Tuesday, April 19, 2011

A primeira palavra

Acompanhando a recente curvatura da terra
o primeiro olhar descreveu a sua órbita
sobre as oliveiras. Só mais tarde
a pompa roubaria o ramo
e iria de árvore em árvore propagar a primavera
Foi então que os olhos se cruzaram
e estava dita a primeira palavra
à superfície do tempo

Ruy Belo, Aquele grande rio Eufrates, Edit. PRESENÇA, Lisboa 1996, p. 49.

Monday, April 4, 2011

My little tree

That's how I'll make you mine.
I'll breath the air for you
I"ll drink the raindrops 
I'll be the sun for your leaves
the ground for you to grow.
Sooner or later, you'll become mine.
I'll be quiet as the summer night
quick like a falling star
I'll wait for your sudden blossom
I'll speak for you with the strangers.
Sooner or later, you'll become mine.
I'll be a bird on your branch
I'll sing for you 
entairtain you with my gracefull movements
I'll feel for you lonely.
Sooner or later, you'll become mine.
I'll dream for you 
daydreaming if you also like
I'll carry your messages to the bees
I'll be your sky.
Sooner or later, you'll become mine.
I'll do whatever I can
I'll think for you twice
I'll wave for you far away
capture the gaze with my eyes.
Sooner or later, you'll give in.
Then, nothing will be left for me
except that you'll be mine.


........................................................................................................
Ακολουθούν μεταφράσεις σε ελληνικά και ισπανικά


Μικρό μου δέντρο

Να πώς θα σε κάνω δικό μου.
Θ ΄αναπνέω τον αέρα για σένα
θα πίνω τις σταγόνες της βροχής
θα ΄μαι ο ήλιος για τα φύλλα σου
το έδαφος για να μεγαλώνεις.
Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.
Θα ’μαι ήσυχος σαν καλοκαιρινό βράδυ
ταχύς όπως ένα πεφταστέρι
θα περιμένω το ξαφνικό σου άνθισμα
θα μιλώ αντί για σένα με τους ξένους.
Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.
Θα ’μαι ένα πουλί στο κλαδί σου
θα τραγουδώ για σένα
θα σε διασκεδάζω με τις χαριτωμένες μου κινήσεις
θα αισθάνομαι για σένα μόνος.
Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.
Θα ονειρεύομαι για σένα
και μ΄ ανοιχτά τα μάτια αν θέλεις
θα μεταφέρνω τα μηνύματά σου στις μέλισσες
θα ‘μαι ο ουρανός σου.
Αργά ή γρήγορα, θα γίνεις δικό μου.
Θα κάνω ό,τι μπορώ
θα σκέφτομαι για σένα δυο φορές
θα χαιρετώ για σένα από μακριά
αιχμαλωτίζοντας το βλέμμα με τα μάτια μου.
Αργά ή γρήγορα, θα ενδώσεις.
Τότε, τίποτα δεν θα μου ΄χει απομείνει
εκτός απ΄ το ότι θα ΄σαι δικό μου.

Mi pequeño arbol

Aquí es cómo serás mío.
Respiraré el aire para tí
beberé las gotas de la lluvia
seré el sol para tus hojas
la tierra para que tú crezcas.
Tarde o temprano, serás mío.
Seré silencioso cual noche de verano
rápido como una estrella fugaz
esperaré por tu florecer repentino
hablaré por tí con los desconocidos.
Tarde o temprano, serás mío.
Seré un pajaro en tu rama
cantaré para tí
te entretendré con mis movimientos graciosos
sentiré por tí sólo.
Tarde o temprano, serás mío.
Soñaré por tí
incluso despierto si quieres
llevaré tus mensajes a las abejas
seré tu cielo.
Tarde o temprano, serás mío.
Haré todo lo que pueda
pensaré por tí dos veces
saludaré por tí a lo lejos
capturando la mirada con mis ojos.
Tarde o temprano, te rendirás.
Entonces, nada habrá quedado para mí
salvo que serás mío.

Sunday, April 3, 2011

Ανεπίδοτα (ΙV)

Llámame
no esperes la mañana
que la mañana ya está aquí
en esta pura oscuridad
de esta eterna noche
no hay estrellas
no hay luna 
no hay luz
no hay nada que se parezca a tí
tu no estás
ni vienes
ni llamas
llámame.

Monday, March 14, 2011

Ανεπίδοτα (ΙΙΙ)

Πως σούρνεται ο ‘χμάλωτος
απού’ χει τσι χέρες του δεμένες με τον’ να πόδα
κι απόι είν΄ τα ζάλα του κοφτά
κι αργομισεύγει από το’ να δέτη στον άλλο ίδια με τσι χοχλιούς,
έτσα κι εγώ πορίζω όντε νυχτώνει
γρικώντας την ογρασά απ’ τσι ξυνίδες
με το στόμα πρικιό απ’ την πολλή αφιλισά
και μόνη λαχτάρα
μόνη εμμονή
στην κεφαλή μου μέσα
να σμίξω είν’ τα χείλη μου με τα δικά σου ως να ματώσουν.
Κι απ’ τσι αναστεναμούς και τα βαριανασάματα
να φυτρώξει μια λεμονιά οπού εστέκομέστε  
συ να γενείς ο κορμός κι εγώ η περικοκλάδα
κι εκειά να μείνω ασάλευτος
να΄ ναι μονάχα ο άνεμος οχτρός μου
και φυλακή μου τ’ άρωμα
που χάσκει στον ανθό σου.

Sunday, February 20, 2011

Τα ανεπίδοτα (ΙΙ)

Μου λείπεις.
Κι εγώ αναρωτιέμαι το ίδιο με σένα 
αφού δεν γνωριζόμαστε κι όμως,
μου λείπεις.

Saturday, February 19, 2011

Τα ανεπίδοτα (Ι)

Εγώ κι εσύ δεν θα βρεθούμε ποτέ 
το ξέρω κι όμως 
σε μελετώ σχολαστικά και σε συμπεριλαμβάνω
ακόμα και στο τραπέζι που στρώνω 
εσύ φέρνεις τα πιάτα κι εγώ σερβίρω
κι όλα κυλούν κανονικά
μου απευθύνεις το λόγο
μιλώ και μου απαντάς 
διαφωνώ, υψώνεις τον τόνο, κουβεντιάζουμε, σε αφήνω, έρχομαι ξανά, 
σε βρίζω, λυπάμαι, το λέω 
κι ενδιαμέσως γλιτώνω απ' την ανία και την τρέλα για λίγο
η εικόνα σου γεμίζει με χρώματα ξανά 
το στόμα σου πυρώνω
τα μάτια αστράφτω
τους ώμους σου γυμνώνω 
τα πόδια ελευθερώνω 
και δεν μιλάμε πια 
μιλάνε τα γεγονότα από μόνα τους
λίγο πολύ γνωστά σε όλους.

Tuesday, February 1, 2011

Arquitecto de la melancolía

Puedes pasar en el salón
las lámparas están esperando
a que las enciendas con tu voz
con esa misma voz que a mí me hace
en el dormitorio sentir
que solo existes tú
cuando entras en la cocina en este mundo
que solo tú colocas
con tus palabras cortas la melancolía
en las esquinas del suelo
cual polvo en el viento del balcón o
cual manchas sobre el cristal
del espejo del baño.



Αρχιτέκτων της μελαγχολίας 

Μπορείς να περάσεις στο σαλόνι
οι λάμπες περιμένουν
να τις ανάψεις με τη φωνή σου
με εκείνη την ίδια φωνή που εμένα με κάνει
στο υπνοδωμάτιο να νιώθω
ότι μόνο υπάρχεις εσύ
όταν μπαίνεις στην κουζίνα σε αυτόν τον κόσμο
ότι μόνο εσύ τοποθετείς
με τις κοφτές σου λέξεις τη μελαγχολία
στις γωνιές του δαπέδου
σαν να’ ναι σκόνη στον άνεμο του μπαλκονιού ή
λεκέδες πάνω στο τζάμι
του καθρέφτη του μπάνιου.