(απουσία)

Απόψε δεν θα' ρθω στη γιορτή.
Αν θες, το ποτό που θα έπινα, πιες το εσύ.

Μετά, μια σκέψη αν σου έρχεται πρώτη
να ξέρεις μαζί θα την έχουμε κάνει.

Κι ενώ θα μοιάζει να' χει γεννηθεί
τη στιγμή που δεν λείπει από καμία ζωή,
τελικά θα' ναι αυτή
που μόνο μαζί θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. 

Φωτοτακτισμός

Αύγουστος σήμερα και στην αυθόρμητη συνάθροιση των χαρισμάτων σου συρρέουν απρόσκλητα τα αλαλάζοντα πλήθη
με τον ίδιο πάντα πόθο
πίσω από την τσέπη του πουκαμίσου
με την ίδια πάντα δίψα
κάτω από τα γυαλιά ηλίου
όλοι να γίνουν μέλη, εταίροι ή κοινωνοί
επωφελούμενοι των προσφορών σου 
αγοράζοντας κάτι σε τιμή ευκαιρίας
κερδίζοντας ίσως και ένα αχρείαστο δώρο
που εκλαμβάνουν μάλιστα ως ένδειξη τύχης 
- τι ματαιότητα να πιστεύεις στην τύχη τον Αύγουστο 
και τι μεγαλείο ταυτόχρονα - 
ενώ βρίσκονται στο κατάστρωμα κάποιου πλοίου για τα νησιά
τα κυκλωμένα από την απύθμενη θάλασσα (των ματιών σου)
τα σαστισμένα σαν άσπρη πέτρα ξέξασπρη (των ματιών σου)
τα αιωρούμενα στην αδυσώπητη δέσμη φωτός (των ματιών σου)
που κουβαλούν όλη την ομορφιά ενός επιφωνήματος 
που θέλει να μπει στη θέση σου. 
Ω!
 

 

 

Η ώρα της αλλαγής (της ώρας)

Το τελευταίο Σάββατο κάθε Οκτώβρη πέφτω για ύπνο λίγο πριν την αλλαγή της ώρας. Ο λόγος είναι απλός: ό,τι μου επιβάλλεται κανονιστικά προσπαθώ να το οικειοποιούμαι σαν να επρόκειτο για μέρος ενός εθιμοτυπικού που καλούμαι να επαναλάβω με ευλάβεια, έτσι ώστε αυτό να καταστεί κτήμα μου και να επαναλαμβάνεται στο μέλλον αβίαστα. Με άλλα λόγια, επειδή δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα του να νυχτώνει νωρίτερα και το παγωμένο απόγευμα του χειμώνα που έρχεται να φαντάζει ακόμα πιο παγωμένο, υποχρεώνω τον εαυτό μου να ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες για την αλλαγή των δεικτών του ρολογιού, έτσι ώστε να βρίσκομαι κάθε φορά λίγο εγγύτερα στην αποδοχή της αλλαγής που αντιπαθώ. Έτσι, ξαπλώνω ανάσκελα στο κρεβάτι, σκεπάζομαι με την κουβέρτα μέχρι το πηγούνι και τεντώνω τα πόδια μου προσέχοντας μην ξεμυτήσουν τα δάχτυλα κάτω από αυτήν. Ακριβώς στις 4 τα ξημερώματα πετάγομαι από το κρεβάτι σε μια μάταιη αναζήτηση ρολογιών με δείκτες. Μολονότι γνωρίζω ότι δεν διαθέτω κανένα ρολόι από την προηγούμενη χιλιετία, μπαίνω στη διαδικασία της αναζήτησης με την ελπίδα ότι θα βρω έστω και ένα ξεχαρβαλωμένο για να το κουρδίσω ώστε να δείχνει τη "σωστή" ώρα. Προφανώς χρειάζομαι αυτή την ενσυνείδητη κίνηση του κουρδίσματος, με την επαφή των δακτύλων στο κρύο μέταλλο και τον ήχο που κάνει ο χρόνος γυρνώντας μια ώρα πίσω. Χρειάζομαι τη σωματικότητα της εμπειρίας ενός μη απτού πράγματος, όπως η χειμερινή ώρα. Όμως, όλα αυτά δεν καταλήγουν πουθενά. Η δράση είναι ανώφελη μπροστά στον τεχνολογικό προγραμματισμό. Ταμπλέτα, κινητό και υπολογιστής έχουν πραγματοποιήσει ήδη αυτό που έγω ψάχνω να κάνω στα σκοτεινά, ξυπόλητος, με την αφή. Είναι πάλι ώρα για ύπνο. Επιστρέφω στο κρεβάτι νικημένος. Κλείνω τα μάτια σε μια απόπειρα να παραδωθώ στον ύπνο άνευ όρων. Αμ δε. Με κυνηγάει η ώρα η παλιά, μου ψιθυρίζει ότι υπάρχει ένα ρολόι στο σπίτι που δεν έχει συμβαδίσει ακόμα με τον νέο χρόνο που τα υπόλοιπα γκάτζετ μου ήδη υποδέχτηκαν. Εκεί που σπάω το μυαλό μου να σκεφτώ που μπορεί να κρύβεται αυτό το καθυστερημένο ρολόι χτυπάει το τηλέφωνο. Το σταθερό. Και φυσικά δεν τολμώ να το σηκώσω. Γιατί φοβάμαι ότι θα ακούσω μια φωνή που θα μου αποκαλύπτει το μέρος όπου κρύβεται το ρολόι, οι δείκτες του οποίου ακόμα να δείξουν, εεμ... 3 και τέταρτο. Το τηλέφωνο συνεχίζει να χτυπάει, η καρδιά μου έχει αρχίσει και αυτή να πάλλεται πιο δυνατά, η ησυχία της νύχτας έχει διακοπεί και όλοι οι δείκτες όλων των ρολογιών όλου του κόσμου περνούν από μπροστά μου σαν σε στρατιωτική παρέλαση με ακρίβεια βορειοκορεατικού βηματισμού. Δεν υπάρχει ελπίδα, το ξέρω. Θα υπομείνω την παρέλαση και όταν τελειώσει θα έχει ολοκληρωθεί μέσα μου και η αλλαγή της ώρας. Έτσι του χρόνου, τέτοια μέρα θα είμαι ίσως πιο κοντά στην αποδοχή της αλλαγής, χωρίς περιττή δράση και ανώφελες αναμετρήσεις με τον χρόνο: θα μείνω εκεί ακίνητος κοιτάζοντας σταθερά την οθόνη του κινητού μου και όταν πλησιάζει η ώρα της αλλαγής, θα κλείσω απλά τα μάτια μου για να μη δω να συντελείται η αλλαγή. Γιατί περισσότερο από την αλλαγή της ίδιας της ώρας φοβάμαι την ώρα που συντελείται η αλλαγή της.

Η σχέση μου με το παραδιπλανό τραπέζι

Το καλοκαίρι, 

ιδίως,

όταν έρχονται εκείνες οι πολυπληθείς παρέες με συνήθως περισσότερα κορίτσια από ότι αγόρια, είναι πολύ ενοχλητικό που με μετακινούν από την ωραία μου θέση στη γωνία, 

περιστοιχισμένο σχεδόν από βρώμικες λευκές ζαρτινιέρες με μισοξεραμένα γεράνια 

για να με ενώσουν με εκείνο το άλλο τραπέζι, 

μοναχό του κι αυτό άλλα λίγο πιο μπροστά από μένα 

και με αναγκάζουν να κολλήσω στήθος με στήθος

ή πλάτη με στήθος 

με ένα άγνωστο,

χωρίς καν να ερωτηθώ πρώτα, σαν να μην είχα ποτέ το δικαίωμα της γνώμης, έστω και για τους τύπους, 

σαν να μην μου επιτρέπεται να εκφέρω την άποψή μου, 

ειδικά και εμπεριστατωμένα,

τη στιγμή που ο καθένας από την εν λόγω παρέα εκφέρει άποψη για το ο,τιδήποτε 

και κυρίως 

-επειδη με αφορά το λέω-

να προτείνει να ενώσουμε το τάδε τραπέζι με το δείνα, 

λες και σου ζήτησε κανείς να μου σπάσεις τα νεύρα με την φλυαρία σου, 

βρε τι μας λες, για κάνε μας τη χάρη κουκλίτσα μου, άσε μεγάλε, το ξέρουμε το παραμύθι, δεν πάτε να γαμηθείτε λέω γω, που το μόνο που ήθελα ήταν να κάτσω ήσυχα 

στη γωνιά μου, 

με μοναδική συντροφιά τη νύχτα, 

τη δροσερή αύρα και 

ένα διακριτικό ζευγαράκι να ανταλλάσσει γλυκόλογα και γλυκοματιές 

κάτω από τα αστέρια

με τα χέρια να χαϊδεύονται πάνω στο τραπεζομάντηλό μου την ώρα που τα πόδια θα αλληλοαγγίζονται από κάτω μου έτσι ώστε σε μια δεδομένη στιγμή, 

όλως ανέλπιστα, 

να χυθεί κατά λάθος ένα ποτηράκι κρασί πάνω μου, 

να μεθύσω λίγο κι εγώ και να μη με νοιάζει τίποτα μα τίποτα,

απολύτως τίποτα,

να αισθανθώ ελαφριά την τάβλα μου και να ξεχάσω τα τέσσερα ποδάρια μου, 

το ένα λίγο πιο κουτσό από τα άλλα, 

σαν εκ γενετής ελάττωμα, 

αλλά τι να κάνω, βολεύομαι πια με μια πέτρα, 

ένα κομμάτι σανίδι 

ή μια πολυδιπλομένη χαρτοπετσέτα 

-τα τεχνητά μου μέλη- 

που πλέον τα αγαπάω κι όταν δεν βρίσκονται εκεί γιατί είναι κάτω απο κάποιο άλλο τραπέζι τα αναζητάω,

έτσι είναι, 

καθένας με την τρέλα του, έχω κι εγώ κάποιες ιδιοτροπίες, πουθενά δεν υπάρχει το τέλειο 

εκτός ίσως απο την ίδια την ιδέα της τελειότητας που ποτέ δεν τελείται 

ή ποτέ δεν εμφανίζεται με τα ίδια ρούχα, τουτέστιν ποτέ δεν τη βλέπουμε γυμνή μα πάντα καλυμμένη, άλλοτε με πολλά φτιασιδια κι άλλοτε ατημέλητη, 

πάντως κάτι φοράει πάντα κι είναι φορές που θα ´θελα 

να μην φορούσε 

τίποτα, 

να μη φαινόταν 

πουθενά, 

να μην ερχόταν 

ποτέ, 

να μην τη γνωρίζει 

κανείς. 

Or

If you were a poem
I wish I could read you like this now
or
I wish you were a poem;
I could read you like this now

Brave Heartbeats III

Where are you now, I am in despair
I try to shout as loud as I can
but rather than doing so
I watch Josephine Philip running away.

Brave heartbeats II

Is it so different now or is just the way I'm feeling
I keep asking myself
while Athour Russell sings the question
that I'm listening to.

Brave heartbeats I

Without you I'm nothing
I wanna say to you
but unlike Brian Molko
I can't, I just can't.

Ένας ψύλλος στ' όνειρό μου

Ξύπνησα και το πόδι μου είχε σημάδια από τσιμπήματα ψύλλου. Κάπως έτσι ξεκινούσε το όνειρό μου. Ξεκινούσε με αυτόν τον τρόπο και τελείωνε αμέσως, με ένα μονοπλάνο ελάχιστων δευτερολέπτων. Ονειρεύτηκα δηλαδή ότι ξύπνησα και παρατήρησα τα τσιμπήματα ψύλλου πίσω και κάτω από το γόνατό μου ως τον αστράγαλο, τόσο διψασμένος για αίμα ήταν αυτός ο ψύλλος ή αυτή η ομάδα ψύλλων που μου επιτέθηκε. Και αυτή ήταν η μόνη σκέψη που πρόφτασα να κάνω στο όνειρό μου εξαιτίας της βραχείας διάρκειάς του. Η ικανοποίηση της δίψας του ψύλλου για αίμα σε εμένα. Προφανώς, η οργάνωση της επίθεσης ή η εξεύρεση του θύματος-στόχου ήταν αδιάφορη για το όνειρό μου, το οποίο απομόνωσε μόνο την εικόνα μετά την επίθεση και την προέβαλε εμβόλιμη μεταξύ της στιγμής που κοιμόμουν και της στιγμής που ξυπνούσα και μάλιστα στον ύπνο μου, χωρίς να έχω ξυπνήσει για να διαπιστώσω αν όντως έφερα τσιμπήματα ψύλλου στο πόδι μου. Το ίδιο όνειρο δεν κατέγραψε την αντίδρασή μου στο θέαμα με τις κοκκινίλες και αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει επειδή τα όνειρα συνήθως περιλαμβάνουν το πώς αντιλαμβανόμαστε αυτό που συμβαίνει εντός τους και πυροδοτούν την αντίδραση που όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ ως απότομο άνοιγμα των ματιών, επίμονο κνησμό, κρύο ιδρώτα, λαχάνιασμα, τίναγμα, τράβηγμα, τράνταγμα, τρέμουλο ή ο,τιδήποτε άλλο σχετίζεται με τη ανάφλεξη του υλικού του εκάστοτε ονείρου. 

Τίποτα. Απολύτως τίποτα δεν συνέβη. Καμία εκδήλωση καμίας μορφής καμίας αντίδρασης δεν έλαβε χώρα ουδέποτε. Ονειρεύτηκα ότι ξύπνησα και διαπίστωσα ότι το πόδι μου είχε δεχθεί επίθεση από ψύλλους αλλά δεν ξύπνησα εξαιτίας αυτής της διαπίστωσης, η διαπίστωση αυτή ήρθε μόλις το βλέμμα μου μετακινήθηκε από τη νιρβάνα στο πόδι μου και ομολογώ ότι τα μάτια μου ανταποκρίθηκαν στιγμιαία στο οπτικό ερέθισμα που δέχτηκαν παρά τη μυωπία μου, παρά τη νύστα μου, παρά τη τσίμπλα μου. Και μετά δεν υπάρχει συνέχεια του ονείρου, τουλάχιστον από όσο μπορώ να θυμάμαι. Δεν υπάρχει δηλαδή ανησυχία για το πώς βρέθηκαν οι ψύλλοι στο δωμάτιό μου που ναι μεν έχει σκόνη, πλην όμως όχι και τόση ώστε να ευνοείται η ευδοκίμηση του εν λόγω πληθυσμού στις πιο σκοτεινές του γωνίες. Επιπλέον, δεν υπάρχει σάστισμα κανενός είδους εμπρός στη θέα της κεντημένης από τσιμπήματα γάμπας, μιας γάμπας με τρίχες και κοκκινίλες και ελιές και έναν μώλωπα από πρόσφατο, πραγματικό χτύπημα από πραγματική πτώση σε πραγματικό χρόνο. 

Το όνειρο μου παρέχει μια πληροφορία και δεν φροντίζει για την επεξήγησή της ή την περαιτέρω διερεύνησή της, σαν να μην συμμετείχε ούτε αυτό στην εικόνα που μου προέβαλε. Το όνειρο με θέλει να ξυπνάω ενώ εγώ κοιμάμαι και ονειρεύομαι ότι ξυπνάω λες και θέλει να μου επιβάλλει την παραδοξότητα που ενέχει μια τέτοια εικόνα. Το όνειρο μου αφήνει στο πόδι σημάδια που είναι μόνο του ονείρου, όμως το γεγονός ότι με ξυπνάει εντός του για να τα κοιτάξω με κάνει να πιστεύω ότι ήθελε να τα δω. Διαφορετικά, ο ψύλλος των ονείρων μου θα μπορούσε να με είχε τσιμπήσει, θα μπορούσε να είχε αφήσει πάνω μου το αποτύπωμά του και εγώ, αν δεν ξυπνούσα στο όνειρό μου, δεν θα είχα δει τίποτα πολύ απλά γιατί θα κοιμόμουν σαν κούτσουρο, όπως λεν κι οι Ισπανοί.

Τώρα απομένει να ξυπνήσω και είμαι σίγουρος ότι το πρώτο πράγμα που θα κάνω είναι να κοιτάξω το πόδι μου, κάτω από το γόνατο ως τον αστράγαλο και πάνω στη γάμπα διότι ανυπομονώ να εξετάσω όχι τόσο τα ίδια τα σημάδια, αφού είμαι σε θέση πλέον να γνωρίζω ότι προέρχονται από τσίμπημα ψύλλου, όσο κυρίως την αντίδρασή μου σε αυτά. Για την ακρίβεια το όνειρο μου παρέχει το πλεονέκτημα της πρότερης γνώσης σχετικά με τα τσιμπήματα, τα οποία ακόμα κι αν δεν υπάρχουν πραγματικά πάνω στο πόδι μου είναι σε θέση να προκαλέσουν μια αντίδραση εξαιτίας της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας τους, καθότι όλα είναι πιθανά...

Καλύτερα, όμως, να περιμένω να ξυπνήσω.

Tú reinas todas tus ruinas.

Ο ουρανός κι εσύ

Το περιβάλλον που θεώμαι περιλαμβάνει κανονικά σώματα εν κινήσει και σύντομες παύσεις, η εναλλαγή των οποίων ευθύνεται για τα όνειρα που βλέπω ή για τα όνειρα που ονειρεύομαι να δω. Το φαινόμενο αυτό διαταράσσει εντός μου τη διαδοχή των εικόνων που συναρμολογούν την καθημερινότητά μου και έτσι τίποτα δεν μοιάζει το ίδιο κάθε μέρα την ίδια ώρα και την ίδια στιγμή. Πότε πότε πιστεύω ότι εξάντλησα τους πιθανούς συνδυασμούς των στοιχείων που απαρτίζουν το υλικό των ονείρων μου και αισθάνομαι πως ό,τι βλέπω αποτελεί επανάληψη των ίδιων επεισοδίων ελαφρώς μονταρισμένων εκ νέου για να φαντάζουν καινούργια σειρά. Όμως πάντα κάτι συμβαίνει και (ευτυχώς;) διαψεύδομαι . 

Ζω στην τροπόσφαιρα και ως τέτοια, η ζωή δεν μπορεί παρά να επηρεάζεται από τις ατμοσφαιρικές διαταράξεις που προκαλούνται εξαιτίας των συνθηκών που επικρατούν μέσα σε αυτή. Τα χρώματα της ανατολής και τα χρώματα της δύσης, ο ουρανός πάνω από το κεφάλι μου, η ακατέργαστη όψη ενός περαστικού σύννεφου, ό,τι διαδραματίζεται σε αυτό το τμήμα της ατμόσφαιρας είναι συνυφασμένο με τη στάση που διατηρώ προς τα φαινόμενα αυτά και φυσικά, τίποτα δεν αφήνει ανεπηρέαστη τη συμπεριφορά μου. Όλα μεταβάλλονται συνεχώς και αυτό που έβλεπα προ ολίγου πια δεν υπάρχει. 

Μερικές φορές θα ήθελα να ρίξω άγκυρα σε μια ορισμένη στιγμή για να μου επιτρέπω μόνο μια ελαφριά μετατόπιση σε κάποια συγκεκριμένη περιοχή στην οποία ο χρόνος συμπεριφέρεται όπως το χέρι που χαιδεύει τρυφερά ένα κεφάλι. Δεν χρειάζομαι την ανάμνηση για να αισθάνομαι ευτυχισμένος αλλά την ευτυχία του να έχω αναμνήσεις. Όσο κι αν προσπαθώ να μοιράζομαι την ύλη με άλλους, πάντα περισσεύει κάτι που δεν μοιράζεται, ένα απειροελάχιστο μόριο της μάζας που δεν χωράει πουθενά, που συγκρούεται, πιέζεται, ελαττώνεται, εξατμίζεται, απορροφάται, συμπυκνώνεται, αναμειγνύεται, διαστρωματώνεται και εν τέλει παύει να αποτελεί κάτι δικό μου και διαχέεται ελεύθερα κι ανεμπόδιστα στην ατμόσφαιρα για να παραμείνει εκεί. 

Τότε, η αλληλεπίδραση με τα άλλα στοιχεία είναι τόσο ισχυρή ώστε αν κοιτάξω τον ουρανό πάνω μου αδυνατώ να ορίσω το σημείο που παύω να είμαι εγώ και ξεκινάς εσύ 

και ξανά τότε, 

ταυτίζω το διάφανο με εσένα, 

το ομοιογενές με εσένα, 

το δύο με εσένα  

και μαζί.

Marinero y capitan

Yo no soy marinero

ni capitan

tal vez soy una isla

que ambos contemplan a lo lejos

con la mirada húmeda 

y la boca salada.

Yo nunca he sido marinero

ni tampoco he sido capitan

sino más bién una gaviota

que vuela por encima de ambos

capaz de generarles a los dos

el mismo pensamiento 

como por ejemplo:

¿Cuándo volveré a verte?

Yo jamás seré marinero

ni capitan ni capitan

que para eso se necesita

más que el propio mar

más que el propio barco

más que el propio viaje

y que la vida misma

más de lo que puede dar.

Ακυκλοφόρητο ηλιοβασίλεμα

Να,

όποιος δεν έχει με τι να ασχοληθεί, 

στις 20:16,

κάθεται και φωτογραφίζει ηλιοβασιλέματα με συννεφιές

και αυτομάτως εμφανίζονται οι ακεφιές

και καπάκι το γνωστό άσμα

και αφού τελειώσει ο σκοπός μες το μυαλό

και μπει διπλή γραμμή μετά την τελευταία νότα

ανηφορίζει η σκέψη σε μια άλλη μέρα

-χωρίς σάουντρακ αυτή τη φορά-

και εκεί αποκαλύπτεται διαδοχικά

η διαδρομή ενός χαδιού πάνω στο δέρμα

που καταλήγει σε αναστεναγμό 

τόσο βαθύ

τόσο γκρεμό

τόσο πολύ ενός ιλίγγου η φόρα

αλλά ευτυχώς με συγκρατείς

όχι με τα χέρια μα με τα μάτια

που με κοιτούν με δύναμη 

σαν βεντούζες

και απορροφούν τους κραδασμούς 

αυτού τα σκαμπανεβάσματος

που λίγο έλειψε να με στερήσει από σένα

εσένα που σου στερώ ακόμη

μια πιθανή ύλη

ένα καινό στοιχείο

και το μεγάλο μου αντίο στο παρελθόν

που με έχει σημαδέψει 

όπως η τραυματισμένη απεραντοσύνη του ουρανού

καθηλώνει αυτήν εδώ τη στιγμή

αυτήν εδώ την ώρα.

Νέα Ανεπίδοτα (VI)

Believe me,

you make me unbelievable.

Η αλήθεια για το αλατοπίπερο

Η αλήθεια για μένα και η αλήθεια για σένα μοιάζει με τα δύο μικρά δοχεία του αλατιού και του πιπεριού πάνω στο τραπέζι. Ενώ συμφωνούμε ότι το φαγητό είναι θαυμάσιο, εσύ θέλεις λίγο αλάτι ακόμα ενώ εγώ λίγο πιπέρι, αλλά τελικά δεν γίνεται πιο νόστιμο το φαγητό από ότι ήδη είναι, διότι η συνήθεια του να τρως εσύ τα φαγητά λίγο πιο αλμυρά κι εγώ λίγο πιο πικάντικα είναι αυτό που μας ωθεί στο να τα αλατοπιπερώνουμε για να προσεγγίζουμε τη γεύση με την οποία είμαστε εξοικιωμένοι. Το φαγητό μας περιμένει και το περιμένουμε κάθε μέρα και συμφωνούμε σε αυτή την κοινή μας ανάγκη που μεταμορφώνεται σε περιπέτεια όταν εσύ μπεις στην κουζίνα μου ή εγώ μπω στη δική σου. Κι αρχίζουμε το αλάτισμα που μπορεί να γίνει με αλάτι ψιλό ή αλάτι χοντρό, ρίχνοντάς το μέσα από πλαστικό ή γυάλινο δοχείο, πιάνοντάς το με τα δάχτυλα ή με ένα κουταλάκι και προχωράμε στο πιπέρωμα με πιπέρι σε σκόνη ή σε κόκκους, ολόκληρους ή φρεσκοτριμμένους εκείνη τη στιγμή, κόκκους κόκκινους, πράσινους, λευκούς ή μαύρους ή μείγμα πολύχρωμων κόκκων, καθώς οι συνδυασμοί είναι ανεξάντλητοι και είναι ακριβώς αυτοί οι συνδυασμοί - ή η μη εξάντλησή τους - που καθιστούν τη διαδικασία αλατοπιπερώματος συναρπαστική. Κατά βάθος, χωρίς να αδιαφορούμε για το τελικό αποτέλεσμα, θέλουμε απλά να φάμε και να απολαύσουμε ένα αξιοπρεπές φαγητό για αυτό και οι κινήσεις μας γίνονται ασυνείδητα επειδή η κάλυψη της συγκεκριμένης ανάγκης ξεπερνά αντιπαλότητες, έχθρες, διαφωνίες, ασυμβατότητες, διαφορετικότητες, διπολικότητες, ετερότητες, αντιξοότητες, διαμάχες, διχογνωμίες, διχασμούς, διχόνοιες, διφορούμενα, αντικρουόμενα, αντίθετα, αταίριαστα, ανακόλουθα, αμφιβολίες, αμφιλεγόμενα και ούτω καθεξής. Όσο προσθέτεις αλάτι προσθέτω πιπέρι, ή όσο μειώνεις την ποσότητα του αλατιού που συνήθως προσθέτεις αφαιρώ εξίσου την ποσότητα του πιπεριού που συνήθως προσθέτω ή το αντίστροφο. Αυτή είναι η αλήθεια εν τοις πράγμασι: συνεχείς αυξωμειώσεις του αλατοπίπερου που συνηθίζουμε να προσθέτουμε στο φαγητό ελέγχοντας τη γεύση του, όχι για να μας αρέσει περισσότερο, αλλά για να είναι αυτή πιο κοντά σε αυτό που έχουμε συνηθίσει να τρώμε. 

Γιατί το κάνουμε αυτό; 

Γιατί έτσι μας αρέσει.

Νέα ανεπίδοτα (V)

El tiempo,
porque tú no estás,

se ha puesto triste

y con triste 

no quiero decir que el cielo 

se haya pintado de color gris

o que las gotas de lluvia

se parezcan a lágrimas

porque esta sería una metáfora fácil

ya que las lágrimas 

no siempre son de la tristeza

sino de la alegría también

y el color gris

no siempre se relaciona con el descontento

sino con la fusión del blanco y negro

que es cómo yo siento, hoy,

blanco por fuera

negro por dentro

y todo esto,
aunque tú no lo creas,
afecta el tiempo
mientras tú no estás.

Τα ερωτευμένα θερμοκήπια

Οι μελιτζάνες μου είναι ερωτευμένες με τα λευκά γαρίφαλα. Τα κολοκυθάκια μου με τα ροζ τριαντάφυλλα. Οι ντομάτες μου με τα κίτρινα χρυσάνθεμα. Και τα αγγουράκια μου με τις πορτοκαλί βιολέτες. Όταν έφτιαξα τα θερμοκήπια δίπλα δίπλα, κανείς δεν μου είπε ότι δεν μπορώ να καλλιεργώ ζαρζαβατικά με άνθη δίπλα δίπλα. Τώρα, ολόκληρο το ένα θερμοκήπιο έχει ερωτευτεί ολόκληρο το διπλανό του. Ανάμεσά τους υπάρχει μόνο μια μικρή δίοδος σκεπασμένη με χώμα που περιβάλλεται από τις πλαϊνές, κάθετες πλευρές των θερμοκηπίων, οι οποίες αποτελούνται από ημιδιαφανή, πλαστικά τμήματα που στηρίζονται σε ξύλινες δοκούς. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν τα προϊόντα μου γνωρίζουν τι είναι αυτό που αναπτύσσεται σε αυτή την εγγύτητα ούτε μπορώ να ξέρω αν τα ζαρζαβατικά μου διακρίνουν το σχήμα των λευκών, ροζ, κίτρινων ή πορτοκαλί ανθέων. Ομοίως, δεν καταλαβαίνω αν τα άνθη καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με αγαθά που καταναλώνονται εκτός εποχής. Όπως δεν καταλαβαίνω αν η εποχή παίζει κάποιο ρόλο για την ευδοκίμησή τους. Γιατί οι τέσσερις εποχές αποτελούν μια σχολαστική αναμέτρηση με το χρόνο που τείνει να εξαλειφθεί (η αναμέτρηση, όχι ο χρόνος) ή μια τετριμμένη κατηγοριοποίηση του χρόνου για να κάνουμε πιο εύκολα συνειρμούς κάθε φορά που βλέπουμε, φερειπείν, μαργαρίτες στην εξοχή και σκεφτόμαστε ότι προσεγγίζουμε την εργατική Πρωτομαγιά για να τις μαζέψουμε και να τις στεφανωθούμε. Ή ότι η εργατική Πρωτομαγιά αποτελεί το πρόσχημα για να ξεχυθούμε στην εξοχή μαζικά σαν να τελείωσαν οι μέρες των παρορμητικών εξορμήσεων. Ή ακόμα ότι η παρόρμηση αποτελεί το καταφύγιο της ολοένα και περισσότερο διωκούμενης επιθυμίας. Ή τέλος (ή σχεδόν τέλος) ότι η επιθυμία είναι αυτό που πρέπει να καταναλώσουμε σε συγκεκριμένη εποχή του χρόνου. Λυπάμαι αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί τα θερμοκήπιά μου είναι ερωτευμένα το ένα με το άλλο. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν, πώς το κάνουν, τι είναι τελοσπάντων αυτό που τα παρακινεί. Ίσως τα χρώματα να προκαλούν τα σχήματα, ίσως η αλλοίωση των πραγματικών τους χαρακτηριστικών εξαιτίας του πλαστικού παραπετάσματος που παρεμβάλλεται ανάμεσα στα δύο habitat να προξενεί την περιέργεια, αν και η περιέργεια δεν μου φαίνεται επαρκής λόγος για να ερωτευτεί κανείς. 

Τι είναι αυτό που σπρώχνει το αγγούρι μου στη βιολέτα; Πόσο χυδαίο ακούγεται αυτό; Πώς ρυθμίζεται η θερμοκρασία μιας ερωτευμένης μελιτζάνας; Ή η υγρασία των πετάλων ενός τριαντάφυλλου; Γιατί να το πάθω εγώ αυτό και όχι τα θερμοκήπια του γείτονα; 

Τώρα σκέφτομαι τη συγκομιδή τους και την απομάκρυνσή τους από το μέρος στο οποίο γνωρίστηκαν και το μόνο που με παρηγορεί κάπως είναι ότι το μανάβικο που πουλάω τα μεν γειτνιάζει με το ανθοπωλείο που πουλάω τα δε. 

Από κει και πέρα ας αναλάβει κάποιος άλλος την ευθύνη.

Νέα ανεπίδοτα (IV)

Πρώτα εσύ πες και μετά εγώ 

είναι το παιχνίδι που παίζουμε 

λες και φοβόμαστε τις λέξεις 

που ανεβοκατεβαίνουν στο λαιμό 

και σκαλώνουν στη γλώσσα, 

η οποία ευτυχώς λύνεται στη συνέχεια με ένα φιλί, 

τόσο κρατάει ο δισταγμός

για να τον υπερβείς και να τον υπερβώ, 

ένα φιλί.

Νέα ανεπίδοτα (ΙΙΙ)

Δεν είναι ο χρόνος που μεσολάβησε με σένα που σκέφτομαι αλλά ο χρόνος που μεσολαβεί χωρίς. Σκέφτομαι για παράδειγμα ότι από τη στιγμή που βγαίνω από την πόρτα σου και αυτή κλείνει πίσω μου, αρχίζει αυτός ο χρόνος χωρίς κατά τη διάρκεια του οποίου μαθαίνω να κυκλοφορώ με εσένα χωρίς, να μιλάω με εσένα χωρίς, να τρώω με εσένα χωρίς και ούτω καθεξής. Αυτό φυσικά ενέχει τον κίνδυνο να με περάσουν για τρελό, ιδίως αν όλα τα παραπάνω λαμβάνουν χώρα σε δημόσιο χώρο, και δεν με προβληματίζει τόσο το να με περάσουν για τρελό όσο το να με περάσουν για κάτι που δεν ισχύει. Κάθομαι για παράδειγμα σε ένα καφέ και πριν παραγγείλω έρχεται πρώτα το ποτήρι με το νερό και είμαι έτοιμος να ζητήσω από τη σερβιτόρα ένα δεύτερο ποτήρι νερό, όχι γιατί διψάω τόσο πολύ - το οποίο είναι αλήθεια - αλλά γιατί αισθάνομαι ότι εσύ κάθεσαι απέναντί μου, το οποίο είναι επίσης αληθές, στο μέτρο που αυτό που αισθάνομαι πηγάζει από εκεί που πηγάζει και η αλήθεια. Παραγγέλνω ένα καφέ και μόνο έναν, πράττω δηλαδή σωστά, και σε ελάχιστα λεπτά καταφτάνει ο καφές μου που αν και τον πίνω γλυκό τώρα μου φαίνεται σκέτος. Ανάβω ένα τσιγάρο προσέχοντας να φυσάω αλλού τον καπνό για να μην σε ενοχλεί, που ούτως ή άλλως δεν σε ενοχλεί, αυτή τη φορά όχι επειδή δεν είσαι εκεί - το οποίο ισχύει - αλλά επειδή δεν σε ενοχλεί ούτως ή άλλως και σηκώνομαι έπειτα από λίγο για να πάω τουαλέτα. Τότε είμαι έτοιμος να σου πω έχε το νου σου στο κινητό μου αλλά την τελευταία στιγμή πριν το εκστομίσω δεν στο λέω γιατί έχω το κινητό μου στην τσέπη επειδή ακριβώς δεν είσαι εκεί για να σου ζητήσω να έχεις το νου σου. Με άλλα λόγια, δεν έχω εγκαταλείψει τελείως την πραγματικότητα, προφανώς διότι ένα μικρό, εύθραστο νήμα με κρατάει ακόμα δεμένο μαζί της. Επιστρέφοντας, σου ρίχνω μια ματιά όλο νόημα που λένε, μόνο που το νόημα εκείνη τη στιγμή δεν μπορεί να προσδιοριστεί με τίποτα, αφού η απουσία σου δεν προλαβαίνει να νοηματοδοτήσει τη ματιά μου, η οποία αποσύρεται ευθύς μόλις χτυπήσει στην απέναντι άδεια καρέκλα. Χαμογελώ, είναι αναπόφευκτο, και καλώ την σερβιτόρα για να πληρώσω. Άσε, θα κεράσω εγώ, λέω ευτυχώς από μέσα μου, καθώς κάνεις την κίνηση που φαντάζομαι ότι πας να κάνεις, πληρώνω τον καφέ και σηκώνομαι να φύγω, σφίγγοντας και λίγο την αριστερή μου παλάμη με την αίσθηση ότι κρατώ εκεί τη δεξιά δική σου. Τέλος, αναχωρώ για το σπίτι μου με την ελπίδα ότι δεν θα περάσεις την πόρτα μου γιατί μετά, το μικρό, εύθραστο νήμα που με κρατάει ακόμα δεμένο με την πραγματικότητα τεντώνεται επικίνδυνα και το τελευταίο που θα' θελα να πάθω είναι να αποκοπώ τελείως από αυτήν. Διότι, τότε, δεν θα με προβλημάτιζε τόσο το να με περάσουν για τρελό όσο το να μην έχουν άδικο όσοι το σκέφτηκαν, εφόσον φυσικά θα ήμουν σε θέση να αντιληφθώ την περί δικαίου και αδίκου διαφορά, η οποία είναι δύσκολο να οριστεί ακόμη και από μη διαταραγμένα άτομα, εφόσον φυσικά αποδεχθεί κανείς ότι υπάρχουν τέτοια άτομα ακόμα.

Νέα ανεπίδοτα (ΙΙ)

Το φιλί δεν αιχμαλωτίζει μια στιγμή στο χρόνο, όπως εσφαλμένα πιστεύουν οι φωτογράφοι. Το φιλί δημιουργεί μια στιγμή, όπως εσκεμμένα πιστεύουν οι ποιητές. Οι γλύπτες θα έλεγαν ότι το φιλί θα προκαλούσε μια ρωγμή στο χρόνο και οι ζωγράφοι ότι θα έβαφε μια στιγμή με κόκκινο. Οι πεζογράφοι θα έγραφαν ότι το φιλί παρατείνει μια στιγμή στο χρόνο που αγγίζει την αιωνιότητα. Οι μουσικοί θα συνέθεταν ένα θέμα για το φιλί με όσο το δυνατόν λιγότερες νότες. Όλα τα παραπάνω δεν αρκούν για να ορίσουν το φιλί στην τέχνη. Ακόμα υπάρχει περιθώριο για ερμηνεία του φιλιού, ειδικά αυτού που ανταλλάσσεται με ένα άλλο φιλί αγνώστου προέλευσης και ταυτότητας. Στην πραγματικότητα, το φιλί αφήνει ένα αποτύπωμα που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι αλλά με γυμνή καρδιά. Και η καρδιά, ως γνωστόν, δεν χτυπάει για πάντα.