζουν τα μήκη και πλάτη της χώρας

κι αρχίζουν απότομα να κάνουνε τράκες

τα λιγοστά δευτερόλεπτα στη στράτα της ώρας.

Μετατοπίζουν τα μήκη και πλάτη της χώρας

μάχη σκληρή δώσανε σώμα με σώμα

τα λιγοστά δευτερόλεπτα στη στράτα της ώρας

έγιναν λάβα που αργοσαλεύει στο χώμα.

Μάχη σκληρή δώσανε σώμα με σώμα

κι άλαλα μένουν σαν άλατος στήλη

μόνο τα θέσφατα ρέουν τώρα στο στόμα

με την ανάσα που βγαίνει μες απ'τα χείλη.

_____________________________________________________________

*Παραθέτω μια επεξήγηση του παντούμ από τις Σημειώσεις του Γ. Σεφέρη: "Το παντούμ είναι στιχουργική μορφή που ξεκίνησε από την Μαλαισία και καθιερώθηκε στην Ευρώπη από τον Ουγκό. Αποτελείται από τετράστιχες στροφές με σταυρωτή ομοιοκαταληξία, ο δεύτερος και ο τέταρτος στίχος κάθε στροφής γίνονται ο πρώτος και ο τρίτος της επομένης. Ο αριθμός των στροφών είναι ακαθόριστος, όμως ο τέταρτος στίχος της τελευταίας στροφής οφείλει να είναι ο ίδιος με τον πρώτο στίχο της αρχικής".

Γιατί θες να φύγεις, πού θα πας;

2010-09-26T17:28:00.007+03:00

Αν και μετακόμισα στο διαμέρισμα που μένω σήμερα πριν από ένα χρόνο και βάλε, πουθενά δεν εμφανίζεται το δικό μου όνομα, πέραν του σχετικού μισθωτήριου συμβολαίου αλλά αυτό δεν έχει και πολλή σημασία. Έτσι εξακολουθώ να ζω με τα φαντάσματα του παρελθόντος, και δεν εννοώ τα δικά μου που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν με εγκαταλείπουν, αλλά αυτά που κατοικούσαν στο εν λόγω διαμέρισμα και που προστέθηκαν στην παρέα χωρίς να γνωρίζουν το ένα το άλλο.
Στο θυροτηλέφωνο της εισόδου της πολυκατοικίας κατοικεί ο κ. Γ. Παπαχρήστου, οδοντίατρος. Στη θυρίδα με την αλληλογραφία η κα. Μαρ. Πετρίδου-Χαραλάμπους. Στο κουδούνι έξω από την πόρτα μου ο Λευτ. Προκοπίου. Στο λογαριασμό της ΔΕΗ που λαμβάνω ο κ. Αναστάσιος Τσερίγος. Στο λογαριασμό ΕΥΔΑΠ η κα. Άννα Ελευθεροπούλου. Στο λογαριασμό του ΟΤΕ ο κ. Νικόλαος Κουλούρης.
Όλοι οι παραπάνω κατοίκησαν στο διαμέρισμα που μένω και ο καθένας από αυτούς πρόσθετε το όνομά του στον κατάλογο των ενοίκων, καταναλωτών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, συνδρομητών τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών κτλ. που για κάποιο χρονικό διάστημα έμειναν ή έκαναν χρήση του χώρου που τώρα ορίζεται ως το σπίτι μου.
Καταλαβαίνω ως ένα βαθμό ότι το να σε λένε Άννα Ελευθεροπούλου το πρωί που πας να πληρώσεις την ΕΥΔΑΠ και λίγα τετράγωνα πιο κάτω Αναστάσιο Τσερίγο επειδή πας να πληρώσεις τη ΔΕΗ δεν είναι και τόσο μεγάλο πρόβλημα. Διχασμένες προσωπικότητες υπήρχαν πάντα. Όμως η δική μου περίπτωση περιπλέκει κάπως περισσότερο τα πράγματα. Θα σας αναφέρω το απλό παράδειγμα κάποιου που θέλει να έρθει για πρώτη φορά στο σπίτι μου. Καταρχάς δεν είναι απαραίτητο να θυμάται ή να ξέρει το όνομά μου, εκτός ίσως από τη στιγμή που θα καταφέρει να μπει στο διαμέρισμά μου και κατά της διάρκεια μιας θερμής χειραψίας ή ενός εναγκαλισμού θα θελήσει να αναφωνήσει με ανακούφιση επιτέλους σε βρήκα ρε ... μαλάκα. Το πρώτο που πρέπει να θυμάται είναι ότι ονομάζομαι Γ. Παπαχρήστου και ότι είμαι οδοντίατρος. Κι αυτό γιατί υπάρχει κι άλλος Γ. Παπαχρήστου στο κτήριο, αγνώστων επαγγελματικών στοιχείων. Βασικά αυτός υπάρχει πραγματικά, δηλαδή τον έχω γνωρίσει τον άνθρωπο ενώ τον οδοντίατρο τον ενσαρκώνω εγώ κατ΄ανάγκη. Έπειτα πρέπει να ξέρει ότι στη θυρίδα με την αλληλογραφία με λένε Μαρία Πετρίδου-Χαραλάμπους και αυτό είναι κρίσιμο γιατί εκεί αναγράφεται ότι μένω στον 5ο όροφο. Παρένθεση: ξέχασα να αναφέρω ότι το θυροτηλέφωνο δεν λειτουργεί εντελώς, εγώ ακούω αυτόν που με καλεί από τον δρόμο ενώ ο έξω στο δρόμο ακούει τα πάντα εκτός από εμένα. Άρα το να τσεκάρει μια προς μια τις θυρίδες αλληλογραφίας στην είσοδο της πολυκατοικίας αποτελεί ένα απαραίτητο βήμα για αυτόν που έχει θέσει ως στόχο να με επισκεφτεί. Μπορεί βέβαια να αφεθεί στην περιπλάνηση εντός του κτηρίου παίρνοντας τις σκάλες, όμως πολύ φοβάμαι ότι οι πέντε όροφοι (συν τον ημιόροφο έξι) με τα οκτώ διαμερίσματα ανά όροφο θα τον εξαντλήσουν σύντομα και ενδέχεται να αποχωρήσει πριν καν διαβάσει το όνομα Λευτ. Προκοπίου στο κουδούνι μου, το οποίο είναι το άλλο στοιχείο που πρέπει οπωσδήποτε να θυμάται.
Μα καλά, θα μου πεις, κινητό δεν έχει αυτός ο μαλάκας να πάρει εσένα, τον άλλο μαλάκα, για να του εξηγήσεις να ανέβει στον πέμπτο και να τελειώσει εκεί το θέμα;
Όχι, βρισκόμαστε στο 1993 και κανένας ακόμα δεν έχει κινητό, τουλάχιστον κανένας από όσους γνωρίζω, εντάξει;

35

2010-08-16T11:09:00.003+03:00

λεπτά, πάνω κάτω, αρκούν και περισσεύουν για να διαβάσεις αυτό το κείμενο. Δεν χρειάζεσαι χρονόμετρο ούτε απαιτείται να προσαρμόσεις το ρυθμό της ανάγνωσης. Δεν είναι ανάγκη να το πας αργά ή γρήγορα. Έχει υπολογιστεί μέχρι και μια μικρή παύση που ενδέχεται να κάνεις για να βάλεις ένα ποτήρι νερό, να απαντήσεις ένα σύντομο τηλεφώνημα ή να πας τουαλέτα. Είσαι ο μέσος αναγνώστης, δηλαδή μια μονάδα μέτρησης που χρησιμοποιώ για τον υπολογισμό των δικών μου πράξεων και την εξαγωγή των δικών μου συμπερασμάτων στη δική μου φυσική θεωρία. Είσαι η σελίδα που γεμίζω με σκέψεις ή καλύτερα η οθόνη του φορητού στον οποίο πληκτρολογώ σκέψεις, εγώ αρχίζω μια σκέψη και την τελειώνεις εσύ. Και μετά προχωρώ σε μια νέα σκέψη και τη μοιράζομαι με εσένα και εσύ αν θες την τελειώνεις πάλι ή την μοιράζεσαι με κάποιον άλλο ή την πετάς στα σκουπίδια. Κάποιες φορές είσαι η ίδια η σκέψη που κάνω, οπότε δεν χρειάζεται καν να τη μοιραστώ μαζί σου γιατί ταυτίζεσαι με το περιεχόμενο της σκέψης αυτής μιας και είσαι ο πυρήνας της. Αν τώρα αφήσω τη σκέψη αυτή που σε περιέχει να ταξιδέψει με τον άνεμο γίνεσαι εν τέλει άνεμος και αν κοντά υπάρχει θάλασσα γίνεσαι θαλασσοταραχή και αν υπάρχει παραλία με άμμο γίνεσαι αμμοβολή και ούτω καθεξής. Είσαι μια λέξη που ψάχνει για μια άλλη λέξη με την ελπίδα να ζευγαρώσει και μετά ακολουθούν άλλες λέξεις που επίσης ψάχνουν για ζευγάρωμα. Είσαι όλα αυτά που μπορώ να κάνω με τα σημεία στίξης καθώς και τα κλιτά και άκλιτα μέρη του λόγου. Είσαι η ανωνυμία, η επωνυμία, η παρωνυμία, και όλα αυτά μπορεί να γίνουν επικίνδυνα όπλα στα χέρια μου και στα χέρια σου. Είσαι η μεταφορά που κλέβω συχνά για να συγκολλήσω θραύσματα της πραγματικότητας που βρίσκω σκόρπια τριγύρω. Είσαι η υπομονή με την οποία σου αναφέρω κάθε ώρα και στιγμή μέσα σε μια φράση, η απόπειρα που κάνω να συμπυκνώσω το χρόνο σε λέξεις, να χωρέσω το χρόνο στα γράμματα και στα διαστήματα ανάμεσα τους, όπερ μάταιο. Είσαι και ο χρόνος απέξω που περιμένει, μπαίνει μέσα, με εξετάζει, βγαίνει έξω, καπνίζει ένα τσιγάρο, περιμένει, έρχεται μέσα και μου λέει να φύγω. Είναι φορές που ο χρόνος σταματάει, δηλαδή εσύ, αναγνώστη, μπορείς να διακόψεις την ανάγνωση αυτού του κειμένου, εγώ όχι. Είναι φορές που ο χρόνος δεν περνάει από πάνω σου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν περνάει από κάτω σου, από μέσα σου, από δίπλα σου, από πίσω σου ή από μπροστά σου... Ο χρόνος φοβάται τον καθρέφτη και την ονειροπόληση. Ακριβώς αυτά που φοβάσαι κι εσύ. Αλλά ο χρόνος είναι αδίστακτος - κι εσύ μπορεί, μπορεί και όχι - αλλά είναι στιγμές που ο χρόνος δεν ψάχνει στις μικρές αγγελίες αυτό που θέλει αλλά το βρίσκει μπροστά του αμέσως, σχεδόν σκοντάφτει πάνω του και τότε γεια σου, αναγνώστη, γεια σου.

Δεν υπάρχει ανάγνωση χωρίς απώλεια, είναι η σκέψη που χάνεις και η σκέψη που δίνεις, είναι ο χρόνος που χάνεις και ο χρόνος που δίνεις, είναι μια φράση που σε ακινητοποιεί, το έλυτρο μιας λέξης που δεν ξέρεις, ένα τοπίο που σταματάς για να θαυμάσεις, μια ματιά που σε καρφώνει και την καρφώνεις κι εσύ. Δεν θέλω να γράφω αλλά δεν μπορώ να μην γράφω. Ούτε θέλω να διαβάζω αλλά δεν μπορώ να μη διαβάζω. Θέλω να είμαι σαν να μην είμαι και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω και δεν θέλω ή ότι μπορώ και δεν μπορώ. Υπάρχει μια πραγματικότητα που τη μοιραζόμαστε όλοι και μετά τίποτα, εγώ δεν μπορώ να εισχωρήσω στη δική σου και εσύ δεν μπορείς να εισχωρήσεις στη δική μου και αυτό είναι το μόνο που μας ενώνει. Υπάρχει κοινή ζωή, κοινή πορεία, κοινό ταμείο και άλλα κοινοτικά αγαθά αλλά τίποτα δεν γίνεται ποτέ κοινό κτήμα, η κοινότητα αγνοείται από την κοινότητα και καθετί κοινό αποκτάται προσωρινά από κοινού και χάνεται οριστικά από κοινού, όχι πάντοτε ταυτόχρονα, συνήθως ετεροχρονισμένα. Ταυτόχρονα είναι μια λέξη που θα τη συναντήσεις μια δυο φορές στη ζωή σου να συμβαίνει παρά το ότι τη χρησιμοποιείς συχνά. Ετεροχρονισμένα είναι μια λέξη που θα τη χρησιμοποιήσεις σπάνια ενώ θα τη συναντάς συνέχεια. Σαν την αγάπη. Που τη συναντάς συνέχεια αλλά τη χρησιμοποιείς ετεροχρονισμένα. Ή τη χρησιμοποιείς ταυτόχρονα αλλά τη συναντάς σπάνια. Η αγάπη δεν υπάρχει σε τίποτα από όσα αγαπάς, η αγάπη έρχεται όταν μαθαίνεις να αγαπάς όσα υπάρχουν. Δεν χρειάζεσαι την αγάπη, αναγνώστη, χρειάζεσαι μόνο αγάπη. Με δυο λόγια, σ’ αγαπώ, δεν χρειάζεται να στο πω, το ξέρεις, δεν ξέρεις γιατί σ’ αγαπώ τόσο, πόσο, πότε, πού, αλλά εγώ σ’ αγαπώ και σε αγαπάω, όποια κατάληξη κι αν επιλέξεις. Είναι τέτοια η αγάπη που μοιάζει με την αφρισμένη θάλασσα κάνα δίωρο πριν τη δύση του ήλιου, όχι εκείνο το μελί ηλιοβασίλεμα των πόστερ αλλά το εκτυφλωτικό λευκό της επιφάνειάς της, όμοιο με κυματιστό ασημόχαρτο στον αερόθερμο φούρνο του Ιούλη. Είναι τέτοια η αγάπη που θα καταφύγω στην κατασκευή μιας άλλης εικόνας τώρα, κάπως πιο χειμερινής, μοιάζει λοιπόν η αγάπη με την παγωμένη θλίψη ενός δέντρου τον Δεκέμβρη, όχι εκείνο που έχει χάσει όλα του τα φύλλα στο έδαφος αλλά αυτό που μαστιγώνεται από το βοριά και προσπαθεί να σταθεί όρθιο στη γη.

Είναι φορές που και η γη δεν θέλει να είναι η γη και ξερνάει τα έγκατά της, κατουριέται πάνω της, βρυχάται σαν άγριο ζώο, τσινάει. Η γη, αναγνώστη, είναι το μέρος που κατοικούσες μέχρι πριν από λίγο, δεν ξέρω να σου πω πότε ακριβώς αλλά πρέπει να το θυμούνται οι παππούδες σου, ρώτα τους. Εσύ κατοικείς στο διαδίκτυο, κάθε φορά με ολοένα και πιο φθηνές χρεώσεις. Είσαι παιδί του κυβερνοχώρου (εμού συμπεριλαμβανομένου), εφόσον γεννήθηκες προ του ‘93 και πεδί της νέας ελινικής γλόσας εφόσον γεννήθηκες μετά. Εσύ, αναγνώστη, είσαι ο σκοπός και η αιτία, το σημαίνον και το σημαινόμενο, η ημέρα που θέλω να κοιμάμαι και η νύχτα που θέλω να ξενυχτάω. Είσαι όλοι οι καιροί, οι διαθέσεις, οι ορέξεις, οι γνώμες, οι προσανατολισμοί, οι αναμνήσεις, οι χωρισμοί, τα οπτικοακουστικά περιβάλλοντα και εγκαταστάσεις, οι πράξεις, οι λόγοι, οι φορές, οι ασθένειες, τα ποιήματα, η μουσική, τα βασικά χρώματα, οι αγκαλιές, οι λέξεις, οι ματιές, οι αισθήσεις, οι μύθοι, οι φωνές. Είσαι το μενού που κοιτάω πάντα για να παραγγείλω τελικά το πιάτο ημέρας που δεν υπάρχει στο μενού αλλά μου το λέει με τρόπο ο σερβιτόρος και με βγάζει έτσι από την αμηχανία και την αναποφασιστικότητα. Είσαι αυτά που σου αρέσουν και αυτά που μου αρέσουν χωρίς να συμπίπτουν απαραίτητα αυτά τα δύο. Είσαι πια ένα κομμάτι του εαυτού μου, εσύ γνωρίζεις ένα κομμάτι του εαυτού μου καλύτερα, εσύ σκέφτεσαι για μένα κάτι που δεν σκέφτομαι εγώ, εσύ είσαι καλύτερος από μένα σε αυτό, καλύτερος από μένα και σε άλλα, καλύτερος, καλύτερος, ακόμα κι αν δεν το ξέρεις, καλύτερα, δεν χρειάζεται να το ξέρεις, εσύ απλά είσαι αυτό που εσύ είσαι για μένα.

30 de julio

2010-08-01T11:50:00.002+03:00

Todo este papel de plata

que cubre la superficie del mar

en esta tarde del julio,

apenas un par de horas antes de la puesta del sol,

es decir antes de que se despertasen otras gentes en otros sitios,

se pone para que mañana vuelva a tener delante de mis ojos

el horizonte y el cielo y el mar

unidos bajo la misma masa de luz y el mismo tono de azulado

y de ser así engañarme de nuevo de que el tiempo no existe

de que todo es una mentira

y hacer creer que por poco haya descubierto la verdad.

Τα παιδιά που ήμασταν

2010-07-20T10:48:00.006+03:00

Κάποτε, όχι πολύ μακριά από σήμερα, τα παιδιά που ήμασταν και τα παιδιά που δεν ήμασταν ή δεν ξέραμε ότι ήμασταν, παίζαμε μαζί στη γειτονιά που είχαμε, που ξέραμε ότι είχαμε και που δεν υποψιαζόμασταν ότι θα χάναμε. Στη γειτονιά παίζαμε τα παιχνίδια που ξέραμε ή νομίζαμε ότι ξέραμε, πάντως μαθαίναμε να παίζουμε μαζί και να διαφωνούμε ταυτόχρονα επειδή δεν ξέραμε να ξεχωρίζουμε το δίκαιο από το άδικο, ήμασταν παιδιά και αυτό άλλοτε το ξέραμε και άλλοτε όχι.
Πολλές φορές, τα παιδιά που ήμασταν παίζαμε παιχνίδια ενηλίκων και τότε, εφόσον οι ενήλικοι μας πιάνανε να παίζουμε τα παιχνίδια τους, μας μάλωναν παρά το ότι δεν ξέραμε ότι παίζαμε τα παιχνίδια τους, δηλαδή δεν μας αναγνώριζαν καν το ακαταλόγιστο λόγω ηλικίας, όπως θα γινόταν αν είχε επέμβει ο εισαγγελέας, ο οποίος θα έθετε την υπόθεση στο αρχείο με συνοπτικές διαδικασίες.
Τα καλοκαίρια τα παιδιά που ήμασταν κάναμε διακοπές αναγκαστικά οικογενειακά μαζί με άλλα αναγκαστικά οικογενειακά παιδιά και αυτό δεν ήταν αναγκαστικά κακό. Όμως, στις διακοπές καλό θα ήταν τα παιδιά που ήμασταν να μαθαίναμε να κάνουμε διακοπές μόνα μας γιατί έτσι θα δοκιμάζαμε λίγο από την ελευθερία των ενηλίκων που μέχρι τότε δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε την ύπαρξή της, παρά το ότι χρησιμοποιούσαμε τη λέξη ελευθερία σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις, όπως στο φτου ξελεφτερία, αν και το συγκείμενο της εν λόγω χρήσης δεν μας βοηθούσε να φτάσουμε στο μεδούλι της συγκεκριμένης έννοιας. Βέβαια, η άγνοια της έννοιας της ελευθερίας δεν σημαίνει ότι τα παιδιά που ήμασταν ή μας έλεγαν ότι ήμασταν δεν δοκιμάζαμε μικρές μπουκιές ελευθερίας στις οικογενειακές διακοπές. Για παράδειγμα, όταν οι γονείς ξάπλωναν αναγκαστικά για τη μεσημεριανή σιέστα, τα παιδιά που ήμασταν προσποιόμασταν ότι κοιμόμασταν αναγκαστικά στα διπλανά κρεβάτια ή ράντζα ή στρώματα και μόλις αντιλαμβανόμασταν ότι οι γονείς βλέπουν όνειρα, σηκωνόμασταν και περπατώντας στις μύτες των ποδιών μας βγαίναμε στην αυλή, στον κήπο ή στην παραλία (την ανοργάνωτη, εννοείται) και παίζαμε μαζί με όσα παιδιά είχαν καταφέρει να σκεφτούν το ίδιο με μας και να πράξουν το ίδιο με μας και τότε παίζαμε ελεύθερα, δηλαδή χωρίς την επιτήρηση των γονιών, χωρίς καπέλο και αντηλιακή προστασία. Και καταλαβαίναμε τι θα πει ελευθερία, χωρίς να μπορούμε να την ορίσουμε με λέξεις, αμέσως μόλις ξυπνούσε κάποιος από τους γονείς – πραγματικά αρκούσε ένας γονιός για να καταστρέψει σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το παραλήρημά μας – και να αρχίσει να φωνάζει ένα όνομα από τα παιδιά που ήμασταν, γιατί τότε ξέραμε σίγουρα ότι ήμασταν παιδιά, αν ήμασταν ενήλικες κανείς δεν θα μας αναζητούσε. Μόνο που αυτή η απότομη στέρηση της ελευθερίας άφηνε στην άμμο ημιτελή κάστρα, κυνηγητά χωρίς θηράματα, κρυφτά χωρίς αποκαλύψεις, ρακέτες χωρίς αποδέκτες, μπάλες χωρίς «μήλα» και ούτω καθεξής.
Τότε, τα παιδιά που ήμασταν αναγκαστικά επιστρέφαμε με απορία, θυμό και αγανάκτηση στα δωμάτια για να ακούσουμε από τους γονείς, εφόσον είχαν ξυπνήσει, ότι αυτό που κάναμε δεν πρέπει να το κάνουμε γιατί ήμασταν ακόμη παιδιά, και αν αυτοί δεν είχαν ξυπνήσει, περιμέναμε αναγκαστικά μέχρι να σηκωθούν για να ακούσουμε ότι αυτό που κάναμε δεν πρέπει να το κάνουμε γιατί ήμασταν ακόμη παιδιά, πράγμα που γνωρίζαμε ήδη από τους άλλους γονείς ή έστω υποψιαζόμασταν γιατί ως παιδιά που ήμασταν μπορεί να ξέραμε λίγα, υποψιαζόμασταν όμως πολύ περισσότερα από όσα νομίζαμε τότε.

XIII

2010-07-09T18:05:00.002+03:00

Leve, leve, muito leve,
Um vento muito leve passa,
E vae-se sempre muito leve.
E eu nāo sei o que penso
Nem procuro sabel-o.

FERNANDO PESSOA, Poesias completas de Alberto Caeiro, Editorial PRE-TEXTOS, 2000, pag. 90

Στην προηγούμενη ζωή μου

2010-06-21T09:24:00.005+03:00

Ήμουν και τότε άνθρωπος παρά το ότι έμοιαζα με σκύλο (αυτό, μάλλον θα προερχόταν από την επόμενη). Με είχε γεννήσει ένας Φώτης και μια Αγγέλικα. Δυο μικρά παιδιά ορφανά που συνεννοηθήκανε, όταν ψηλώσουν, να παντρευτούνε και να γεννήσουν εμένα για να τα υιοθετήσω. Έτσι κι έγινε. Και όλα πήγαιναν καλά όσο ήμουνα κι εγώ παιδί. Μόλις, όμως, είπα να μεγαλώσω κάτι μπερδεύτηκε μέσα μου. Δεν ήξερα.

Άρχισα λοιπόν να παρατηρώ τους άλλους ανθρώπους, να μάθω πώς είναι ο μεγάλος. Στο τέλος, και μετά από πολύ εκτεταμένες και σε βάθος έρευνες, κατέληξα ότι οι μεγάλοι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: αυτοί που βάζουν το χαρτί υγείας στην τουαλέτα να τρέχει με την άκρη του χαρτιού πάνω από το ρολό και αυτοί που το βάζουν να τρέχει από κάτω. Στη συνέχεια, κατέληξα ότι το ίδιο συμβαίνει και με τις κρεμάστρες στη ντουλάπα: αυτοί που βάζουν το άνοιγμα της κρεμάστρας να κοιτάει προς τα μέσα και οι άλλοι προς τα έξω. Τώρα, αυτά τα δύο είμαι σίγουρη ότι κάπως συνδέονται αλλά δεν ξέρω πώς. Αφότου έκανα την ανακάλυψη αυτή, κάθε φορά που πήγαινα σε ένα σπίτι, με την πρώτη ευκαιρία πήγαινα στην τουαλέτα για να δω πώς ήταν τοποθετημένο το χαρτί και να σχηματίσω άποψη για τον οικοδεσπότη. Περνώντας τα χρόνια, προχώρησα λίγο και όταν έβρισκα το ρολό με την άκρη του χαρτιού από κάτω το διόρθωνα γιατί εγώ ανήκω στην άλλη κατηγορία.

Επίσης, ένα από τα ωραιότερα πράγματα στην προηγούμενη ζωή μου ήταν οι πατάτες οι τηγανητές. Μόνο που ποτέ δεν τις ευχαριστιόμουν γιατί τις φύλαγα να τις φάω με την ησυχία μου στο τέλος, αφού θα είχα ολοκληρώσει το καθήκον του υπόλοιπου φαγητού. Και τότε πια, δυστυχώς, χάνανε όλη τους τη νοστιμιά. Και τότε σκέφτηκα ότι στην επόμενη ζωή μου θα τρώω πρώτα τις πατάτες, αφού αυτές είναι που μ΄ αρέσουν. Και μετά, αφού πέρασαν χρόνια πολλά, κατάλαβα ότι συχνά την πατάμε και ζούμε την τωρινή μας ζωή σαν να ήταν η προηγούμενη και ούτω καθεξής. Έτσι, αποφάσισα να τρώω τις πατάτες πρώτα από τώρα και να μην περιμένω την επόμενη ζωή μου, και αυτή υπήρξε η αρχή της επόμενης ζωής μου μέσα στην προηγούμενη.

Η προηγούμενη ζωή μου ανήκει στη Γαρουφαλιά Λυγερού, ή μάλλον αυτό που της ανήκει είναι το σχετικό κείμενο και όχι η προηγούμενη ζωή μου γιατί αν ήμουν σε θέση να γνωρίζω σε ποιον ανήκει η ζωή, η προηγούμενη και η επόμενη, εφόσον υπάρχει διαδοχή ζωών, δεν θα ήμουν εδώ όπως αντιλαμβάνεστε, αλλά θα είχα κάνει τρελή μπίζνα...Την ευχαριστώ θερμά για την παραχώρηση άδειας ανάρτησης του κειμένου της στο μπλογκ μου και είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσει η φιλοξενία και άλλων κειμένων της γιατί η διαμονή εδώ είναι δωρεάν, βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης εύκολα προσβάσιμο με το όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς και περιλαμβάνει όλα τα γεύματα χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Φίλε,

2010-06-02T18:11:00.003+03:00

λένε ότι η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, άρα εμείς πεθαίνουμε πριν την ελπίδα. Κατά συνέπεια η ελπίδα είναι ακόμα νέα και υγιής. Με ένα πρόχειρο υπολογισμό, αν εσύ έχεις διανύσει ήδη τρεις δεκαετίες και κάτι ζωής, η ελπίδα μόλις που εισέρχεται στην εφηβεία. Για αυτό το λόγο αξίζει τον κόπο να την κυνηγήσεις γιατί αγαπώντας πιστά την ελπίδα κατακτάς τη σοφία. Έτσι, θα έχουν δίκιο όλοι όταν θα λένε να ένας σοφός, εννοώντας εσένα, και μάλιστα ανεξάρτητα από το αν έχεις άσπρα μαλλιά ή μακριά μαλλιά ή καθόλου μαλλιά γιατί οι τρίχες είναι το τελευταίο που πεθαίνει πάνω μας, οπότε κουβαλάνε κατά κάποιο τρόπο, ακόμα και μετά θάνατον, κάτι από την ελπίδα που έχουμε πριν εγκαταλείψουμε για πάντα τα εγκόσμια. Με άλλα λόγια, οι τρίχες, όντας το έσχατο όριο μεταξύ ζώντων και τεθνεώτων, είναι οι τελευταίες που απελπίζονται, όταν δηλαδή αποβάλλουν από τον πυρήνα των ατόμων τους κάθε ελπίδα...

"101 ΕΛΕΝΗ"

2010-05-21T12:05:00.012+03:00

Στις 14 Αυγούστου 1868, γύρω στις 7 το απόγευμα (τοπική ώρα Μίτσιγκαν) ο αστρονόμος Τζέιμς Κρέιγκ Γουότσον τελείωνε την ανάγνωση της Ιλιάδας του Ομήρου και λίγο αργότερα θα καθόταν στο τραπέζι για να δειπνήσει με τη γυναίκα του. Όμως μπουκιά δεν του κατέβαινε γιατί στο μυαλό του περιστρεφόταν η Ελένη, όμοια με την περιστροφή του αστεροειδούς που θα ανακάλυπτε τα ξημερώματα της επόμενης μέρας στον ουρανό.
Ο Τζέιμς διατελούσε διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Ανν Άρμπορ. Εκεί παρακολουθούσε την εξέλιξη των παλλόμενων, κατακλυσμιαίων και συμβιωτικών αστέρων στα πλανητικά νεφελώματα των υπερκαινοφανών υπολειμμάτων. Όλο αυτόν τον καιρό της επίμονης παρακολούθησης των αστρικών σμηνών στον πυρήνα του ενεργούς γαλαξία μαζί με την εντατική ανάγνωση του ομηρικού έπους, ο Τζέιμς ένιωθε ότι βρισκόταν πολύ κοντά στην ανακάλυψη ενός αστεροειδούς εντός της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, ο οποίος έφερε τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της Ωραίας Ελένης από την ελληνική μυθολογία. Και τελικά δεν έπεσε έξω. Διότι ο συνδυασμός της εξονυχιστικής έρευνας της μεσοαστρικής ύλης και της ενδελεχούς μελέτης των κλασσικών κειμένων της αρχαιότητας θα του αποκάλυπτε τον αστεροειδή που θα βάφτιζε "101 Ελένη" χωρίς δεύτερη σκέψη. Ιδού οι λόγοι:
1. Από τη μια μεριά, σύμφωνα πάντα με τον Όμηρο, η Ελένη γεννήθηκε από την ένωση του Ολύμπιου θεού Δία και της θνητής Λήδας. Η δε ομορφιά της ήταν θρυλική για αυτό και υπήρξε η πλέον περιζήτητη νύφη της εποχής με τις καταστροφικές συνέπειες για την Ελλάδα και τις έριδες που έκτοτε επικρατούν με τη γείτονα χώρα. Από την άλλη μεριά, ο υπό παρατήρηση αστεροειδής δημιουργήθηκε από την αλληλεπίδραση του ισχυρότατου μαγνητικού πεδίου του Δία, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης του ηλιακού μας συστήματος και της "38 Λήδας", η οποία αποτελεί δορυφόρο με επιβεβαιωμένη τροχιά γύρω από τον εν λόγω πλανήτη. Συγκεκριμένα, επειδή η έκταση της μαγνητόσφαιρας του Δία αυξομειώνεται, καθώς μεταβάλλεται η πίεση του ηλιακού ανέμου, η "38 Λήδα" που περιφέρεται κανονικά σε μέση απόσταση 11.160.000 χμ. από το κέντρο του Δία, πλησίασε κάποια στιγμή πολύ κοντά στην πυκνή ατμόσφαιρα του προανεφερθέντος πλανήτη, με αποτέλεσμα να μεταβληθούν τα στοιχεία της τροχιάς της και να επέλθει το μοιραίο. Το φρούτο αυτών των παρέλξεων αποτελεί ο αστεροειδής "101 Ελένη" που για καιρό παρατηρούσε ο Τζέιμς από το τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου του Ανν Άρμπορ.
2. Άλλο κοινό χαρακτηριστικό αποτελεί η συμβίωση με τους Τρώες. Ως γνωστόν, η Ελένη έζησε για πολλά χρόνια στην Τροία μετά την αρπαγή της από το βουτυρόπαιδο τον Πάρις. Ομοίως, ο "101 Ελένη" αποτελεί έναν από τους εκατοντάδες αστεροειδείς που ανήκουν, κατά τους επιστήμονες στα "μέλη της Τρωικής Ομάδας" ακολουθώντας την κίνηση του Δία και άλλων κυρίαρχων πλανητών.
3. Τέλος, επιστρέφοντας για άλλη μια φορά στον Όμηρο θα συναντήσουμε τις παρακάτω αναφορές σε σχέση με την εξωτερική εμφάνιση της Ωραίας Ελένης: καλλίκομον (ομορφομαλλούσα), καλλιπάρηον, (ομορφοπρόσωπη), τανύπεπλον (ομορφοντυμένη), κτλ. Πρόκειται δηλαδή για μια πολύ περιποιημένη γυναίκα που προφανώς ξεχώριζε από τις υπόλοιπες του συρμού. Γιατί μπορεί η Ελένη να ήταν ωραία, όμως ωραία ήταν και η Ανδρομάχη, η Εκάβη, η Κασσάνδρα, η Πηνελόπη, η Ναυσικά, η Πολυμήλα, η Αρήτη, η Ιπποδάμεια, η Αγαμήδη και τόσες άλλες γυναικείες μορφές που κατέχουν ξεχωριστή θέση στο ομηρικό ποιητικό στερέωμα. Ωστόσο, μια απλή εξέταση των κυριότερων χαρακτηριστικών του προσφιλούς μας αστεροειδούς με τα κατάλληλα αστρονομικά όργανα αποκαλύπτει τα εξής: Ο "101 Ελένη" έχει σφαιρικό σχήμα σαν γυναικείο πρόσωπο ενώ η σύνθεση πυριτίου, άνθρακα και σιδήρου δημιουργεί την εντύπωση "χαίτης" που ανεμίζει όταν διακρίνεται η τροχιά της στα ανώτερα στρώμματα της στρατόσφαιρας. Επειδή η επιφάνειά της επηρεάζεται από νησίδες ατμοσφαιρικής ύλης μεταξύ υγρής και αεριώδους κατάστασης, εμφανίζει συχνά σχηματισμούς δίσκων επαυξήσεως με δομή κοσμολογικών παραμέτρων που μοιάζουν με χρωματιστά επάλληλα πέπλα κατάστικτα από κηλίδες εναλλαγής φωτεινών και σκοτεινών ζωνών που προκαλούν δέος, σαν τις δημιουργίες υψηλής ραπτικής του οίκου Valentino για τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2010, οι οποίες είναι εμπνευσμένες από την Αμερικανίδα εικαστικό Jennifer Steinkamp. Για αυτό το λόγο, άλλωστε, ο "101 Ελένη" ξεχωρίζει μακράν από τους υπόλοιπους δορυφόρους του Δία, όπως την Αμάλθεια, την Ιμαλία, την Πασιφάη, τη Σινώπη, τη Λυσιθέα, την Αδράστεια, την Καλλιρόη, τη Χαλδήνη, την Αρπαλύκη, τη Θυώνη, την Ευάνθη, τη Θελξινόη, την Κυλλήνη και άλλους δορυφόρους με ονόματα μυθολογικών προσώπων.
Ο Τζέιμς είχε φύγει από το σπίτι του εκείνο το θερμό βράδυ, παραμονές Δεκαπενταύγουστου για να επαληθεύσει στο εργαστήριό του όσα στροβιλίζονταν στο μυαλό του σαν συντρίμμια ενός πλανήτη που θρυμματίστηκε από κάποια κατακλυσμιαία σύγκρουση. Το επόμενο πρωί περπάτησε ως το σπίτι του, ήρεμος μετά την ανακάλυψη του αστεροειδούς που συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά της ηρωίδας του Ομήρου και έφαγε με περίσσια όρεξη το πρωινό που του είχε ετοιμάσει η γυναίκα του, είχε να φάει εξάλλου από το μεσημέρι της προηγούμενης μέρας. Επειδή η ονοματοδοσία του αστεροειδούς ανήκει σε αυτόν που τον ανακάλυψε, ο Τζέιμς επέλεξε να δώσει το όνομα της Ελένης από την ελληνική μυθολογία αντί να δώσει το όνομα της πόλης του, ή το ίδιο το όνομά του ή το όνομα των παιδιών του ή το όνομα του κατοικιδίου του, όπως συνηθίζεται από την επιστημονική κοινότητα των αστρονόμων. Παρά τη συνειδητή επιλογή του κ. Γουότσον να μην ονομάσει ποτέ στη ζωή του κανένα αστρικό σώμα με το όνομά του, διότι ήταν αθεράπευτα ρομαντικός και λάτρης της κλασσικής εποχής, κάποιος μεταγενέστερος αστρονόμος ονόμασε προς τιμήν του ένα αστεροειδή που ανακάλυψε το 1912 ως "729 Watsonia", προφανώς από παντελή έλλειψη σεβασμού ή φαντασίας προς τον μέντορά του.

Η έξοδος της ανάμνησης από το μαγιάτικο απόγευμα

2010-05-10T20:45:00.002+03:00

Εσύ κι εγώ τα’ χουμε όλα

λίγο πολύ με θέλεις και

σε θέλω για πάντα συνέχεια

και κάθε μέρα που περνά δεν περνά

χωρίς ένα πλοίο να σκίζει την επιφάνεια της

θάλασσας που πάνω στον αφρό παρασέρνει ένα

μπουκάλι χωρίς μήνυμα αφού κάτι

τέτοιο θα ήταν περιττό.

Η είσοδος της ανάμνησης στο απριλιάτικο απόγευμα

2010-04-29T23:08:00.004+03:00

Εσύ κι εγώ έχουμε κάτι
πάνω από μέτρα πέρα
από κράτη κι εγώ κι
εσύ δεν πέρασε μέρα χωρίς
μια στιγμή άγκυρα στο βυθό της
θάλασσας που βρέχει τη δική μου
ακτή με το δικό σου ηλιοβασίλεμα μα
κάθε στιγμή για πάντα.

Con la participación de...

2010-02-22T01:47:00.003+02:00

Hay quien dice que la vida es un viaje de solo ida y que rara vez se te permite comprar el billete de ida y vuelta, ya que sale carísimo y hay que tener enchufe para conseguirlo. Dado que no conozco a nadie que haya vuelto a vivir después de haber muerto considero que dicha opinión es lo suficientemente verdadera como para dejar de pensar en conseguir el soñado billete de ida y vuelta.
Los ingleses lo llaman return ticket y no sé si con ello se refieren también al viaje de ida o solo piensan en el viaje de vuelta, independiemente de si hayan logrado realizar el viaje hacia el destino desde donde volverían al punto de partida. Sé que todo eso suena irrelevante con el título del texto aunque a menudo pienso que los títulos no son nada más que una etiqueta, la típica reproducción gráfica compuesta por palabras y dibujos, a veces escondida en alguna parte incómoda de la prenda y otras más aparente que nunca como si fuera más importante que la propia prenda en sí.
Los arboles me gustan porque no hace falta ponerles ninguna etiqueta y ningún título cuando te acercas a ellos. Te puedes quedar mirándolos, incluso charlando con ellos (a escondidas, claro, que si no corres el peligro de que la gente piense que estás mal de la cabeza, y esto a nadie le gusta, ¿a que sí?) y ellos no te pedirán permiso para que los mires ni te van a malinterpretar y, sobre todo, no te van a cobrar, mirarlos es gratis y grato.
Ay, siento que puedo escribir los versos más tristes esta noche pero otro poeta ya lo ha hecho por mí...

Συμβουλές σχετικά με την παρασκευή χρωμάτων για τη ζωγραφική

2010-02-19T02:38:00.008+02:00

Για την παρασκευή μπλε χρώματος, κόψε ένα κομμάτι

από αυτόν τον αυγουστιάτικο ήλιο και βύθισέ το για λίγα λεπτά

σ' ένα ποτήρι θαλασσινό νερό: το διάφανο θα αναδειχθεί.
Πορτοκαλί, κόκκινο και βιολετί θα στα χαρίσει η αυγή

και το σούρουπο ως αντάλλαγμα για ένα χαμόγελο.

Αν χρειάζεσαι πράσινο ανέβα στον λόφο.

Μη ζητήσεις τίποτα από τα δέντρα, αλλά
ξερίζωσε μια χούφτα γρασίδι από αυτό που πάνω του ήταν πριν

τα μαλλιά σου ξαπλωμένα. Και το χρυσαφί, το χρυσαφί μάζεψέ το

προσεχτικά γιατί είναι εύθραυστο, από τα θραύσματα αυτής της στιγμής.

Martín López-Vega, Cuatro Poemas, LOS MONOS DE duplex, Μαδρίτη 2009

Consejos sobre la elaboración de colores para la pintura

2010-02-19T02:09:00.004+02:00

Para elaborar el color azul, recorta un pedazo
de este cielo de agosto y sumérgelo unos minutos
en un vaso de agua de mar: ganará en transparencia.
Naranjas, rojos, violetas te los regalarán el amanecer
y el ocaso a cambio de una sonrisa. Si necesitas del verde
sube a la colina. No pidas nada a los árboles, pero
arranca el manojo de hierbas sobre el que tu pelo
haya estado acostado antes. Y el dorado, el dorado recógelo
cuidadosamente, de tan frágil, de las esquirlas de este instante.

Martín López-Vega, Cuatro Poemas, LOS MONOS DE duplex, Madrid 2009

Ποώδη

2010-02-14T11:22:00.002+02:00

Μια των ημερών θα πιάσω να αλλάξω τη θέση της ζαρντινιέρας που έχω στο μπαλκόνι, δηλαδή όχι καμιά τρομερή αλλαγή απλά θα τη μετακινήσω ώστε η μέσα πλευρά να πάει έξω για να δουν λίγο ήλιο και αυτά τα φυλλαράκια από τα γεράνια μου. Όμως, θα τα παρακολουθώ στενά γιατί μπορεί να κλονιστούν από την απότομη αλλαγή και την έκθεση τους στην ηλιακή ακτινοβολία, ιδίως επειδή δεν έχουν συνηθίσει να εργάζονται στον τομέα της φωτοσύνθεσης. Μάλιστα σκέφτομαι ότι πριν προχωρήσω στην εν λόγω μετατόπιση θα ήταν καλό, για την ευκολότερη προσαρμογή των φύλλων, να τα προετοιμάσω πάνω στις νέες αρμοδιότητες που πρόκειται να αναλάβουν. Κρίνω, λοιπόν, ότι είναι σκόπιμο να οργανώσω την κατάρτισή τους μέσω ενός εντατικού σεμιναρίου, όπου θα μιλήσω για τη φωτοσύνθεση και θα βάλω κάποιες ασκήσεις, τόσο θεωρητικές όσο και πρακτικές, για να μην βρεθούν τα φυλλαράκια μου προ απροόπτου.
Το σεμινάριο θα περιλαμβάνει πέντε συνεδρίες ωριαίας διάρκειας που θα πραγματοποιείται το μεσημέρι, κατά τη διάρκεια του διαλείμματος από την κανονική μου εργασία. Στην πρώτη συνεδρία θα γνωριστούμε. Θα μετρήσω ένα ένα κάθε φυλλαράκι και θα το καταγράψω στο απουσιολόγιο ανάλογα με το μέγεθος, το χρώμα και το σχήμα του. Όσο διαρκεί αυτή η καταμέτρηση θα αναφερθώ γενικά στην αναγκαιότητα της φωτοσύνθεσης για τη διατήρηση της ζωής χωρίς να επεκταθώ σε λεπτομέρειες. Θα προσπαθήσω να χτίσω ένα κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε μένα και τα φύλλα, θέλω τα φύλλα να νιώθουν άνετα με την παρουσία μου ώστε να μου θέτουν τα ερωτήματά τους χωρίς ενδοιασμό. Θέλω να αποκτήσουν θάρρος.
Στη δεύτερη συνεδρία θα προχωρήσω στην ανάλυση της έννοιας της φωτοσύνθεσης κατά τη βιολογία και τη χημεία. Δεν θα τα κουράσω με εξαντλητικές αναφορές σε χημικές συνθέσεις και βιολογικές διεργασίες, θα τονίσω όμως την αναγκαιότητα να γνωρίζουν τα φύλλα τις βασικές αρχές που διέπουν τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης. Θέλω να εννοήσουν το πώς γίνονται κάποια πράγματα, δεν γίνεται διαφορετικά.
Στην τρίτη συνεδρία θα προσεγγίσω την παραπάνω διαδικασία από πλευρά ιστορική και κοινωνικοοικονομική. Θα αναφέρω τρία παραδείγματα γνωστών φύλλων που διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στο ρου της παγκόσμιας ιστορίας εξαίροντας την αποκλειστικότητα που χαρακτηρίζει τα φύλλα κατά τη φωτοσυνθετική δραστηριότητα. Στο τέλος της συνεδρίας θα μοιράσω εργασίες που θα αφορούν στην εν λόγω ενότητα και θα ζητήσω από τα φύλλα να εξετάσουν την προβληματική της ιστορικής συνέχειας της φωτοσύνθεσης υπό το πρίσμα της ολοένα και μεγαλύτερης κλιματικής αλλαγής. Θέλω να τα ευαισθητοποιήσω σε ένα από τα πλέον σύνθετα προβλήματα του καιρού μας, μόνο έτσι θα συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του προβλήματος.
Στην επόμενη συνεδρία, την τέταρτη κατά σειρά, θα ζητήσω από τα φύλλα να επεξεργαστούν σε ομάδες ένα θέμα σχετικό με τη φωτοσύνθεση, θα διατυπώσω δε μια υπόθεση εργασίας για την εν λόγω διαδικασία προσφέροντας κατά τον τρόπο αυτό κατευθυντήριες γραμμές και ένα σημείο αναφοράς κοινό σε όλες τις ομάδες. Δεδομένης της έλλειψης ομιλίας στα φύλλα, θα ζητήσω να μου παρουσιάσουν τα συμπεράσματα της έρευνάς τους με θροΐσματα που είναι και ο πλέον προσφιλής τρόπος έκφρασής τους. Θα ζητήσω, ωστόσο, να μην πλατειάζουν ή να μην παρεκτρέπονται του θέματος διότι δεν κατέχω με επάρκεια τη θροϊσματική γλώσσα και δεν θέλω να οδηγηθώ σε λανθασμένες ερμηνείες. Θέλω να επιστήσω την προσοχή τους στην ανάλυση με λογικά επιχειρήματα και στην αντιμετώπιση των επιμέρους συνισταμένων του προβλήματος με σοβαρότητα.
Στην πέμπτη και τελευταία συνεδρία θα υπάρχει πρακτική εξάσκηση για να διαπιστώσω κατά πόσο είναι σε θέση όλα ή ορισμένα φύλλα να αντεπεξέλθουν στα νέα τους καθήκοντα. Σκέφτομαι να κάνω το ακόλουθο πείραμα: Αφενός θα στρέφω σταδιακά πάνω στην επιδερμίδα τους τον προβολέα του γραφείου μου που λειτουργεί με λάμπα ηλιακού φωτός (τις γνωστές μπλε λάμπες) για περίπου δύο λεπτά σε κάθε φύλλο και αφετέρου θα καταγράφω τις αντιδράσεις τους σε ένα σημειωματάριο που θα έχω χωρίσει σε τρεις στήλες, οι οποίες θα τιτλοφορούνται: ευαισθησία, τονικότητα χρώματος και απορρόφηση. Όλες οι μετρήσεις θα βασίζονται στη μέθοδο της φωτοελαστικότητας. Θέλω να αναλάβουν δράση, μόνο έτσι θα ενεργοποιήσουν τις κρυμμένες δυνάμεις τους, αυτό το ξέρουν μέχρι και τα μικρά παιδιά.
Τέλος, τα φύλλα με τις καλύτερες επιδόσεις θα κρίνονται ως καταλληλότερα για τη λειτουργία της φωτοσύνθεσης. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όταν πιάσω και αλλάξω τη θέση της ζαρντινιέρας στο μπαλκόνι θα πρέπει να την τοποθετήσω κατά τρόπο ώστε τα προαναφερθέντα άριστα φύλλα να μην παρεμποδίζονται στο έργο τους από τα λιγότερο επαρκή και αν αυτό δεν είναι εφικτό λόγω έλλειψης χώρου ή άλλων παραγόντων, θα πρέπει να απομονώσω τα ανεπαρκή φύλλα από τα υπόλοιπα, είτε με την αφαίρεσή τους από το βλαστό (το οποίο εξοικονομεί χρόνο και χρήμα) είτε εκπαιδεύοντάς τα εκ νέου προκειμένου να αποκτήσουν και αυτά τις ιδιότητες που θα τα καταστήσουν εφάμιλλα των ισχυρών φύλλων ή έστω ικανά να λειτουργούν εφεδρικά σε περιπτώσεις υπεραπορρόφησης ηλιακής ενέργειας και συνακόλουθα αυξημένου φόρτου εργασίας. Βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι μάλλον θα μετακινήσω τη ζαρντινιέρα την άνοιξη, τότε που το φως της ημέρας διαρκεί περισσότερο από ότι σήμερα, γεγονός που ευνοεί την ανθοφορία και την ανάπτυξη, εκτός κι αν μέχρι τότε δεν υπάρχει άνοιξη οπότε και επιστρέφω στην αρχική μου σκέψη να αλλάξω τη θέση της ζαρντινιέρας μια των ημερών, δεν γαμιέται...

VI

2010-02-13T11:51:00.002+02:00

Κύκλος είναι η ζωή, ένας κύκλος: στην αρχή τη φοράς σαν πολύτιμο δαχτυλίδι που το χαζεύεις συνέχεια και μετά παχαίνει το δάχτυλο και πια δεν σου κάνει το κόσμημα, σε στενεύει και δεν μπορείς να το βγάλεις γιατί έχει σφηνώσει στην άρθρωση.

V

2010-02-12T00:42:00.002+02:00

Με τα χέρια στην τσέπη

κουβαλάω το κρύο

από τη Σόλωνος στο Κολωνάκι ως τα Εξάρχεια.

IV

2010-02-12T00:39:00.000+02:00

Κουράστηκα σήμερα σαν χθες

σαν κάθε μέρα, σαν προχθές,

σαν πέρυσι και πάλι

φέτος σαν άλλοτε πάμε.

III

2010-02-12T00:28:00.006+02:00

Ξαφνικά δεν υπάρχει ξαφνικά, δηλαδή μιλάμε και ό,τι και να σου πω δεν αλλάζει ένταση και βάθος, η ομιλία είναι μονότονη και επίπεδη σαν ένα οροπέδιο, μέχρι κι ο ορίζοντας κυριολεκτεί και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες ή δεύτερες σκέψεις, που λεν κι οι Άγγλοι στο χωριό τους.

Δεν υπάρχει περιθώριο για περιθώριο, δηλαδή μιλάμε και ό,τι και να σου πω δεν διακόπτεται από παύσεις και πλατειασμούς, η ομιλία γίνεται όμηρος της μηδενικής ανοχής, όπως αυτής που εξαγγέλλουν οι πολιτικοί ενάντια στους τρομοκράτες.

Τα ενάντια στα ενάντια απουσιάζουν, δηλαδή μιλάμε και ό,τι και να σου πω δεν διασταυρώνεται σαν ξίφος και ασπίδα, η ομιλία μεταμορφώνεται σε σταγόνα που κυλά η μία πάνω στην άλλη σαν από βρύση που στάζει και πέφτει στη γούρνα δημιουργώντας ομόκεντρους κύκλους για να χαθεί αμέσως στο άπειρο.

Επ’ άπειρο να σ' αγαπώ δεν υπάρχει, δηλαδή μιλάμε και ό,τι και να σου πω θα ήταν σαν να μιλάμε μια γλώσσα που ξαφνικά αφήνει περιθώριο στα ενάντια και όπως προειπώθηκε δεν υπάρχει

ούτε ξαφνικά

ούτε περιθώριο

ούτε ενάντια.

II

2010-02-12T00:00:00.005+02:00

Έτρεχε το θέλω, έτρεχε και του’ λεγα, πρόσεχε!
Μα πού, ακούει το θέλω;
Και σκόνταψε κι έφαγε τα μούτρα του και τώρα κλαίει.

I

2010-02-08T00:48:00.005+02:00

Παραμονές του έλα χιόνιζε όλο το βράδυ
η αγάπη μου αποκλείστηκε
και δεν έφτασε ποτέ.

Απογοητευτικό σονέτο

2010-02-07T00:45:00.003+02:00

Έχω κι εγώ αυτό που λένε της αγάπης τον πόθο
που σαν έρθει το βράδυ αρχίζει κι αρπάζει
από μια σπίθα μονάχα του νου λαμπαδιάζει
και τα σεντόνια αλλάζουνε χρώμα, το νιώθω.

Μα τα σεντόνια αλλάζουνε χρώμα απ’ τον πόθο
το βράδυ σαν έρθει και λαμπαδιάζει
και τότε μια σπίθα αρχίζει κι αρπάζει
αυτό που ο νους κι εγώ σαν αγάπη το νιώθω.

Σαν έρθει το βράδυ μαζί με τον πόθο
αλλάζει το χρώμα κι ο νους λαμπαδιάζει
αρχίζει η σπίθα την αγάπη αρπάζει
απ’ τα σεντόνια, κι εγώ αυτό που λένε το νιώθω.

Το χρώμα που αρχίζει στης αγάπης τον πόθο
είναι το βράδυ που μεμιάς λαμπαδιάζει
και στα σεντόνια μονάχα η σπίθα αρπάζει
κάτι απ΄ αυτό που λένε κι εγώ πως το νιώθω.

Post-electronic love poem

2010-02-03T18:17:00.006+02:00

The machine says I am damned, too

much data in my head and

heart is lost in last decades, oh!

hope is part of the network still

you can become a member just

by signing up as

soon as your eyes are electronic and

your face is totally digital.

Now the machine says I am in love, pardon?

love is continuously under construction and

lies are digital, yes

secrets are electronic the

keyboard is the partner of the monitor

the one your electronic eyes watch to

mirror your digital face.

Finally the machine says I’ve lost my mind, sure

somewhere in the electronic network

it won't be easy to find it unless

I search in last decades when

love was full of funny faces with

damned sparkling eyes, that is,

my tongue swam in your saliva, come on!

and vice versa.

Χωρίς τίτλο (ακόμα)

2010-02-02T20:23:00.001+02:00

Οι λέξεις κολλάνε στα ούλα
σαν ποπ-κορν μπαγιάτικο
και κρύο στο ίδιο έργο
που αλλού σπάει ταμεία και αλλού τα νεύρα
σε αίθουσες πολλαπλών προβολών
με κάτι κυρίες και κάτι κυρίους το κάτι άλλο
χωρίς να είναι Κυριακή
ή άλλη μέρα που να της μοιάζει.

Ολέ, ονέ, οσέ και άλλα ακρωνύμια...

2010-01-25T15:37:00.005+02:00

Ας υποθέσουμε ότι είσαι αυτό που λένε ξένος (π.χ. Ισπανός) και ταξιδευτής και κάνεις τα σχέδιά σου να γυρίσεις τον κόσμο με ένα σακίδιο στην πλάτη. Και σκέφτεσαι να επισκεφτείς και να διασχίσεις την Ελλάδα τώρα, το 2010, συνεχίζοντας τον προορισμό σου για πιο τριτοκοσμικές χώρες ας πούμε... Ας υποθέσουμε ότι προσγειώνεσαι ομαλά στην Αθήνα και θαυμάζεις αυτό το σούπερ αεροδρόμιο και σκέφτεσαι ότι ως εδώ καλά. Μετά μπαίνεις στον Προαστιακό και συνεχίζεις να θεωρείς ότι είσαι σε μια ευρωπαϊκή χωρα, αρκεί να μην κοιτάς πολύ ώρα έξω από το παράθυρο γιατί σε παίρνει από κάτω, ιδιαίτερα αν τυχαίνει να διαβάζεις το Περί Αισθήσεως και Αισθητών του Αριστοτέλη μέσα στο βαγόνι... Και φτάνεις στον Σταθμό Λαρίσης για να πάρεις το τρένο για τη ερωτική συμπρωτεύουσα (και ανατρέχεις στο δίγλωσσο λεξικό σου αλλά δεν βρίσκεις πουθενά το λήμμα συμπρωτεύουσα γιατί απλά είναι μια κομπλεξική κατασκευή των γηγενών της χώρας στην οποία βρίσκεσαι). Αργά αλλά σταθερά, το τρένο που κατ’ ευφημισμό λέγεται εξπρέςςςς κινείται πάνω στις ράγες και μια φωνή σε ενημερώνει σε άπταιστα βραχνά και ακαταλαβίστικα ελληνικά (για αυτό φταίει το μεγαφωνικό σύστημα) ότι το ταξίδι ως τη Θεσσαλονίκη διαρκεί 4 ώρες και 48 λεπτά. Ας υποθέσουμε ότι ξέρεις λίγα ελληνικά ή ότι καταλαβαίνεις μόνο την ώρα και τους αριθμούς στα ελληνικά και ξαφνιάζεσαι ευχάριστα γιατί ο οδηγός που κρατάς στα χέρια σου αναφέρει ότι το εν λόγω ταξίδι με τρένο διαρκεί τουλάχιστον 6 ώρες, οπότε σκέφτεσαι (λογικά) ότι από τότε που εκδόθηκε (πριν τρία περίπου χρόνια) μέχρι σήμερα, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί και οι συγκοινωνίες έχουν εκσυγχρονιστεί. Una mierda, όπως θα πεις αυθόρμητα στη γλώσσα σου, εφόσον αποδεχθούμε την υπόθεση ότι είσαι Ισπανός, δηλαδή ξένος και ταξιδευτής με μοναδικό εφόδιο την υπομονή και την ελπίδα. Και ιδού γιατί θα το ξεστόμιζες αργότερα:

...Η διαδρομή είναι πράγματι ευχάριστη -ο ταξιδιωτικός οδηγός είχε δίκιο- περνάω από κατάφυτες κοιλάδες, απόκρημνους βράχους, ψηλές γέφυρες και βλέπω συνέχεια εκτάσεις σπαρμένες, γραφικά σπιτάκια με καμινάδες, δέντρα, πουλιά και σύννεφα και πού και πού κανένα άνθρωπο, λίγο πιο κει έναν άλλο, παρακάτω μερικούς ακόμα και πιο πέρα περισσότερους και μάλιστα πού και πού κάποιος οδηγεί ένα τρακτέρ, λίγο πιο κει κι άλλο τρακτέρ, παρακάτω μερικά τρακτέρ ακόμα και πιο πέρα πολλά τρακτέρ, τρακτέρ, τρακτέρ, πω πω, τόσα τρακτέρ έχω να δω από τότε που ήμουν παιδί και παίζαμε αυτοκινητάκια με όλα τα πιτσιρίκια που αράδιαζαν στο πάτωμα αυτοκίνητα, τρακτέρ, πυροσβεστικά οχήματα, περιπολικά, κλούβες, φορτηγά και δεν συμμαζεύεται. Και για λίγο πιστεύω ότι όλοι έχουν βγει ξανά έξω να παίξουν, να βάλουν τα τρακτέρ στη σειρά ανάλογα με το μέγεθος ή το χρώμα, να κάνουν κόντρες στην άσφαλτο για το ποιο πάει πιο γρήγορα, να συγκρουστούν μεταξύ τους, να τρακάρουν, να αναποδογυρίσουν τα τρακτέρ, να ανταλλάξουν τα τρακτέρ με μια κούρσα ή με δυο μοτοσυκλέτες ή το κόκκινο τρακτέρ με το μπλε τρακτέρ που το' χω διπλό (πάντα θέλαμε να ξεφορτωθούμε ότι είχαμε διπλό στη συλλογή μας), αλλά τελικά τίποτε από αυτά δεν ισχύει, τα τρακτέρ είναι αμετακίνητα, κάθετα στην εθνική οδό, κάθετα στις ράγες του τρένου, κάθετα στην Ελλάδα, μια χώρα χωρισμένη στα δύο και εγώ τώρα από τα Τέμπη δεν θέλω να περάσω με αυτοκίνητο ή με τα πόδια γιατί άκουσα από ένα ντόπιο ότι οι Κένταυροι πετάνε μεγάλους ογκόλιθους στους ανυποψίαστους περαστικούς... (Απόσπασμα από εσωτερικό μονόλογο).

(Σαν) κρητική μαντινάδα

2010-01-13T22:26:00.002+02:00

Κατέβασε τα όνειρα
κι εγκατάστησέ τα
να λειτουργεί καλύτερα
το δυο χιλιάδες δέκα.

Melancolia extraterrestris

2009-11-30T23:52:00.006+02:00

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Το ξέρω ότι είναι ανώφελο να μιλάω για χρόνο εγώ, αλλά είναι κάποιες φορές που και τα σωματίδια μελαγχολούν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αισθάνομαι συχνά την ανάγκη να αλληλεπιδράσω με άλλα σωματίδια και να μεταβάλλω τη μάζα τους ή να αυξήσω τον όγκο τους ή να αλλοιώσω τη σύστασή τους σε βαθμό που να είναι πια αγνώριστα. Γνωρίζω ότι η μοίρα μου επιφύλαξε την απομόνωση σε ένα σύμπαν σκοτεινό και αφιλόξενο, όμως αυτό το σύμπαν μου δόθηκε και στην τελική θέλω να το δοκιμάσω. Ολοένα και περισσότερο σκέφτομαι ότι θέλω να αποτελέσω το αντικείμενο πειράματος σε ένα ερευνητικό εργαστήριο και σκαρφίζομαι τρόπους για να το καταφέρω. Για παράδειγμα ονειρεύομαι ότι κατοικώ στον Άρη και μηχανεύομαι τρόπους για να προσκολλήσω σε ένα διαστημόπλοιο από τον πλανήτη Γη, έτσι ώστε να μεταφερθώ με ασφάλεια σε κάποιο ερευνητικό κέντρο των ΗΠΑ και να αποτελέσω το αντικείμενο της διδακτορικής διατριβής ενός φοιτητή από την Ασία. Θέλω να πάω στην Ασία μαζί του. Θέλω να ταξιδέψω στις αποσκευές του, κι αν αυτό δεν γίνεται μπορώ να χωρέσω μέσα στο σάλιο του ή στις φωνητικές του χορδές, το ίδιο μου κάνει, και να προσγειωθώ σε μια χώρα της Ασίας που φημίζεται για την ευγενική αντιμετώπιση όλων των σωματιδίων, είτε ανήκουν σε κάποιον γηγενή είτε όχι, το ζητούμενο είναι να ζήσω με άλλους σε ομάδα, τα μέλη της οποίας θα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους διότι εμένα αυτό είναι που μου λείπει. Έχω ακούσει ότι στο Πεκίνο, τα παιδιά στο σχολείο φοράνε πράσινη ποδιά και θέλω μια ίδια ποδιά και για μένα. Γιατί εγώ το πράσινο μπορώ να το κάνω χωρίς να ενώσω το κίτρινο και το μπλε, δεν μου χρειάζονται καν τα βασικά χρώματα. Και θέλω να βρεθώ στο μάτι του κυκλώνα για να εξετάσω αν ο κυκλώνας είναι ο δίδυμος αδερφός του κύκλωπα, γιατί δεν ξέρω κανέναν άλλο με ένα μόνο μάτι. Θέλω να ακούσω την αλήθεια έξω από τα δόντια και εκεί έχει πολλούς φαφούτηδες, θεωρώ λοιπόν ότι θα είναι πιο εύκολο να πετύχω το στόχο μου. Υπάρχουν, επίσης, τόσα φρούτα με θαυμάσια φλούδα που θα μπορούσα να τα φοράω για πάντα. Και τέλος, λένε ότι το φεγγάρι πλημμυρίζει κάθε βράδυ ασημένια κύματα στη θάλασσα της Νότιας Κίνας που αποκαλύπτουν στο πήγαινε έλα όλα τα όστρακα να κοιμούνται με ένα λευκό νυχτικό πάνω σε μια χρυσή άμμο. Σε αυτήν την άμμο θέλω να αναμετρηθώ με τους τιτάνιους κόκκους και να μοιράσω λίγη από τη μελαγχολία μου στον αφρό.

No me toques

2009-11-21T21:32:00.003+02:00

Al principio fue la palabra, pero no cualquier palabra sino la que intercambian los hombres cuando están enomorados entre sí, y por hombres se entiende las personas de sexo opuesto, no vaya a ser que haya malentendidos que no es el objetivo de este texto. ¿O, quizas sí? Pues vamos a provocar unos malentendidos metamodernos que es lo que a mí me gusta hacer.

Al principio fue la palabra amo, en realidad fue la frase yo te amo, y por pura, purísima equivocación, fue dirigida a Adán mientras se tendría que decirsela a Eva. Cuando Eva se creó, ya era demasiado tarde como para convercerle que Adán estaba enamorado de ella. Porque él pertenecía ya al otro, es decir al omnipresente, el sin nombre, el sin cara ni huesos, y, ¿porqué no? el sin corazón. Eva hizo todo lo que pudo, dentro de las facultades concedidas a ella, pero en vano. Adán no pensaba más que en su creador. Eva, de tanta decepción y soledad, se propúso al otro el siguiente juego: Yo le doy a Adán una naranja, o en caso de que sea alérgico a las naranjas, le doy un plátano, o en caso de que no haya plátanos esta época por cualquier razón, le doy una manzana, y que diablos, manzanas hay por todas partes y todo el mundo se las come. Entonces, si Adán se come la manzana, o si al menos la muerde para probarla, nos vamonos de ahí, y él se olvida de una pura vez de Ud que mire la de los líos que no ha metido.

El otro, el sin número de identificación fiscal ni patrocinado en registo civil alguno en todo el estado de dicha omnipresencia, estuvo de acuerdo. Total, qué más daba si Eva ganara la apuesta, barro no faltaba para volver a emprender el proceso de creacion y casi mejor que ganara, así el todopoderoso demostraría lo todopoderoso que era. Lógico.
Lo que pasa es que Eva no contaba con la presencia de la serpiente, es decir que no sabía qué se escondía extactamente debajo de esa camiseta diáfana, y sea por pura, purísima pureza o por pura, purísima sensillez, se creyó que la serpiente se había presentado para ayudarle con su plan.
Desgraciadamente, cuando Adán se comió la manzana - por cierto hace falta reconocer que le flipó el sabor de manzana en el paladar vírgen hasta entonces- la serpiente no hizo más que llamarla traidora, lo cual no tiene sentido si uno piensa que Eva ni siquiera habia probado dicha manzana todavía.
En fin que la serpiente se escondió en el arbol de la vida, mientras que Adán y Eva se vieron obligados a abandonar su hogar con prisas, antes de que el otro se diera cuenta del escándalo. Ahora queda por ver los pasos que dieron tanto el otro y la serpiente como Adán y Eva en cuanto a la formación de una vida común y saber si al final consiguieron intercambiar, entre sí, esta frase que tanto le cuesta soltar al mundo de hoy, hoy, sea por la mañana en la cama, justo después de levantarse para ir al curro o por la noche, justo antes de dormir después de haber estado todo el puro día currando.

Φλορ Ντε Μαλ

2009-11-12T20:18:00.006+02:00

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ συναντάω τον Μίκελ. Δηλαδή το φάντασμά του γιατί ο Μίκελ έχει πεθάνει. Ή μάλλον αγνοείται. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Το καλοκαίρι του 2022 παραθέρισα στη Βάση Φλορ ντε Μαλ στην Αφροδίτη. Είχα καιρό να πάω διακοπές και αποφάσισα ότι ήταν καλή ευκαιρία να επισκεφτώ τον πλανήτη αυτό, στον οποίο είχε επιτραπεί η επίσκεψη γήινων μόλις πριν από δύο χρόνια. Το συμβατικό ταξίδι με διαστημικό λεωφορείο διαρκούσε κανονικά 16μιση μήνες αλλά επειδή δεν είχα τέτοια πολυτέλεια χρόνου επέλεξα τη λύση του διακτινισμού, με το αζημίωτο φυσικά... Ας είναι, τέτοια ταξίδια γίνονται once in a lifetime, τουλάχιστον όσον αφορά στην πραγματική ζωή γιατί εικονικά μπορώ να βρίσκομαι εκεί κάθε απόγευμα. Σωστά, το Ίντερνετ. Εν πάσει περιπτώσει, όμως, ας επανέλθω στο θέμα μου. Έφτασα στη Βάση και πήγα αμέσως στη φροντ ντεσκ για να ζητήσω τον κωδικό πρόσβασης στο δωμάτιό μου και να ταχτοποιηθώ. Δεν αναζητούσα καμιά πολυτέλεια, απαιτούσα ωστόσο οι εγκαταστάσεις να πληρούν τις ελάχιστες προδιαγραφές ασφαλείας και φυσικά μια υποτυπώδη άνεση, δεδομένου ότι ο εν λόγω πλανήτης δεν φημίζεται για το φιλικό στους γήινους κλίμα του. Προς μεγάλη μου απογοήτευση έμαθα ότι το δωμάτιο για το οποίο είχα κάνει ηλεκτρονική κράτηση είχε καταληφθεί ήδη από έναν τύπο ονόματι Μίκελ, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Ζήτησα στο φροντ ντεσκ της Βάσης να αναλάβουν να λύσουν την παρεξήγηση, γιατί προφανώς είχε γίνει κάποιο λάθος, προθυμοποιήθηκα μάλιστα να πάω εγώ σε άλλο ελεύθερο δωμάτιο, αρκεί να μου εξασφάλιζαν την ίδια θέα με το δωμάτιο που κατά λάθος είχε καταλειφθεί από τον Μίκελ. Μη φανταστείς τίποτα απέραντες παραλίες με λευκή άμμο και γαλαζοπράσινη θάλασσα, σαν να βρισκόμασταν στη Γη πριν από κάνα αιώνα. Κάθε άλλο. Η θέα που θα είχα από το κατειλλημένο από τον Μίκελ δωμάτιο περιοριζόταν σε μια έκταση περιφραγμένη από ένα διαφανές υλικό και στην οποία έκταση φυόταν το μοναδικό λουλούδι της Αφροδίτης, το Φλορ Ντε Μαλ. Εξ'αυτού του λόγου, εξάλλου, η Βάση έφερε το ομώνυμο όνομα. Το σπουδαίο με το εν λόγω λουλούδι ήταν ότι άνθιζε μια φορά κάθε 134 χρόνια, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, και επειδή ποτέ πριν δεν είχε δει ανθρώπινο μάτι την ανθοφορία του από τόσο κοντά, ήμουν τρομερά ενθουσιασμένος με την πιθανότητα να το δω τώρα, εδώ, για πρώτη φορά, εγώ.
Δυστυχώς, από το φροντ ντεσκ δεν μπόρεσαν να επιλύσουν το πρόβλημα, πρώτον γιατί το δωμάτιο που μου υπέδειξαν δεν έβλεπε στην προπεριγραφείσα έκταση αλλά σε κάτι τεράστιες εγκαταστάσεις της Βάσης, ο δε Μίκελ, όπως θα μαθαίνα λίγο αργότερα από την επικοινωνία με το φροντ ντεσκ, ήταν αμετακίνητος: είχε έρθει νωρίτερα στη Βάση, είχε έρθει για τον ίδιο λόγο και το κυριότερο, είχε ταξιδέψει με το συμβατικό λεωφορείο...
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, περί τις 7 ώρα Γης κατέβηκα μια βόλτα στην αίθουσα συγκέντρωσης της Βάσης. Καθώς προχωρούσα προς το σημείο της αίθουσας όπου είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος αισθανόμουν τη διάχυτη ανυπομονησία για το φαινόμενο που επρόκειτο να λάβει χώρα ενώπιόν μας, κατά πάσα πιθανότητα απόψε, μπροστά στα γήινα μάτια μας, για πρώτα φορά, σήμερα.
Πριν καλά καλά φτάσω στο σημείο που επέτρεπε να δεις έξω από τη Βάση, με πλησίασε κάποιος και μου συστήθηκε: Μίκελ. Μου είπε αμέσως μετά ότι λυπόταν για την αναστάτωση που προκλήθηκε από λάθος της Βάσης και για να επανορθώσει με κάλεσε να δούμε το λουλούδι να ανθίζει από το δωμάτιό του, στο οποίο παραλίγο να βρισκόμουν εγώ. Κανονικά θα έπρεπε να σκεφτώ τι ρομαντικό εκ μέρους του αλλά βρισκόμουν στην Αφροδίτη, συνεπώς ο ρομαντισμός εκεί εξέλιπε παντελώς. Μα τι λέω, θα έπρεπε να σκεφτώ κατευθείαν ότι οι προθέσεις του δεν φαίνονταν τελείως αθώες αλλά και πάλι, αυτά είναι γήινες σκέψεις και τώρα βρισκόμουν στην Αφροδίτη, εδώ όλα είναι αλλιώς. Η αλήθεια είναι ότι μετά από αυτά σκέφτηκα να τον ρωτήσω πώς ήξερε ποιος ήμουν ή μάλλον ότι ήμουν αυτός που πίστευε ότι ήμουν ή ότι αν εκεί ήμουν αυτό που είμαι (αυτό θα τον δυσκόλευε σίγουρα) αλλά δεν είπα τίποτα και τον ακολούθησα δίχως δεύτερη σκέψη. Μάλιστα. Αυτό μάλιστα. Αυτό είναι δωμάτιο με θέα. Το Φλορ ντε Μαλ στεκόταν μπροστά μου σε απόσταση 50 μέτρων περίπου, μέσα στο προστατευτικό του διαφανές περίβλημα, αλλά μπορούσα να το δω μπροστά μου, εδώ, τώρα, μαζί με έναν άγνωστο, σχεδόν μόνος μου.
Τότε άκουσα τη φωνή του Μίκελ πίσω μου να λέει ότι ξέρει ένα τρόπο για να βγούμε από τη Βάση και να πάμε πιο κοντά στο Φλορ ντε Μαλ, χωρίς να διακινδυνεύσουμε τη ζωή μας από τους θυελλώδεις ανέμους που φυσούν στην επιφάνειά της Αφροδίτης και το θανατηφόρο διοξείδιο του άνθρακα από το οποίο αποτελείται σε μεγαλύτερο μέρος η ατμόσφαιρά της. Μου εξήγησε μάλιστα το λόγο για τον οποίο έκανε τη συγκεκριμένη πρόταση: Επειδή η Αφροδίτη διαθέτει πολύ πυκνή ατμόσφαιρα, αυτό προκαλεί έντονη διάθλαση στο ηλιακό φως, γεγονός που κάνει τα αντικείμενα στην επιφάνεια του πλανήτη να φαίνονται καμπυλωμένα. Άξιζε τον κόπο να δει κανείς, μετά από ένα τόσο ακριβό ταξίδι, κάτι τόσο εντυπωσιακό με παραμορφωμένες διαστάσεις; Λογικά όχι. Αυτό απάντησα κι εγώ. Πρότεινε λοιπόν να προσεγγίσουμε το λουλούδι από ένα σημείο όπου θα μπορούσαμε να παρατηρήσουμε το πραγματικό σχήμα του, χωρίς την αλλοίωση που θα προκαλούσε στην όρασή μας η συγκεκριμένη διάθλαση του ηλιακού φωτός. Εκείνη τη στιγμή εξέλαβα τη συγκεκριμένη παρότρυνση ως κάτι απολύτως φυσιολογικό, κυρίως μάλλον επειδή τα λόγια του Μίκελ είχαν διατυπωθεί με απόλυτη βεβαιότητα, σχεδόν με εκφορά αξιωματική, σαν κάτι που δεν σηκώνει αντίρρηση ή αμφισβήτηση, σαν να διαβάζεις μια ταμπέλα με πράσινα γράμματα που λέει Φαρμακείο και φυσικά το πιστεύεις, δεν διστάζεις καθόλου, μπαίνεις μέσα και ζητάς ντεπόν. Νορμάλ. Και έτσι τον ακολούθησα, βγήκα από το δωμάτιο, προχώρησα πίσω του, μπήκα μαζί του σε ένα σκοτεινό διάδρομο, ακούμπησα στον ώμο του για να μην χαθώ, να μην σκοντάψω, να μην μείνω μόνος μου, να μην φοβηθώ.
Τελικά φτάσαμε σε μια πόρτα που έμοιαζε με θύρα έκτακτης ανάγκης, όπως αυτές που υπάρχουν στα πολυκαταστήματα της Γης και που ανακαλύπτεις συνήθως κατά λάθος όταν τύχει και δεν πάρεις κάποια φορά τον ανελκυστήρα γιατί αργεί να έρθει ή γιατί βαριέσαι να είσαι μέσα ενώ σταματά και ανοιγοκλείνει σπαστικά η πόρτα σε κάθε όροφο. Ο Μίκελ άνοιξε το χερούλι και χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει πίσω βγήκε σταθερά έξω. Εγώ δίστασα προς στιγμή και παρέμεινα ακίνητος στη θέση μου να κοιτάω την ανοιχτή πόρτα, η οποία δεν έβλεπε σε κάτι συγκεκριμένο, ή τουλάχιστον δεν μπορώ να το περιγράψω εγώ, το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω τι με περίμενε μόλις θα διέσχιζα εκείνη την πόρτα. Τι να το κάνεις, τώρα πια ο Μίκελ δεν φαινόταν πουθενά.
'Ολα αυτά τα αφηγούμαι σήμερα γιατί κλείστηκα στο ασανσέρ και δεν ήξερα αν έπρεπε να πατήσω το κομβίον κινδύνου ή όχι γιατί κάθε που ανοίγει μια πόρτα στο μετρό, η πόρτα του ανελκυστήρα στο πολυκατάστημα, η πόρτα του γραφείου, η πόρτα στο μπαρ, η συρόμενη πόρτα της αποθήκης, η πόρτα του σπιτιού μου, η ταχυδρομική θυρίδα, η θύρα 1, η θύρα 4, η πόρτα της ντουλάπας, η πόρτα του αυτοκινήτου, η πόρτα του αεροπλάνου, η πόρτα της τράπεζας, η μπαλκονόπορτα, η καγκελόπορτα, η εξώπορτα, και ούτω καθεξής, ο Μίκελ εμφανίζεται εκεί να με περιμένει. Δηλαδή όχι ο ίδιος ο Μίκελ αλλά το φάντασμά του, γιατί ο Μίκελ έχει πεθάνει. Ή μάλλον αγνοείται.

Αυτό είναι το δέρμα

2009-11-08T16:43:00.004+02:00

Περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα, περπάτα σε αμμόλοφο για κανά λεπτό περίπου και σταμάτα. Ρύθμισε τη θερμοκρασία του σώματος: άφησε τον ιδρώτα ελεύθερο στο τριχωτό της κεφαλής και γείρε ελαφρά λοξώς αριστερά ώστε η σταγόνα να κυλήσει στο πλάι το μετώπου, κατηφορίζοντας πίσω από το αυτί κατά μήκος του λαιμού και από κει κάνε χώρο (ανασηκώνοντας λίγο το τ-σερτ, αν φοράς) για να διατρέξει τη ραχοκοκαλιά ως το τέλος της σπονδυλικής στήλης, όπως στο σχήμα κατωτέρω.

Περίμενε μέχρι η σταγόνα να φτάσει στο σημείο που υποδεικνύει το βέλος στο σχήμα ανωτέρω. Έφτασε; Περίμενε λίγο ακόμα. Κοντεύει. Τώρα σκύψε μπροστά κυρτώνοντας το σώμα προς το έδαφος σαν να μαζεύεις κοχύλια ή πέτρες. Μάζεψε κοχύλια ή πέτρες αν έχει κοχύλια ή πέτρες εκεί που σκύβεις για να τα μαζέψεις. Τα πόδια σε διάσταση. Άφησε χώρο για να γλιστρήσει η σταγόνα στο εσωτερικό των μηρών. Αν είσαι αριστερόχειρας η σταγόνα θα πάει δεξιά, αν είσαι δεξιόχειρας θα πάει ανάποδα. Στάσου όρθια. Κάνε υπομονή γιατί οι κολλημένοι κόκκοι της άμμου στα πόδια καθυστερούν την πορεία της σταγόνας. Όταν φτάσει στον αστράγαλο στρίψε ελαφριά το πόδι προς τα σένα, όπως όταν σου καρφώνεται μια αγκίδα στο πέλμα και προσπαθείς να τη βγάλεις. Άφησε να σε γαργαλήσει η σταγόνα σε όλο το μήκος και το πλάτος του πέλματος όσο στέκεσαι σε αυτήν την άβολη στάση, με το άλλο πόδι να επιτελεί μόνο του τη λειτουργία στήριξης επί του ασταθούς εδάφους. Επανάλαβε την άσκηση με όλες τις σταγόνες που λούζουν τώρα το σώμα σου παίρνοντας τη στάση που εξυπηρετεί την εκάστοτε σταγόνα καλύτερα. Μην ξεχνάς να κάνεις μικρά διαλείμματα για την απαραίτητη εξάτμιση του ιδρώτα ώστε να ρυθμίζεται τακτικά η θερμοκρασία του σώματος.

Ευγενή μέταλλα

2009-10-31T19:01:00.006+02:00

Η σιωπή είναι χρυσός.
Ο χρυσός είναι μέταλλο.
Τουτέστιν, η σιωπή είναι μέταλλο.
Και όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ευγενή μέταλλα, σαν τον χρυσό, η σιωπή έχει μεγάλη χημική αδράνεια, δηλαδή δεν σκουριάζει (εκτός και αν έρθει σε επαφή με βασιλικό ύδωρ, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος). Για παράδειγμα μπορείς να περπατάς σιωπηλός στη βροχή και να φτάνεις στο σπίτι σου βρεγμένος ως το κόκκαλο, όμως το κόκκαλο θα έχει μείνει ξεσκούριαστο, δηλαδή θα επιτελεί ανεμπόδιστα όλες τις λειτουργίες για τις οποίες προορίζεται. Το ίδιο συμβαίνει και όταν βαδίζεις σιωπηλά ξυπόλητος στο χιόνι. Τα μελανιασμένα άκρα σου αποτελούν ένδειξη για το ότι το σώμα κρυώνει, αντιδρά και στο δείχνει. Αυτό όμως απέχει μακράν από το να υποστηρίξει κανείς ότι τα συγκεκριμένα δάχτυλα έχουν σκουριάσει. Επίσης, μπορεί να κοιτάζεις τον εαυτό σου επί ώρες στον καθρέφτη και να σε παίρνουν τα δάκρυα, τόσο που στο τέλος δεν ξεκαθαρίζεις από τα υγρά σου μάτια το είδωλο στον καθρέφτη. Όμως, ευθύς μόλις τα σκουπίσεις με μια πετσέτα ή με την ίδια σου την παλάμη, διαπιστώνεις ότι δεν έχουν αφήσει πουθενά ίχνος σκουριάς, αντίθετα μάλιστα, το είδωλό σου επανεμφανίζεται μπροστά στον καθρέφτη καθάριο, αν και ελαφρώς πρησμένο. Προσοχή, ωστόσο, διότι αν ανήκεις στην κατηγορία των ατόμων με φακίδες (ΑμΕΦΑΚ), ενδέχεται να παραπλανηθείς και να σκεφθείς ότι τα σιωπηλά δάκρυα είναι το αίτιο εμφάνισης φακίδων στην επιδερμίδα, κάτι εντελώς ψευδές και ανυπόστατο.
Ακόμα περισσότερο, μπορείς να δοκιμάσεις το ακόλουθο πείραμα για να επιβεβαιώσεις του λόγου το αληθές: Πορεύσου σιωπηλά ανάμεσα στο πλήθος που μιλάει. Μπορεί να σου' ρχονται τα σιάλια των άλλων στο πρόσωπο ανακατεμένα με φράσεις, λέξεις, επιφωνήματα, καταφάσεις, αρνήσεις, χαιρετισμούς, αριθμούς, λογαριασμούς, προθεσμίες, στατιστικά δεδομένα, οικονομικές χρήσεις, ετήσιους απολογισμούς και τα συναφή, όμως το πρόσωπό σου δεν οξειδώνεται ούτε παθαίνει κάποιου άλλου είδους αλλοίωση, παρά το ότι εκτίθεται για μεγάλο χρονικό διάστημα στις προαναφερθείσες καταστάσεις.
Εν ολίγοις, όπως ο χρυσός δεν παθαίνει τίποτα άμα τον έχεις κάνει κορώνα μέσα στην οδοντοστοιχία σου (εκεί να δεις σάλια) ή τον έχεις κάνεις σταυρό στο ιδρωμένο σου δασύτριχο στέρνο, εκτός και αν ανήκεις στην κατηγορία των ατόμων με αδυναμία σε ξυρισμένο στήθος (ΑμΑΣΕΞΥΣΤ), έτσι και η σιωπή, από χημική άποψη πάντα, διαθέτει όλα εκείνα τα συστατικά που την αναδεικνύουν σε ευγενές μέταλλο, δύσκολα προσβαλλόμενο από τη σκουριά.

EL MORIDERO

2009-10-15T22:34:00.004+03:00

Tú, si te mueres antes que yo, no irás, Platero mío, en el carillo del pregonero, a la marisma inmensa, ni al barranco del camino de los montes, como los otros pobres burros, como los caballos y los perros que no tienen quien los quiera. No serás, descarnadas y sangrientas tus costillas por los cuervos -tal la espina de un barco sobre el ocaso grana-, el espectáculo feo de los viajantes de comercio que van a la estación de San Juan en el coche de las seis; ni hinchado y rígido entre las almejas podridas de la gavia, el susto de los niños que, temerarios y curiosos, se asoman al borde de la cuesta, cogiéndose a las ramas, cuando salen, las tardes del domingo, al otoño, a comer piñones tostados por los pinares.

Vive tranquilo, Platero. Yo te enterraré al pie del pino grande y redondo del huerto de la Piña, que a ti tanto te gusta. Estarás al lado de la vida alegre y serena. Los niños jugarán y coserán las niñas en sus sillitas bajas a tu lado. Sabrás los versos que la soledad me traiga. Oirás cantar a las muchachas cuando lavan en el naranjal y el ruido de la noria será gozo y frescura de tu paz eterna. Y, todo el año, los jilgueros, los chamarices y los verdones te pondrán, en la salud perenne de la copa, un breve techo de música entre tu sueño tranquilo y el infinito cielo de azul constante de Moguer.

[Juan Ramón Jiménez, Platero y Yo, Alianza Editorial, Madrid 2006, p. 24]

2009-09-03T15:01:00.002+03:00

El Roto (από την ισπανική εφημερίδα El País, 18-07-2009)

Παιδικό τραγουδάκι

2009-08-27T16:38:00.002+03:00

Είμαι ένα παιδάκι, καλέ,
απλά ένα παιδάκι!

'Ενα εξάχρονο πρωτάκι,

λίγο κατεργάρης

πολύ χαδιάρης

και παιχνιδιάρης,

και γιατρεύω στεναχώριες

με κάνα δυο γλυκόλογα,

ένα πλατύ χαμόγελο

ή μια ανοησία,

δεν χρησιμεύω πουθενά

παρά μόνο στην αγάπη.

Είμαι ένα παιδάκι, καλέ,

ένα ελαφρύ παιδάκι

σαν από πούπουλο φτιαγμένο και βαμβάκι,

είμαι ένα τοσοδά μαρκοπουλάκι.

Και τσιμπάω

και φιλάω

και πετάω

στα πέρατα του ουρανού

και γλιστράω

και γελάω

και χύνομαι

στα νερά του ωκεανού

και παίρνω χρώμα από τον ήλιο

και απ' το βυθό της θάλασσας

και τα μάτια μου σκεπάζω

και λάμπω, λάμπω, λάμπω

πω πω πω

σαν το φάρο στο ακρωτήρι

σαν παγάκι στο ποτήρι

σαν σταφύλι στο λιοπύρι

μα δεν χορταίνω τίποτα

δεν γνωρίζω τίποτα

και δεν με νοιάζει τίποτα.

Είμαι ένα παιδάκι, καλέ,

μόνο ένα παιδάκι!

Να 34 λόγοι που με κάνουν Αύγουστο:

2009-08-16T11:04:00.004+03:00

το απόγειο των σύκων
τα καρπούζια στο κόκκινο
οι σκληρές ρώγες των σταφυλιών και όχι μόνο
ο ιδρώτας μούστος
τα νότια μακροβούτια
το ανέμελο μελτέμι
η ώρα της θερινής ανάπαυσης
τα σορτς, τα σνακς, τα σκετς
το καλαμάκι, το καλαθάκι, το καπελάκι
η τσουχτερή ρακή με ατζουράκι
ένα καινούργιο πουκάμισο
ένα αναπάντεχο δώρο
μια συνάντηση από τα παλιά
μια φθαρμένη ανάμνηση
μια φευγαλέα ματιά, ίσως και δύο
λόγια του αέρα και αύρα των λέξεων
μυρωδικές σχέσεις και χωρισμοί στο τραπέζι
η λούπα του μεσημεριού
ο λύκος του μεσονυχτίου
η αφράτη σελήνη
τα παξιμάδια σκέτα ή νησιά στη σαλάτα
τα κρυμμένα μάτια πίσω από τα γυαλιά ηλίου
ο γυμνός Ήλιος
η γυμνή Αφροδίτη
και οι άλλοι γυμνοί θνητοί
οι ανθοί των αθανάτων
η αμμοβολή αντί του βελονισμού
τα αφρισμένα κύματα μεσοπέλαγα
οι λευκές κουκίδες στα όρη
τα στραγγισμένα ρέματα
οι πικροδάφνες εκτός των Εθνικών Οδών
οι παραλίες με τη μικρότερη πληθυσμιακή κάλυψη
η σφαγή του πεπονιού στο γόνατο
και το κεχριμπαρένιο επίνειο της Φαιστού.

Οικογενειακές διακοπές

2009-07-23T09:43:00.003+03:00

Παραλίγο να πάθω διακοπές αυτό το καλοκαίρι. Ευτυχώς, τελευταία στιγμή με έσωσε ο διευθυντής μου. Εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου χωμένος ως τα αυτιά μέσα σε κουτιά με σκονισμένους φακέλους και τόνους φωτοτυπημένων εγγράφων που μαύριζαν τα δάχτυλα κατά τη φυλλομέτρηση, έρχεται ένας συνάδελφος και χτυπώντας με φιλικά στην πλάτη μου λέει: Τυχεράκια, άκουσα ότι θα πάρεις άδεια τώρα τον Αύγουστο, 3 ολόκληρες βδομάδες, ενώ εγώ θα πήζω εδώ μέσα...
Τι ήταν να μου το πει, με έλουσε αμέσως κρύος ιδρώτας ενώ τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν ανάμεσα στα έγγραφα που με αυξημένη προσοχή πριν από λίγο φυλλομετρούσα αναζητώντας το επίμαχο έγγραφο που μου είχε ζητηθεί. Γύρω μου σκοτείνιασε το γραφείο ακόμα περισσότερο και η πολύ ζέστη που ήδη έκανε μου φαινόταν τώρα καμίνι που βράζει μαζί με εμένα μέσα. Άρχισα να κάνω τις πιο άσχημες σκέψεις. Σκεφτόμουνα για παράδειγμα τις οικογενειακές διακοπές που θα με περίμεναν έτσι και υλοποιούνταν το σατανικό σχέδιο των διακοπών και μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, αλλά ανέβαινε αργά και βασανιστικά, σαν το γαιδουράκι από το λιμάνι στα Φυρά Σαντορίνης. Μιλώντας για Σαντορίνη σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσα να αποφύγω με τίποτα κάποιο νησί των Κυκλάδων γιατί όλος ο κόσμος έχει πάει σε Πάρο, Νάξο, Μύκονο και εμείς ακόμα τίποτα, ούτε καν Άνδρο που είναι δυο ώρες από τη Ραφήνα. Ξαφνικά ένιωσα ναυτία και είχα τάση για εμετό, όπως όταν πας για κατούρημα στις τουαλέτες του πλοίου και παίρνεις μια βαθιά ανάσα πριν μπεις μέσα στο βρώμικο κουβούκλιο, όπου μόνο εξασκημένος τοξοβόλος καταφέρνει να βρει τη λεκάνη χωρίς να αστοχήσει. Σαν ανακουφισμένος από το εικονικό κατούρημα επέστρεψα για λίγο στην πραγματικότητα αλλά μόνο για λίγο, διότι το μυαλό μου είχε ήδη πλάσει όλες εκείνες τις εικόνες, κινούμενες και μη, με ήχο και μη, που συνθέτουν τις στιγμές οικογενειακής χαλάρωσης στις οποίες θα με τοποθετούσε για την υπόλοιπη ώρα, σχεδόν μέχρι τη λήξη του ωραρίου εργασίας. Πρώτα βρέθηκα σε ένα δίκλινο δωμάτιο με ένα μικρό ράντζο για το παιδί, το οποίο παιδί φυσικά δεν κοιμάται σε ράντζο οπότε οι σμπαραλιασμένες σούστες του θα υποδέχονταν αναγκαστικά το δικό μου ταλαιπωρημένο σώμα. Μετά ήρθε στο μυαλό μου το χαλασμένο κλιματιστικό για το οποίο θα έπρεπε να κάνω φασαρία στον ξενοδόχο, ο οποίος θα ερχόταν να το κοιτάξει μόνο για να διαπιστώσει ότι λυπάμαι, για την ώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Κατόπιν, μες το καταμεσήμερο η παρέα απέναντι θα έθετε σε εφαρμογή το σχέδιο αφύπνισης όλου του οικοδομικού τετραγώνου (το οποίο ονομάζεται έτσι κατ' ευφημησμό διότι παραπέμπει σε οποιοδήποτε άλλο γεωμετρικό σχήμα πλην του τετραγώνου) με την έναρξη απανατών παρτίδων τάβλι, με τα πούλια να χτυπάνε στο ξύλο αλύπητα, τα ζάρια να πηγαινοέρχονται ασταμάτητα και τα τύμπανα των αυτιών μου να συντονίζονται στο διαρκές πήγαινε έλα οδηγώντας την υπομονή και τα νεύρα μου σε απόγνωση. Έπειτα, θα έπρεπε να κάνουμε ντους και να ντυθούμε καλά για να πάμε βόλτα στη Χώρα, δηλαδή να χαζεύουμε τις βιτρίνες από κοσμηματοπωλεία που δεν θα επισκεφτούμε, από κεραμεικά που δεν θα αγοράσουμε ή από γλυκά που δεν θα δοκιμάσουμε. Τέλος θα έπρεπε να στριμωχτούμε σε ένα από αυτά τα γραφικά ταβερνάκια, στα οποία η γραφικότητα εξαντλείται στο γνωστό καρό γαλανόλευκο τραπεζομάντηλο και να φάμε μια παραδοσιακή χωριάτικη σαλάτα, μια παραδοσιακή μπριζόλα, μια παραδοσιακή πανσέτα και ένα παραδοσιακό μπιφτέκι με παραδοσιακές τηγανητές πατάτες και ίσως ένα παραδοσιακό τζατζίκι, δηλαδή όλα αυτά που πατροπαράδοτα τρώμε στα ταβερνάκια της Αθήνας, τηρώντας ευλαβικά την παράδοση που μας θέλει κρεατοφάγους και να πληρώσουμε παραδοσιακά πολλά λεφτά για φαγητά που η ελληνική φιλοξενία απλόχερα μας παρέχει. Μετρώντας όλες αυτές τις δοκιμασίες μια μια, η ανάσα μου άρχισε να κόβεται, να γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη και μέσα σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση ξεδιπλώνεται μεμιάς η εικόνα του συνωστισμού στα στενά σοκάκια που κάνει ζέστη, ο κόσμος που περπατάει πιο αργά από ότι συνήθως θα περπατούσε εκείνη την ώρα στην Αθήνα και ανακατεμένος με τα πιο ζαλιστικά αρώματα, κουρέματα, γυαλιά ηλίου και φουλάρια που θα μπορούσαν να κυκλοφορούν σε τόσο λίγα τετραγωνικά μέτρα, νόμιζα ότι θα λιποθυμίσω.
Ευτυχώς, ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη με επαναφέρει για λίγο στην πραγματικότητα και βλέπω το πρόσωπο του διευθυντή μου και το μόνο που βρίσκω να του πω είναι:
-Κύριε Διευθυντά, κι εσείς εδώ;
-Μα που νομίζεις ότι βρίσκεσαι, μου απαντά κάπως θυμωμένος και συνεχίζει: Άκυρη η άδεια προς το παρόν, έχουμε πολύ δουλειά αυτό το μήνα, θα δούμε για Σεπτέμβριο τι μπορεί να γίνει, συνεννοηθήκαμε;
Και η ανακούφιση που ένιωσα δεν περιγράφεται.

Nulla dies sine linea

2009-05-28T19:13:00.011+03:00

Eva Kalpadaki
Empty Spaces 01
2005
Photograph, Giclée fine art print
80x100 cm on aluminium

Αν και το παραπάνω λατινικό απόφθεγμα δεν απαντάται ως έχει στη βιβλιογραφία των Λατινικών κειμένων αλλά μάλλον καθιερώθηκε κατά το Μεσαίωνα, η λέξη γραμμή (linea) παραπέμπει τόσο στη χορδή ή στη γραμμή που χαράσσεται πάνω σε μία επιφάνεια από ένα μολύβι ή άλλο αιχμηρό εργαλείο, όσο και στη γραμμή με την έννοια της πρότασης ενός κειμένου. Στο φωτογραφικό έργο της Εύας Καλπαδάκη (http://re-title.com/artists/eva-kalpadaki.asp), η γραμμή συγκεντρώνει τις διαδρομές, στάσεις, εμπειρίες, περιπέτειες, ανακαλύψεις, συναισθήματα, ακόμα και διαλόγους, ενός κόσμου που μοιάζει να ξετυλίγει σιωπηλά τη δική του ιστορία πάνω στη λευκή επιφάνεια του τοίχου ή άλλου υλικού, και ο καθένας μας απολαμβάνει την περιπλάνηση που επιλέγει σε μια εξιστόρηση δίχως αρχή, μέση και τέλος. Οι άπειρες νοηματοδοτήσεις δεν αποκαλύπτονται ακολουθώντας τη γραμμή αλλά επανεγγράφοντας ή επαναχαράσσοντάς την. Βρείτε ένα σημείο της φωτογραφίας και ξεκινήστε ή γλιστρήστε ή σταματήστε ή τρέξτε ή γυρίστε. Αλλά κυρίως μην αφήσετε καμία μέρα χωρίς γραμμή!

Ενοχικό Δίκαιο (ειδικό μέρος)

2009-05-11T00:37:00.004+03:00

Παραδέχομαι ότι άργησα
και έφτασα καθυστερημένα στο διαγωνισμό που προκήρυξες
και εκ του λόγου αυτού
η συμμετοχή μου κρίθηκε απαράδεκτη
γιατί δεν πληρούσα μια βασική προυπόθεση
γιατί παραβίαζα έναν υποχρεωτικό όρο της σύμβασης
στην οποία ήθελα να προσχωρήσω
εκφράζοντας έτσι την ελεύθερη
και ανεπηρέαστη βούλησή μου
να ποθώ
και να γίνομαι αντικείμενο πόθου
και μάλιστα το αποκλειστικό
απαλλαγμένο από κάθε είδους ελλείψεις κι ελαττώματα
κρυφά ή φανερά
αλλά επεδίωκα την υλοποίηση όλων
όσα συμβατικά αναλάμβανα
και κυρίως την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων
που εξαρχής ανεπιφύλακτα συνομολόγησα
καθώς και ό,τι άλλο προέκυπτε
κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων
ακόμη και την ασυνήθη, εφόσον υπήρχε,
γιατί πάντα υπάρχει το απρόβλεπτο,
η ανωτέρα βία και το αναπάντεχο γεγονός
που όμως εν προκειμένω
με κανένα τρόπο δεν θα επηρέαζε εμένα
ή εσένα
στην έγκαιρη τήρηση των προαναφερθέντων
στην προσήκουσα εκπλήρωση των συμφωνηθέντων
στην παρούσα
και σε κάθε μεταγενέστερη τροποποίησή της
που για οιονδήποτε λόγο ήθελε προκύψει.

Αλλά εσύ
δεν μου επέτρεψες να προσχωρήσω στη σύμβαση
με άφησες έκθετο και η θέση μου κατέστη δυσμενής
και είναι αδύνατον πλέον καθώς και ασύμφορο
να επιστρέψουν τα πράγματα
στην προτέρα κατάσταση.

2009-05-01T13:28:00.000+03:00

Η φασαρία ήταν γεμάτη κόσμο.

Soledad Abril, 21 años, estudiante

2009-04-11T18:46:00.004+03:00

Pues sí, reconozco que estoy más sola que la una pero no me importa y eso que estamos en plena primavera y huele a naturaleza por todos lados porque yo tengo un olfato invencible y no hay quien me desarraiga de la naríz ese olor de azahar en las calles del barrio a las 7 de la tarde. Además del olfato, me cuido mucho del oído, me pongo una música exquisita que entra del Este y sale al Oeste o viceversa, y del paladar también me cuido todo lo que pueda, porque solo me meto en la boca productos frescos y de la época, nada de comida preparada y rápida, y en cuanto al cuerpo también me lo cuído como si de niño se tratara, es decir me lo lavo todos los días con agua y jabón de jazmín y me lo acaricio con movimientos suaves procurando no hacerle daño a miedo de que se me rompa. El tacto es algo dificil de cuidar porque toco tantas cosas y apenas me doy cuenta de que sirve para sentir las cosas que toco y mira que insisto en concentrarme en ellas y sus detalles pero se me escapan. Y la vista, ¡ay! la vista que bien me la cuido... A la vista le ofrezco sólo las imagenes agradables y a la vez potentes, pero nada de violencia y agresividad, fíjate, ya he dejado de ir a las exposiciones de arte por miedo a que se me dañen los ojos y yo a los ojos los quiero un monton, sobre todo a los ojos claros, sean verdes de oliva o azul de cielo, me da igual, cuando más claros mejor. Y en cuanto al coño, también me lo cuido mucho porque no le dejo mal atendido nunca, todo lo contrario, tengo mucho cuidado con lo que permito que lo penetre, no le meto cada cosa que encuentro por ahí, solo que a veces me distraigo y puede que haya algun que otro maltrato pero casi siempre es para bien, ya ves, es la manera ideal para darme cuenta de lo debiles que son los hombres en relación con nosotras, las mujeres y de ser así me siento orgullosa, viva, contenta, fuerte, llena y alerta.

Το σουτιέν της έλειπε

2009-03-31T00:09:00.001+03:00

Ήταν το είδος της πρότασης που κυκλοφορούσε πάντα χωρίς σουτιέν, με δυο λόγια τεράστια που πηγαινοέρχονταν δεξιά αριστερά σε κάθε της κίνηση και πραγματικά θα πρέπει να αισθάνθηκες τυχερός εκείνη τη φορά που κατά λάθος έπεσες πάνω τους, αρχικά τουλάχιστον, όταν η καημένη στραβοπάτησε στο πεζοδρόμιο μπροστά σου και αυτά σου πετάχτηκαν στη μούρη και για λίγο σκέπασαν το στόμα και τα μάτια σου αλλά σκιάχτηκες γιατί δεν μπορούσες να πάρεις ανάσα και όλα σκοτείνιασαν ξαφνικά, και σαν να μην έφτανε αυτό τους έβαλες και χέρι για να βοηθήσεις τάχα να σηκωθεί εκείνη η πρόταση, η οποία σου' χωσε μετά ένα χαστούκι που ήταν όλο δικό σου, και όχι άδικα, το άξιζες βρε παλιοτόμαρο, σατράπη, ξεδιάντροπε, αναιδέστατε, χυδαίε, βλαξ, που να σου βγει το μάτι, σαν δεν ντρέπεσαι του λόγου σου κοτζάμ άντρας...

Μαζί ξανά

2009-03-30T13:08:00.009+03:00

Ας φτιάξουμε μαζί με αλάτι και νερό
μαζί ξανά τη θάλασσα
και για βαφή ας πάρουμε ξανά
απ' των ματιών σου το περισσό γαλάζιο
και μετά το βυθό ας υψώσουμε μαζί
με της ψυχής σου τ’ άπατα νερά
και δροσερά μαζί ας κολυμπήσουμε ξανά
σαν καλοκαίρι ατέλειωτο
με τον Αύγουστο εις τη νιοστή
κι ας σκορπίσουμε μαζί ξανά και τη σκιά μας χάμω
πάνω στην άμμο την καυτή κάτω απ'τον ήλιο
και στον ορίζοντα ξανά ας ξεδιπλώσουμε μαζί
με άνεμο και φως τη θάλασσα ως πέρα.

Επικαιρότης

2009-03-24T19:15:00.004+02:00

Στο κάτω κάτω της γραφής
ας ξαναπιάσουμε τα μπλε τετράδια και τα στυλό διαρκείας
κι ας ξαναπούμε τεφτέρι και βερεσέ
-δεν βαριέσαι-
πάλι με χρόνια με καιρούς
πάλι δικά μας θα'ναι.

Πόνοι

2009-02-23T21:35:00.006+02:00

Να τι είσαι,
η Μεγάλη μου Άρκτος
και το σύνορο του κόσμου που με ξεχνάει.
Όμως σ' ακολουθώ
σαν καιώμενη βάτος
τρεμοσβήνοντας τα αστέρια που η νύχτα μετράει.

Στη μέση

2009-02-06T09:17:00.006+02:00

Κυνηγημένη
ο κόσμος έχει δυο πασαπόρτια για σένα
αλλά δεν φτάνουν,
ο επιτονισμός της φωνής δεν φτάνει
ξεχνάς το σύνθημα
και τα χθεσινά τερτίπια δεν περνάνε πια.

Όμως τώρα έχεις την ίδια θέα με μένα.
Για σκέψου! Αρκεί να στρέψεις το βλέμμα στη θάλασσα
κι έχεις τον ίδιο ουρανό και τα ίδια σύννεφα.
Η φυλακή σου μεγαλώνει για να χωράει μέσα κι εμένα
για να διαβαίνεις τον ωκεανό με τις λέξεις
για να ονειρεύεσαι πατρίδες με τις λέξεις
με μιας
μονάχα στο μέλλον γιατί οι μέρες είναι κοντές
και καλύτερα έτσι.
Το παρελθόν, εξάλλου, είναι πάντα μπροστά
και ό,τι και να μου πεις δεν το φοβάμαι.

Me temo que no es lo que más miedo me da

2009-01-29T20:08:00.004+02:00

Και να σκεφτείς ότι όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία τα είχε όλα. Αναμονή, απογοήτευση, αγαθές προθέσεις, αναπτέρωση του ηθικού, όρεξη, ευρεία γκάμα επιλογών, δημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων, εκατέρωθεν δηλώσεις που αν και παρέχονταν ετεροχρονισμένα αρκούσαν, πληρότητα, ασφάλεια, ικανοποίηση, επιβεβαίωση, ανδρισμό, θηλυκότητα, αλήθεια, θάρρος, ελπιδοφόρα μηνύματα, κινήσεις εντυπωσιασμού, εξάντληση αποθεμάτων υπομονής, επιμονή, συντροφικότητα, αλλαγές, προσαρμογές, εφαρμογές, υλοποίηση σχεδίων, ονειροπόληση, τεμπελιά, αργία, αποχή, αναγνώριση, εκμυστήρευση, εμπιστοσύνη, παραδοχή λανθασμένων κινήσεων, απρεπείς χειρονομίες, προσβολή της τιμής και της αξιοπρέπειας, γεννετήσια ελευθερία, γνώμη, άποψη, επιχειρήματα, αναστεναγμούς, σκαμπανεβάσματα, δάκρυα, βλέμματα, φιλοφρονήσεις, ανάγκες, χρήματα και έλλειψη αυτών, θεομηνίες, ανωτέρα βία, παρερμηνεία, παρεξήγηση, παράπονο, υπεκφυγές, λόγο μεστό και περιεκτικό, παρομοιώσεις, μεταφορές, μετακινήσεις με τα πόδια, με τη μηχανή, απόπειρες τέλεσης αξιόποινων πράξεων, σπουδή, εγρήγορση, τέλμα, πάτους, μαύρο, άσπρο, αναισθησία, αναισθητικό, σιωπή, αγάπη, φόβο.

Accidents de lumière

2009-01-22T20:05:00.002+02:00

Δεν έγραψα γράμμα στο Λύο. Ψέματα. Ναι, δεν του έγραψα. Χθες ήρθε η Μαίρη. O Λύο δεν είναι καλά. Περιμένει ακόμα γράμμα σου. Πώς; Τι συμβαίνει; Η Μαίρη μου λέει ότι είναι επείγον να του γράψω. Ακόμα κι αν πρόκειται για πέντε δέκα σειρές. Μόνο. Γράψε του. Σκέφτομαι τι να λέει το γράμμα. Ψέματα. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω πώς να αρχίσω το γράμμα. Αγαπημένε μου... Όχι, δεν μου αρέσει. Περιμένω μια ανάμνηση για να αρχίσω να γράφω. Σηκώνομαι και πηγαίνω στο παράθυρο. Στέκομαι εδώ. Εδώ περιμένω μια ανάμνηση. Κάνε γρήγορα, ο Λύο περιμένει. Η Μαίρη περιμένει. Πού είναι μια τυχαία διαδοχή γεγονότων; Πες μου, τι έκανες χθες; Δεν μπορώ. Ψέματα. Να αρχίσω από την ημερομηνία; Αλλά δεν έχει σημασία. Μπορώ να του γράψω. Δεν θέλω τίποτα, Λύο. Από σένα δεν θέλω πια τίποτα. Μην του ζητήσεις τίποτα. Δεν θέλω τίποτα. Μαίρη, δεν ζητάω τίποτα από κανένα. Ψέματα. Έλα σε εμένα. Έλα! Δεν είμαι εγώ, Λύο. Λυπάμαι. Αρχίζω από την αρχή. Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά. Μαίρη, λες ψέματα. Δεν μιλάω, κοιτάζω από το παράθυρο το δρόμο. Θα έρθεις; Μην κλείνεις τα μάτια, άκουσέ με. Δεν θέλω. Ψέματα. Κάνε γρήγορα, τι είναι για σένα πέντε δέκα σειρές; Γράψε. Πες μου μόνο ένα, ένα τυχαίο περιστατικό. Θυμάμαι τότε που είχαμε πάει διακοπές στην Ελλάδα. Θυμάμαι μια νύχτα στη σκηνή, θυμάμαι τη νύχτα έξω από αυτήν. Θυμάμαι τον ήχο της νύχτας. Πού ήμασταν; Δεν θυμάμαι. Ήταν άμμος και σκοτάδι, δεν υπήρχαν αστέρια, υπήρχαν Λύο; Μαίρη, πες μου πώς είναι; Δεν είναι καλά, γράψε. Πες μου για τη νύχτα εκείνη. Δεν ήταν νύχτα, ήταν άμμος και σκοτάδι. Ο Λύο με περίμενε στη σκηνή. Θυμάσαι; Έκανε λίγο κρύο, όχι κρύο όπως εδώ, αλλά πάντως κρύο. Δεν έχω ξανανιώσει τέτοιο κρύο. Δεν έχω ξαναδεί τη θάλασσα από τότε. Μαίρη, φτάνει; Κοντεύω να τελειώσω. Δεν πειράζει. Η νύχτα ήρθε αργά μέσα από τη θάλασσα αλλά δεν θυμάμαι τίποτα. Μέσα στη σκηνή η νύχτα ήρθε αργά και μετά...Ψέματα. Δεν μου λες τίποτα. Δεν μου γράφεις. Μαίρη, αρκεί. Εντάξει, Λύο; Δεν θυμάμαι τίποτα, ήταν Ελλάδα, γιατί δεν μου το είπες τότε; Σε ποιο μέρος; Ήταν διακοπές. Δεν θυμάμαι κάτι άλλο. Καλοκαίρι μάλλον. Μπορεί να ήταν Αύγουστος; Όχι. Μαίρη, δεν μπορώ να συνεχίσω. Ο Λύο περιμένει γράμμα σου. Λύο, δεν έχω τίποτα άλλο να σου γράψω. Δεν έχω.

Το χαμόγελο των κοριτσιών προ δεκαπενταετίας

2009-01-04T00:10:00.002+02:00

Στη δεκαετία του ενενήντα, όταν μεσουρανούσε η παρεΐστικη διάθεση στα περισσότερα σήριαλ της αναδυόμενης, τότε, ιδιωτικής τηλεόρασης, τα κορίτσια ήταν σημαντικά πιο χαμογελαστά από ότι είναι σήμερα. Άνοιγε η πόρτα του διαμερίσματός τους και σου έσκαγαν ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Μετά περνούσες μέσα για να σε κεράσουν ένα καφέ και κουβέντα στην κουβέντα, είτε σου εκμυστηρεύονταν μια ερωτική τους απογοήτευση, πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη, είτε δεν προλάβαιναν γιατί έσκυβες και φιλούσες εκείνα τα χείλη και η εκμυστήρευση πήγαινε περίπατο. Το "χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό" τότε κυκλοφόρησε. Με τα χρόνια, τα κορίτσια αυτά μεγάλωσαν, πάχυναν, αδυνάτησαν, έγιναν ξανθές, μελαχρινές, σγουρομάλλες και ό,τι άλλο απαιτούσε το εκάστοτε σενάριο. Κάποια έκαναν καριέρα στο θέατρο, κάποια μεταπήδησαν στη μεγάλη οθόνη, άλλα παρέμειναν στην τηλεόραση – δεν έλειψαν και τα κορίτσια που έκαναν μέχρι και διαφημιστικά - και μερικά χάθηκαν για πάντα από την επικαιρότητα.

Σήμερα, τα περισσότερα από αυτά τα κορίτσια έχουν δυσανάλογα μικρό στόμα σε σχέση με το υπόλοιπο πρόσωπο, το οποίο έπαψαν να φωτίζουν με εκείνο το πλατύ χαμόγελο. Αντ’αυτού, υπάρχει ένας τονισμός των μυών σε ρε ελάσσονα κλίμακα ή μια κατακόρυφη πτώση των τιμών των αυλακώσεων γύρω από το στόμα, σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς αν θα επιστρέψουμε ποτέ σε φυσιολογικά επίπεδα και καταφέρουμε να χαρούμε ξανά, όλοι μαζί, την αποστολική λειτουργία του χαμόγελου ως την επικράτεια των παρειών.

Βρείτε το σωστό

2009-01-01T14:07:00.003+02:00

Πού τρώνε την Πρωτοχρονιά τα παιδιά χωρίς οικογένεια;
α. Πουθενά
β. Με άλλα παιδιά χωρίς οικογένεια
γ. Με άλλα παιδιά με οικογένεια
δ. Κανένα από τα παραπάνω

2009

2008-12-31T09:45:00.001+02:00

Ευχή μου όλοι οι απάτριδες να βρούμε μια πατρίδα.

Χριστουγεννιάτικη βλασφημία

2008-12-22T09:54:00.002+02:00

...Χριστού τη(ς) θεια(ς) (Σου) γέννηση
να πω στ' αρχοντικό σας.