Παιδικό τραγουδάκι

Είμαι ένα παιδάκι, καλέ,
απλά ένα παιδάκι!

'Ενα εξάχρονο πρωτάκι,

λίγο κατεργάρης

πολύ χαδιάρης

και παιχνιδιάρης,

και γιατρεύω στεναχώριες

με κάνα δυο γλυκόλογα,

ένα πλατύ χαμόγελο

ή μια ανοησία,

δεν χρησιμεύω πουθενά

παρά μόνο στην αγάπη.

Είμαι ένα παιδάκι, καλέ,

ένα ελαφρύ παιδάκι

σαν από πούπουλο φτιαγμένο και βαμβάκι,

είμαι ένα τοσοδά μαρκοπουλάκι.

Και τσιμπάω

και φιλάω

και πετάω

στα πέρατα του ουρανού

και γλιστράω

και γελάω

και χύνομαι

στα νερά του ωκεανού

και παίρνω χρώμα από τον ήλιο

και απ' το βυθό της θάλασσας

και τα μάτια μου σκεπάζω

και λάμπω, λάμπω, λάμπω

πω πω πω

σαν το φάρο στο ακρωτήρι

σαν παγάκι στο ποτήρι

σαν σταφύλι στο λιοπύρι

μα δεν χορταίνω τίποτα

δεν γνωρίζω τίποτα

και δεν με νοιάζει τίποτα.

Είμαι ένα παιδάκι, καλέ,

μόνο ένα παιδάκι!

Να 34 λόγοι που με κάνουν Αύγουστο:

το απόγειο των σύκων
τα καρπούζια στο κόκκινο
οι σκληρές ρώγες των σταφυλιών και όχι μόνο
ο ιδρώτας μούστος
τα νότια μακροβούτια
το ανέμελο μελτέμι
η ώρα της θερινής ανάπαυσης
τα σορτς, τα σνακς, τα σκετς
το καλαμάκι, το καλαθάκι, το καπελάκι
η τσουχτερή ρακή με ατζουράκι
ένα καινούργιο πουκάμισο
ένα αναπάντεχο δώρο
μια συνάντηση από τα παλιά
μια φθαρμένη ανάμνηση
μια φευγαλέα ματιά, ίσως και δύο
λόγια του αέρα και αύρα των λέξεων
μυρωδικές σχέσεις και χωρισμοί στο τραπέζι
η λούπα του μεσημεριού
ο λύκος του μεσονυχτίου
η αφράτη σελήνη
τα παξιμάδια σκέτα ή νησιά στη σαλάτα
τα κρυμμένα μάτια πίσω από τα γυαλιά ηλίου
ο γυμνός Ήλιος
η γυμνή Αφροδίτη
και οι άλλοι γυμνοί θνητοί
οι ανθοί των αθανάτων
η αμμοβολή αντί του βελονισμού
τα αφρισμένα κύματα μεσοπέλαγα
οι λευκές κουκίδες στα όρη
τα στραγγισμένα ρέματα
οι πικροδάφνες εκτός των Εθνικών Οδών
οι παραλίες με τη μικρότερη πληθυσμιακή κάλυψη
η σφαγή του πεπονιού στο γόνατο
και το κεχριμπαρένιο επίνειο της Φαιστού.

Οικογενειακές διακοπές

Παραλίγο να πάθω διακοπές αυτό το καλοκαίρι. Ευτυχώς, τελευταία στιγμή με έσωσε ο διευθυντής μου. Εκεί που καθόμουν στο γραφείο μου χωμένος ως τα αυτιά μέσα σε κουτιά με σκονισμένους φακέλους και τόνους φωτοτυπημένων εγγράφων που μαύριζαν τα δάχτυλα κατά τη φυλλομέτρηση, έρχεται ένας συνάδελφος και χτυπώντας με φιλικά στην πλάτη μου λέει: Τυχεράκια, άκουσα ότι θα πάρεις άδεια τώρα τον Αύγουστο, 3 ολόκληρες βδομάδες, ενώ εγώ θα πήζω εδώ μέσα...
Τι ήταν να μου το πει, με έλουσε αμέσως κρύος ιδρώτας ενώ τα χέρια μου άρχισαν να τρέμουν ανάμεσα στα έγγραφα που με αυξημένη προσοχή πριν από λίγο φυλλομετρούσα αναζητώντας το επίμαχο έγγραφο που μου είχε ζητηθεί. Γύρω μου σκοτείνιασε το γραφείο ακόμα περισσότερο και η πολύ ζέστη που ήδη έκανε μου φαινόταν τώρα καμίνι που βράζει μαζί με εμένα μέσα. Άρχισα να κάνω τις πιο άσχημες σκέψεις. Σκεφτόμουνα για παράδειγμα τις οικογενειακές διακοπές που θα με περίμεναν έτσι και υλοποιούνταν το σατανικό σχέδιο των διακοπών και μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι, αλλά ανέβαινε αργά και βασανιστικά, σαν το γαιδουράκι από το λιμάνι στα Φυρά Σαντορίνης. Μιλώντας για Σαντορίνη σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσα να αποφύγω με τίποτα κάποιο νησί των Κυκλάδων γιατί όλος ο κόσμος έχει πάει σε Πάρο, Νάξο, Μύκονο και εμείς ακόμα τίποτα, ούτε καν Άνδρο που είναι δυο ώρες από τη Ραφήνα. Ξαφνικά ένιωσα ναυτία και είχα τάση για εμετό, όπως όταν πας για κατούρημα στις τουαλέτες του πλοίου και παίρνεις μια βαθιά ανάσα πριν μπεις μέσα στο βρώμικο κουβούκλιο, όπου μόνο εξασκημένος τοξοβόλος καταφέρνει να βρει τη λεκάνη χωρίς να αστοχήσει. Σαν ανακουφισμένος από το εικονικό κατούρημα επέστρεψα για λίγο στην πραγματικότητα αλλά μόνο για λίγο, διότι το μυαλό μου είχε ήδη πλάσει όλες εκείνες τις εικόνες, κινούμενες και μη, με ήχο και μη, που συνθέτουν τις στιγμές οικογενειακής χαλάρωσης στις οποίες θα με τοποθετούσε για την υπόλοιπη ώρα, σχεδόν μέχρι τη λήξη του ωραρίου εργασίας. Πρώτα βρέθηκα σε ένα δίκλινο δωμάτιο με ένα μικρό ράντζο για το παιδί, το οποίο παιδί φυσικά δεν κοιμάται σε ράντζο οπότε οι σμπαραλιασμένες σούστες του θα υποδέχονταν αναγκαστικά το δικό μου ταλαιπωρημένο σώμα. Μετά ήρθε στο μυαλό μου το χαλασμένο κλιματιστικό για το οποίο θα έπρεπε να κάνω φασαρία στον ξενοδόχο, ο οποίος θα ερχόταν να το κοιτάξει μόνο για να διαπιστώσει ότι λυπάμαι, για την ώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Κατόπιν, μες το καταμεσήμερο η παρέα απέναντι θα έθετε σε εφαρμογή το σχέδιο αφύπνισης όλου του οικοδομικού τετραγώνου (το οποίο ονομάζεται έτσι κατ' ευφημησμό διότι παραπέμπει σε οποιοδήποτε άλλο γεωμετρικό σχήμα πλην του τετραγώνου) με την έναρξη απανατών παρτίδων τάβλι, με τα πούλια να χτυπάνε στο ξύλο αλύπητα, τα ζάρια να πηγαινοέρχονται ασταμάτητα και τα τύμπανα των αυτιών μου να συντονίζονται στο διαρκές πήγαινε έλα οδηγώντας την υπομονή και τα νεύρα μου σε απόγνωση. Έπειτα, θα έπρεπε να κάνουμε ντους και να ντυθούμε καλά για να πάμε βόλτα στη Χώρα, δηλαδή να χαζεύουμε τις βιτρίνες από κοσμηματοπωλεία που δεν θα επισκεφτούμε, από κεραμεικά που δεν θα αγοράσουμε ή από γλυκά που δεν θα δοκιμάσουμε. Τέλος θα έπρεπε να στριμωχτούμε σε ένα από αυτά τα γραφικά ταβερνάκια, στα οποία η γραφικότητα εξαντλείται στο γνωστό καρό γαλανόλευκο τραπεζομάντηλο και να φάμε μια παραδοσιακή χωριάτικη σαλάτα, μια παραδοσιακή μπριζόλα, μια παραδοσιακή πανσέτα και ένα παραδοσιακό μπιφτέκι με παραδοσιακές τηγανητές πατάτες και ίσως ένα παραδοσιακό τζατζίκι, δηλαδή όλα αυτά που πατροπαράδοτα τρώμε στα ταβερνάκια της Αθήνας, τηρώντας ευλαβικά την παράδοση που μας θέλει κρεατοφάγους και να πληρώσουμε παραδοσιακά πολλά λεφτά για φαγητά που η ελληνική φιλοξενία απλόχερα μας παρέχει. Μετρώντας όλες αυτές τις δοκιμασίες μια μια, η ανάσα μου άρχισε να κόβεται, να γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη και μέσα σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση ξεδιπλώνεται μεμιάς η εικόνα του συνωστισμού στα στενά σοκάκια που κάνει ζέστη, ο κόσμος που περπατάει πιο αργά από ότι συνήθως θα περπατούσε εκείνη την ώρα στην Αθήνα και ανακατεμένος με τα πιο ζαλιστικά αρώματα, κουρέματα, γυαλιά ηλίου και φουλάρια που θα μπορούσαν να κυκλοφορούν σε τόσο λίγα τετραγωνικά μέτρα, νόμιζα ότι θα λιποθυμίσω.
Ευτυχώς, ένα ελαφρύ χτύπημα στην πλάτη με επαναφέρει για λίγο στην πραγματικότητα και βλέπω το πρόσωπο του διευθυντή μου και το μόνο που βρίσκω να του πω είναι:
-Κύριε Διευθυντά, κι εσείς εδώ;
-Μα που νομίζεις ότι βρίσκεσαι, μου απαντά κάπως θυμωμένος και συνεχίζει: Άκυρη η άδεια προς το παρόν, έχουμε πολύ δουλειά αυτό το μήνα, θα δούμε για Σεπτέμβριο τι μπορεί να γίνει, συνεννοηθήκαμε;
Και η ανακούφιση που ένιωσα δεν περιγράφεται.

Nulla dies sine linea

Eva Kalpadaki
Empty Spaces 01
2005
Photograph, Giclée fine art print
80x100 cm on aluminium

Αν και το παραπάνω λατινικό απόφθεγμα δεν απαντάται ως έχει στη βιβλιογραφία των Λατινικών κειμένων αλλά μάλλον καθιερώθηκε κατά το Μεσαίωνα, η λέξη γραμμή (linea) παραπέμπει τόσο στη χορδή ή στη γραμμή που χαράσσεται πάνω σε μία επιφάνεια από ένα μολύβι ή άλλο αιχμηρό εργαλείο, όσο και στη γραμμή με την έννοια της πρότασης ενός κειμένου. Στο φωτογραφικό έργο της Εύας Καλπαδάκη (http://re-title.com/artists/eva-kalpadaki.asp), η γραμμή συγκεντρώνει τις διαδρομές, στάσεις, εμπειρίες, περιπέτειες, ανακαλύψεις, συναισθήματα, ακόμα και διαλόγους, ενός κόσμου που μοιάζει να ξετυλίγει σιωπηλά τη δική του ιστορία πάνω στη λευκή επιφάνεια του τοίχου ή άλλου υλικού, και ο καθένας μας απολαμβάνει την περιπλάνηση που επιλέγει σε μια εξιστόρηση δίχως αρχή, μέση και τέλος. Οι άπειρες νοηματοδοτήσεις δεν αποκαλύπτονται ακολουθώντας τη γραμμή αλλά επανεγγράφοντας ή επαναχαράσσοντάς την. Βρείτε ένα σημείο της φωτογραφίας και ξεκινήστε ή γλιστρήστε ή σταματήστε ή τρέξτε ή γυρίστε. Αλλά κυρίως μην αφήσετε καμία μέρα χωρίς γραμμή!

Ενοχικό Δίκαιο (ειδικό μέρος)

Παραδέχομαι ότι άργησα
και έφτασα καθυστερημένα στο διαγωνισμό που προκήρυξες
και εκ του λόγου αυτού
η συμμετοχή μου κρίθηκε απαράδεκτη
γιατί δεν πληρούσα μια βασική προυπόθεση
γιατί παραβίαζα έναν υποχρεωτικό όρο της σύμβασης
στην οποία ήθελα να προσχωρήσω
εκφράζοντας έτσι την ελεύθερη
και ανεπηρέαστη βούλησή μου
να ποθώ
και να γίνομαι αντικείμενο πόθου
και μάλιστα το αποκλειστικό
απαλλαγμένο από κάθε είδους ελλείψεις κι ελαττώματα
κρυφά ή φανερά
αλλά επεδίωκα την υλοποίηση όλων
όσα συμβατικά αναλάμβανα
και κυρίως την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων
που εξαρχής ανεπιφύλακτα συνομολόγησα
καθώς και ό,τι άλλο προέκυπτε
κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων
ακόμη και την ασυνήθη, εφόσον υπήρχε,
γιατί πάντα υπάρχει το απρόβλεπτο,
η ανωτέρα βία και το αναπάντεχο γεγονός
που όμως εν προκειμένω
με κανένα τρόπο δεν θα επηρέαζε εμένα
ή εσένα
στην έγκαιρη τήρηση των προαναφερθέντων
στην προσήκουσα εκπλήρωση των συμφωνηθέντων
στην παρούσα
και σε κάθε μεταγενέστερη τροποποίησή της
που για οιονδήποτε λόγο ήθελε προκύψει.

Αλλά εσύ
δεν μου επέτρεψες να προσχωρήσω στη σύμβαση
με άφησες έκθετο και η θέση μου κατέστη δυσμενής
και είναι αδύνατον πλέον καθώς και ασύμφορο
να επιστρέψουν τα πράγματα
στην προτέρα κατάσταση.

Η φασαρία ήταν γεμάτη κόσμο.

Soledad Abril, 21 años, estudiante

Pues sí, reconozco que estoy más sola que la una pero no me importa y eso que estamos en plena primavera y huele a naturaleza por todos lados porque yo tengo un olfato invencible y no hay quien me desarraiga de la naríz ese olor de azahar en las calles del barrio a las 7 de la tarde. Además del olfato, me cuido mucho del oído, me pongo una música exquisita que entra del Este y sale al Oeste o viceversa, y del paladar también me cuido todo lo que pueda, porque solo me meto en la boca productos frescos y de la época, nada de comida preparada y rápida, y en cuanto al cuerpo también me lo cuído como si de niño se tratara, es decir me lo lavo todos los días con agua y jabón de jazmín y me lo acaricio con movimientos suaves procurando no hacerle daño a miedo de que se me rompa. El tacto es algo dificil de cuidar porque toco tantas cosas y apenas me doy cuenta de que sirve para sentir las cosas que toco y mira que insisto en concentrarme en ellas y sus detalles pero se me escapan. Y la vista, ¡ay! la vista que bien me la cuido... A la vista le ofrezco sólo las imagenes agradables y a la vez potentes, pero nada de violencia y agresividad, fíjate, ya he dejado de ir a las exposiciones de arte por miedo a que se me dañen los ojos y yo a los ojos los quiero un monton, sobre todo a los ojos claros, sean verdes de oliva o azul de cielo, me da igual, cuando más claros mejor. Y en cuanto al coño, también me lo cuido mucho porque no le dejo mal atendido nunca, todo lo contrario, tengo mucho cuidado con lo que permito que lo penetre, no le meto cada cosa que encuentro por ahí, solo que a veces me distraigo y puede que haya algun que otro maltrato pero casi siempre es para bien, ya ves, es la manera ideal para darme cuenta de lo debiles que son los hombres en relación con nosotras, las mujeres y de ser así me siento orgullosa, viva, contenta, fuerte, llena y alerta.